(v)

Μια Βόλτα Στο Δημιουργικό Χάος Μου

[melissa-officinaliss]

Η δική μου ουτοπία είναι

ένα φωτεινό σπίτι

με τεράστια παράθυρα στο σαλόνι

και έναν καναπέ που γίνεται κρεβάτι

(ιδανικά με γωνία)

να ξαπλώνω

ακούγοντας σε βινύλιο Lana

βλέποντας τις αλλαγές του μπλε σε κόκκινο ανάμεσα από σύννεφα

και ελαφρά βροχή

και ουράνιο τόξο

και εγώ να γράφω το βιβλίο μου

στο μπλε τετράδιο που βρήκα στη σοφίτα

και γλάροι να προσγειώνονται απαλά στο μπαλκόνι μου

και να με παίρνει ο ύπνος

χαζεύοντας τα φώτα και τις ανθρώπινες σκιές στις απέναντι πολυκατοικίες

Και λίγο χιόνι το πρωί να έχει στρωθεί στη σκεπή του καμπαρέ, πλέον κλαμπάκι, απέναντι

ή λίγο θάλασσα στο πλάι

ή και τα δυο

Η ουτοπία μου είναι εγώ μόνη, χαρούμενη

ή ένα δωμάτιο με τους αγαπημένους μου ανθρώπους

να παίζουμε παιχνίδια χωρίς νόημα που μόλις δημιουργήσαμε

να μιλάμε για τα σχολικά μας χρόνια,

όσους αγαπήσαμε

και όσους πληγώσαμε

1η Μαρτίου,

να τους μοιράζω αυτοσχέδια μαρτάκια

να μην καούν από τον ήλιο

ή τους ανθρώπους

Ή τέλος,

ουτοπία

είναι το τελευταίο τραπέζι σε εκείνο το ουζερί

με εκείνους τους ανθρώπους

μπροστά στο κύμα και τους ψαράδες

μετά από μία μεγάλη μέρα

που έγινε πολύ μεγαλύτερη και πολύ ομορφότερη στη συνέχεια

και ο ουρανός να είναι πάλι κόκκινος

και εμείς να μιλάμε για στιγμές που μας σημάδεψαν

και για το μέλλον

που, στο υπόσχομαι, θα είναι υπέροχο

[artandpoetryworld]

τα έντυπα,

υπονοούν διαρκώς αιχμήρα γεγονότα

και ειναι και τα στέκια και οι στοές, προφανως οι υπόγειες, που χρόνια νοσταλγούσαν ενα μέλλον λαμπερό.

Μεγάλες λέξεις, τύπου μέλλον.

Κατα συνθήκη σεναριακό,

ακατάπαυστα μπάζει απο παντού,

στημένο το παιχνίδι συχνά θα έλεγαν.

Ιδεώδη και διάφανες αλήθειες.

Καθαρές απο καιρό και νοσταλγικές,

βυθισμένες σε κάποια τυχαιότητα,

διαμετρικά αντίθετη απο τα πλάνα που δούλευα στο μυαλο μου.

Λεξιπλασία για εκείνους, χάσιμο της οποιαδήποτε παρτίδας στην δική μου την ιδιοσυγκρασία.

Στηβάξαμε στην άκρη τους κλάδους

Στάζαμε ιδέα απο το όνειρο και

οι μορφασμοί αυξάνονταν διαρκώς.

Αδύνατον να εμπνευστουμε,

και τα πρόσωπα

και οι καταστάσεις

και οι ιστορίες των εκφράσεων καλύφθηκαν απο πάνινη προστασία εν καιρώ (μικρο)ζωίας.

Blame game και ο κύβος ερρίφθη.

άτεχνος, μοναδικός και πάντα τόσο θελκτικός.

Αθεράπευτα βυθισμενοι στην συνομωσία ανταλλάζουμε ατάκες στα καρέ.

[artandpoetryworld]

Ατελές

Υγρές μελωδίες

Ανηφορικές σιωπές

Ξημερώματα Τρίτης

Η πόλη άδειασε

Πρόσωπα παγιδευμένα στο κενό, συναισθήματα βουτηγμένα στο ατελείωτο χάος.

