Peter Solarz
blake kathryn
TVSTRANGERTHINGS
Lint Roller? I Barely Know Her
NASA
Sade Olutola
JBB: An Artblog!
Andulka
todays bird
hello vonnie
Mike Driver
Origami Around
No title available
ellievsbear
dirt enthusiast
Keni
noise dept.
Three Goblin Art
Not today Justin
No title available
seen from Peru
seen from Malaysia
seen from United States
seen from United States
seen from Brazil
seen from India
seen from Italy
seen from Türkiye
seen from Australia
seen from United States
seen from Türkiye
seen from United States
seen from United Kingdom
seen from T1
seen from United States
seen from United States
seen from Hong Kong SAR China
seen from Malaysia
seen from Brazil
seen from United States
@antisapiens
Karduk
Sardı zulasından Karduk torunu,
Dişleri, parmak uçları sarıydı.
İlk tekele sürdüm ayaklarımı, galonla şarap.
Niyaz gecesi, kurulmuş salonda yatak.
Vurulmuş dostu, anlatır gözü dönmüş yasal mermileri…
Soğuk bedeni üzerine örtülmüş yandaş gazeteleri.
Hani Ksenophon’un övdüğü şu çetin Karduk Ülkesi.
Tüm yanlışları eritip temizler bir gün karlı zirvesi.
Rüzgarı hissetmekten korkma.
Olma kukla.
İplerin mi kalın?
Kafesin içine doğsan da çırpın.
Dene!
Uç,
Boyalı kuş.
Kanatların zihnin.
Dudaklarımın arasına yerleşmiş ucuz rızla gibidir aşk üzerime dökülen külü dert etmem. Aşk gündüz düşlerinin karıştığı geceler ve yanık delikli bir gömlek. Salağa yattım ama uyanamadım. Hükümsüz.
Gecenin daha sessiz olduğunu iddia ediyordu Nemesis. Huzur bulurum, kendimi dinlerim geceleri. Gündüz dolaşan o kuru yalnızlar ordusunun tüketim seslerinden uzak. Kaosun temel yapı taşı değil midir insan? En güçlü salgın? Yaşadığı gezegenin farkına varamadan evreni didikleyen kibirli haydut. Güneş sisteminin en kalın kabuklu virüsü. Empati düşmanı çıkar ilişkileri uzmanı. Hepsinden uzaklaşır inzivamı yaşarım gece der. Bense Nemesis’in aksine sessizliği gece de bulamamıştım. Çünkü en gürültülü zamanlarım kendimi dinlediğim anlarımdı. Kafamın içi caldarium, Seneca üst katımdaki pansiyonda olan biteni duyar, kahrolur. Güneş tepede, eksedraya uzanır izlerim curcunayı, içim açılır. Kalabalık aklımın kamuflajı ki kendimden uzaklaşırım. İnsanları kullanırım. Heybetli bedenlerin çürüyen ruhlarından beslenirim gün ışığının süksesinde. Gece olur sonra, batar güneş söner kandiller. Kendime kalırım ya o an susturamam dehşeti. Tüm evreni buyur eder aklımın tek odalı evi. İrtifa bulur tüm bilinçaltı üstü görür. Yüzeye yükselir, yukarı düşer. Anlam bulurum bu yüzden anlatamam.
Ölmek istemiyorum... Yıldızlardan çok uçak spotlarını izlediğim bu şehirde. Daha fazla yürüyemem, ayağımı yerden kesen hayallerle. Gerçeklerle yüzleşmenin kaçıncı yıldönümü? As yüzümü. Mecalim yok. Duvara paslı bir çivi çak. En son sevincimi yanmayan bu sokak lambası altında anımsadım. Koca bir yudum çektim umudumu yüklediğim cam şişeden.Kustum çöp yığınına umut artıklarımı. Gecesine küfrettiğim sıradan bir gün ayması.