Εντελώς αδύναμη να αντιληφθώ τι διαδραματίζεται μπροστά μου,

αναλώνομαι,

σε φθηνές εμμονές

σε άδεια βλέμματα

σε απροσδιόριστους ήχους.

-

Ουρλιαχτά σε αποκοίμιζαν

Τοπίο Θολό

Βουρκωμένες αλήθειες κείτονταν στο τέλος του δρόμου,

αντανακλούσαν σε κάθε ξεχασμένο εαυτό σου.

Θυμάσαι εκείνη την θάλασσα;

Τρικυμία

Αέναος πόλεμος με τα έγκατα της ψυχής σου

Ανάκατες εικόνες,

Λεωφόρος,

Απαράλλαχτη πλήξη,

γεννούν οδυρμό

Τελικά ξημέρωσε;

Αυτός ο μπλe ουρανός ξεφτίζει

και το όνειρο παραμένει ανεκπλήρωτο

Ποιος πλησιάζει τις σιωπές σου;

Ανάμεσα στο τίποτα και το κενό, αναδύεσαι εσύ. Αγναντεύεις τις ξεθωριασμένες σου ελπίδες.

Μόνο καπνοί.

Καίγεται η πραγματικότητα.

Το αύριο βρωμάει

ΑΔΙΕΞΟΔΟ

Άραγε που κατοικούμε απόψε;

[artandpoetryworld]

Δεν μπορω να γινω ποιητικη.Δεν μπορω να γραψω με ποιοτητα. Δεν, δεν, δεν.Το μονο που νιωθω τωρα ειναι ενα θεορατο ΔΕΝ. Βαριεμαι να γραφω για ψυχες , κοινωνιες , ιστοριες , συμβαντα και μαγικα καλοκαιρια. Ψαχνω. Αυτο κανω. Ψαχνω και χανομαι σε καθε μονοπατι. Θελω να βρω εμενα.Νευριαζω και δεν μπορω να ανεχτω αλλο τον εαυτο μου. Ουτε τωρα βοηθαω καπως το μυαλο μου.Θελω ενας ηχος δυνατος να σταματησει καθε ειδους τρελα που με δεσμευει και δεν με αφηνει να αφεθω. Τυραννιεμαι μονη μου, απο μονη μου και σε εναν μοναδικο,δικο μου κοσμο.Μονο του. Αυγουστιατικη Αθηνα.Αδεια. Ενας ιος τρεχει αλλοκοτα και μας καιει το ειναι. Ζεις; θα ζεις; ευπαθης ομαδα; προσεχε.Σκεψου; γιατι δεν σκεπτεσαι καποιοι εχουν προβλημα. Ο διπλανος σουυυυ. Ακουυυ τομ διπλανο σου. ΑΥΤΟΣ.ΑΥΤΟΣ.ΑΥΤΟΣ.Κανω λαθος, μπερδευομαι , δεσμευομαι και απλα ψαχνω.Και χανω ολο χανω. Ευχαριστω τον θεο για ολα οσα μου δινει. Το θεμα μου δεν ειναι τι εχω ή τι δεν εχω. ΤΟ προβλημα ειμαι εγω.Εγω η ιδια για μενα.Η ασυμφωνια μεταξυ εμου και εμου. Οι δυσκολες αυτες συζητησεις λαι διαπραγματευσεις μεταξυ εμου και εμου. Ποσο μου πια; Ποσο απο το εσωτερικο στο πιο εσωτερικο και το μπαμ το εξωτερικο; και τα θυματα ; μετα ελα ζητα συγγνωμη , ξεπλυνε τις μαλακιες σου λογω των νευρων σου. ΤΟΥΣ πληγωνεις και δεν εκτιμας.Ελα χτυπασε και αλλο. Ουρλιαγμα.Σκατα.Σκασε και ηρεμησε ρε μαλακα. Μην το κουραζεις αλλο το ρημαδο μυαλο σου. Ηρεμησε.Εσυ για σενα. Αυτα τα δυο τα εμου. ΜΗΝ ΤΑ ΧΤΥΠΑΣ ΑΛΛΟ. αγαπατα και γαματα. ΓΑΜΑΤΕΣ ΤΙΣ ΜΑΛΑΚΙΕΣ. ΑΓΑΠΑΜΕ ΤΩΡΑ.

[artandpoetryworld]

εχω φρικαρει πολυ

αυτο.

[tiffanysnooks-stephanie]

θα’θελα να ήμουν ηθοποιός  εγκλωβισμένη σε καρέ και φρεσκομπογιατισμένα σκηνικά να φτύνω τις ατάκες μου με ασφάλεια να μην τα τινάζω όλα στον αέρα κι ο συμπρωταγωνιστής μου να εξακολουθεί να είναι παντρεμένος μαζί μου και στο επόμενο γύρισμα. ο  συμπρωταγωνιστής μου είναι άντρας μετρίου αναστήματος στα γυρίσματα φοράει γκρι πουκάμισα με ρίγες ξεχνάει τη βέρα του σε ακριβά μπαρ κι έχει αλλεργία στις φράουλες. καμιά φορά μπερδεύει τις ατάκες του αλλά θυμάται πολύ καλά πως αφού τον φωνάξω μαλάκα  πρέπει να με φιλήσει για δύο λεπτά συνεχόμενα. ο συμπρωταγωνιστής μου έχει σταθερό μισθό αποφεύγει τα ασανσέρ έχει αδυναμία στο δεύτερο γιο μας κι γνωρίζει πολύ καλά  ότι σε έξι επεισόδια από σήμερα παίρνει προαγωγή  κι πηδάει την γραμματέα του από κώλο. τις προάλλες στο γύρισμα  ξέχασα τα λόγια μου  κι δεν ήξερα πως να του πω ότι μας τελείωσαν οι φρυγανιές κι ότι ο μικρός έχει οδοντίατρο στις εφτά. ο σκηνοθέτης φώναξε κατ κι όλοι πήγαν για τσιγάρο εγώ όμως τον καπνό δε ξέρω να τον εισπνέω ούτε να τον εκπνέω κι έτσι έμεινα να κοιτάω τη φτιαγμένη από φθηνές γυψοσανίδες ροζ κουζίνα μου που δια μαγείας όποτε βαριέμαι  αφήνω το μάτι ανοιχτό και της βάζω φωτιά κι δεν ανησυχεί κανείς γύρω μου παρά μόνο ο σκηνοθέτης  για το αν κατέγραψε η κάμερα τη πρώτη μου ρυτίδα. στο ψυγείο υπάρχω κάτω από ένα μαγνητάκι του ενός δολαρίου κι φοράω νυφικό κορσέ δυο νούμερα μικρότερο.  δεν μπορούσα να πάρω ανάσα κι ο συμπρωταγωνιστής μου  με είχε χαστουκίσει πριν το γύρισμα αλλά ξέρω πολλούς που συγκινήθηκαν με το επεισόδιο του γάμου μας άρα υποθέτω είναι ωραία φωτογραφία. καμιά φορά πριν φιληθούμε κάνουμε γαργάρες με στοματικό διάλυμα χλωρεξιδίνης μα ματώνουν τα ούλα μου κι ξεσπάω σε υστερικά γέλια κι έτσι γυρνάμε την σκηνή από την αρχή  με όλους να ξεφυσούν βαριεστημένα  σαν να έχει ψοφήσει μέσα τους το παιδί. όταν γυρνάω σκηνές τσακωμού ο σκηνοθέτης μου ζητά λιγότερα κλάματα κι περισσότερη θέληση μα τα αγχολυτικά που συνοδεύουν το μεσημεριανό μου δεν απορροφούνται από το κρέας σόγιας ίσως αύριο στο γύρισμα να καταπιώ μακαρόνια. άλλες φορές την ώρα που κοιμίζω το μωρό μου σκέφτομαι πως θα’θελα να βρίσκομαι μέσα σε ένα διαστημόπλοιο κι να με δείχνουν οι ειδήσεις των εννέα ως κάτι σημαντικό ο σκηνοθέτης όμως διακόπτει άχαρα την ερμηνεία μου και το πάμε ξανά απ’την αρχή κι για να βγει η σκηνή αναγκάζομαι να θυμηθώ όλα εκείνα τα χρόνια  που με παρακαλούσες να σε απογοητεύσω  κι όταν τελικά το έκανα με οσκαρική ερμηνεία με άφησες μια για πάντα.

[artandpoetryworld]

Συχνο και περίπλοκο

αλλα πληκτικό,βαρετο, επαναλαμβανομενο θα ελεγα

Σιωπιλες Ανασες

Αντιθετες κατευθυνσεις με οδηγουν παλι στην σκεψη σου

Ενας καφες , κατι να κυλαει στην μνημη , να σε θυμιζει

Αστικες Συνοικιες, η καθεμια κρυβει την δικη της μοναδικη ιστορια

Ελα να μου την διηγηθεις, ειναι βαρετη η πραγματικοτητα , βαλε και κατι απο την φαντασια σου

Αραγε υπαρχει κατι νεο;

Παλ αποχρωσεις θα ενώσουν τις εμπειριες μας.

Κάπου, καποτε σκεψου να σε συναντησω ; Τι θα σου πω ;

Σαν τεχνης κομματι θα ειναι εκεινη η ωρα

Η περιεργη ωρα

Η αμηχανια μου θα φτυνει εκτος απο σιωπη και μελωδιες αναρθες

Αιωνιο χασμα το λενε οι σκεπτομενοι

Αδιαφορω λιγο για αυτους, μην τους το πεις

Βουτια στο κενο, αυτο ισως με αποδεσμευσει απο την πληξη

Μπλε

Και μωβ , εσυ το ηξερες οτι στον πλανητη αφτερλωβ ειναι ολα μωβ;

Αλλο σεναριο

Σε εκεινο , βρισκομαι καπου στον δρομο

και

Χανομαι μεσαστον ηχο τους

Μεσα στημ αγρια κραυγη τους

Κυκλωσα ολες μου τις αληθειες και τσεκαρα τις θλιψεις μου

Υστερα συνεχισα

Επαναλεμβανεσαι ουρλιαξα

και εφυγα

Τι αλλο να εκανα ;

[artandpoetryworld]

Το κεφαλι μου.Σκεψεις , αναλαμπες, κοινωνιολογια , προσφυγικο , πολιτεια, αναλαμπες, σχολια σχολικου , πηγες , διαγωνισματα , τρελα , παρανοια , αγχος , φοβος , φιλιες απο δω, ανασφαλειες απο εκει, μουσικη , μελωδιες να σκανε απο το πουθενα , αισθηματα , συναισθηματα , κριση ,κλαμα , αναλαμπη , αναλαμπη ,τετραδια , στυλο , βιβλια πολλα βιβλια. Ενας χαμος, μια αποστροφη , ενα μελλον. Αυτο το μελλον να με τρελαινει , να το ψαχνω, να το χτιζω , να το αναζητω.Ψευτες και οφθαλμαπατες . Ο εαυτος μου , ο δικος σου , τα νευρα μου τα χαλια μου , η μουσικη μου , τα τεστ μου , οι εκθεσεις μου. Με χανεις ,σε αφηνω ,σε βρισκω.Χαος , τελος ,αρχη ,αγαθο,ηθικο,Αριστοτελης.Τρελα , καφες , τσαι, τσαι , τσαι πολυ τσαι.Καφετζης και σκεψεις, ποιηματα , μουσικη , το μυαλο μου το μυαλο του.Θα τον φτασω αραγε ; Ευθυνες , ευθυνες .Καποια ψυχολογικα.Καπου χαθηκα , καπου τρελαθηκα .Καπου σε πιστεψα ,τωρα αναλωνομαι . Παντου σε ολα για ολους σε χανω .Με βρηκες ; Ρε μαλακα δεν μπορω , δεν την παλευω . Λιγο τον αερα μου , λιγο την φαση μου, λιγο την τεχνη μου, λιγο το μυαλο μου πισω . Αυτο το μυαλο μου ρε φιλε ππυ μου το πυρακτωνεις με την ανοητη παπαγαλια σου.Θελω να πω την γνωμη μου.Αποψη , ιδεολογια , θεατρο .Με χανεις ,σε χανω! Λιγο ουρανο , καλοκαιρι και παρεα .Υγεια φιλους γονεις.Μπορεις ; Αυτος ο καφετζης με τις μουσικαρες του , την καφεδαρα του και την στυλαρα του. Φιλιες , αγχη , φιλιες.Τρεμω στην ιδεα , τρεμω! Δες με να ,εδω τα αφησα ολα.Τι εμεινε ; εμεινε; υπαρχω; ζω; αναπνεω; Θα φυσηξει αερας και θα ζησω ξανα. Λογια , λογια , μονολογοι, μονοπρακτα και μελωδιες.Ποια τεχνη; Εμπνευση θελω εμπνευση. Το κεφαλι μου, το κεφαλι μου, ακουσε με ποναει το κεφαλι μου.Το μυαλο μου.Θελω το μυαλο μου πισω

[artandpoetryworld]

Ξημερωματα Τριτης

Η πολη αδειασε

Ο ουρανος δημιουργει ιστοριες

Η ατμοσφαιρα φανταζε με αναμνηση απο ταινια

Τα χερια σφυχτα δεμενα μεταξυ τους

Ενας αεναος πολεμος με τα εγκατα της ψυχης της

Επικες συγκρουσεις, αδικιολογητα βουτηγμενες στο τιποτα

Ακινητες εικονες

Αυτοκινητα παγωμενα

Οι γραμμες ετοιμες για νεο ταξιδι

Σιωπη ,

Ανακατωμενοι ηχοι

Το ιδιο μπλεξιμο παλι

Χανοντας τις τελευταιες αισθησεις

Αγνωστη πολη

Μια ολοκαινουρια καθημετινοτητα

Χασμα , φοβος , πληξη

Οι μελωδιες βουβες ενοχλουν τα ονειρα μου

Δεν μπορω να διακρινω τι διαδραματιζεται μπροστα απο την οθονη του μυαλου μου

Θολες εικονες περαστικων

Σιδηροδρομος

Σταση σε ξενη πολιτεια

Ελπιδα

Ξαχασμενες εφημεριδες

Αλυτρωτοι αναστεναγμοι ουρλιαζουν για οξυγονο

Μην ξεχασεις ποτε εκεινο το πρωινο,

Ξημερωματα

Σιωπιλες Ανασες

Αναρθρες Γραμμες

Τελος Εποχης

Α'Πραξη

[artandpoetryworld]

Ξεχνας τα μπλε απογευματα ;

Οι υποσχεσεις για μια αιωνια αναζητηση παντα με λυτρωναν

Ποσες ασαφεις εικονες ακομα;

Το μυαλο αντικρυζει τις ουρανιες μορφες

Μια αερινη προβολη του νοεμβριου

Ηχοι απο ασυρματες κλησεις

Βοητα κυματων

Πλαστες λυπες

Υγρες μελωδιες

Ανηφωρικες συνατησεις

Γνωριμο τοπιο

Απαθεια

Μοναξια

Σκεψεις

Ξαφνικη σιωπη

Η ατμοσφαιρα τον υπνοτιζει

Τοπιο θολο

Εφημεριδες

Ξενες μοναξιες

Αγρια φρουτα

Γκριζα συννεφα

Μορφικες αναπνοες

Γυαλινες στιγμες

Λεωφοροι

Αταραχη μαζα

Ουρλιαζει απο χθες

Πλανα αυριανα

Αεναες πληξεις

Δημιουργια

Ενοτητα σχηματων

Μετρο

[artandpoetryworld]

Τελευταιες Γουλιες

Περπαταω αμεριμνη στους ξενους δρομους της πολης

Ολα γυρω μου φανταζουν αγρια

Δεν ανηκεις πουθενα

Χαριζω τις ελπιδες μου στο αοσμο κενο της Αθηνας

Η περιπλανηση μου φανταζει με αυτοσχεδιασμο πλανοδιου μουσικου

Για λιγα δευτερολεπτα στεκομαι και σε παρατηρω

Αταραχος οδυρμος σκεπαζει τις εκφρασεις σου

Αντιθεσεις

Ξημερωματα στην πολη μιας χαμενης εποχης

Ενιωθα το χαος να αλλαζει χρωματα μεσα απο τα ματια τοσων και τοσων περαστικων, μα δεν εβγαζα ακρη

Μια τζαμπα αναγκη για εφραση την επνιγε

Καπως φοβισμενη στεκοταν και κοιταζε τον ουρανο να παλεται ασυμμετρα

Εσταζαν τα παραπονα ποιηση και ο αερας μυριζε δημιουργια

Να κερασω ενα συκο ;

Μπα δεν πειναω

Ελαα, δοκιμασε ειναι πολυ γλυκο

Καλαα...

Υστερα , παλι σιωπη ελουσε το τοπιο

Ευκαιρια για αυτοσυγκεντρωση

Ο καθενας πρωταγωνιστης της δικης του πραγματικοτητας

Κανενα Σεναριο

Τιποτα

Μονο καταλοιπα ενος ξεχασμενου Αυγουστου

Μυρίζοντας Οκτώβριο

[artandpoetryworld]

Σεπτεμβριανες Συντεταγμένες

Νεα Κυματα Καλοκαιριου

Χαμενες αναμνήσεις απο κοινου πλεκουν συλλογισμους

Ατελειωτες ιστοριες χρυσανθεμων

Πλανα ταινιων διακοσμουν το απογευμα μου

Αιωνιες θλιψεις

Αταραχες αποχρωσεις ουρανων

Ονειρα μετα

Χαλαρωση αισθησεων

Μια απολυτη ηρεμια

[artandpoetryworld]

Θυμάσαι εκεινη την ασπρομαυρη φωτογραφία;

Σε μια θαλασσα που κανεις δεν αναγνωριζε

Ενα καλοκαιρινο τοπιο γεματο λάμψη αναμεσα στις ξεφτισμενες γκρι λωρίδες του φιλμ

Υστερα , μια ερημωμενη Αθηνα

Ενας άγνωστος νεος σε πλησιασε

Αρχισε να σου αφηγείται μια ιστορια

Απεναντι απο καθε λεξη αντιχουσε μια αρμονια συναισθηματων

Ενας τζαζ αυτοσχεδιασμός ισως;

Δεν θα ταν μεσα του Αυγουστου ;

Ποσο μποεμ ηταν τοτε οι τυπισσες ;

Αναυλιζουν στα υδατα του μυαλου μου ακομα τα βλεμματα και τα μαντηλια τους

Οι μυρωδιες της ευτυχιας με νανουριζαν καθε απομεσημερο

Να αναψω τσιγαρο;

Προσπάθησε να κοιταξεις περα απο την σφαιρα των ματιων σου

Αχ, σταματα λιγο και απαντησε μου.Να αναψω τσιγάρο ;

Τι το θες ; Ελα να ρουφηξουμε αναστεναγμο και να φτυσουμε φιλοσοφία

Καλα, παμε

Θα κερασω καλοκαιρι, μια φρεσκια ντοματα και βλεμματα πολλα βλεμματα

[artandpoetryworld]

Δεν θυμαμαι αν ενιωθα κατι

Ηταν περιεργο αυτο που διαδραματιζοταν εκεινο το ξημερωμα

Ενα χρωματιστό τοπιο

Ετοιμο να μου δωσει τα παντα, μα να στεκομαι τοσο ανικανη να τα δεχτω

Περιελιγμενες σκεψεις να με πνιγουν και στα επομενα δευτερόλεπτα να ελευθερωνουν την αναπνοη μου

Ειναι περιπλοκο

Αληθεια σου λεω ειναι

Δεν μπορω να σε απολαυσω θαλασσα μου ,

Αυτο που δημιουργεις μπροστα μου ειναι υπεροχο ,

αλλα αυτη η ανυπαρξία ,

αχ αυτη

με βυθίζει ολο και πιο πολυ

Ανακαλω εικονες ελευθεριας και ταξιδευω μαζι τους

Ανακουφίζουν τα έγκατα του μυαλου μου

Τελος ιστοριας για αποψε;

Ναι , ας ηρεμησουμε

[artandpoetryworld]

Ας πιουμε στην θυμιση του απεραντου κενου μας

Ελατε φιλοι μου, δυο γουλιτσες ελευθερια και μετα ξανα στα δικα μας τα συνηθισμένα

Οσο εμεινε, αν εμεινε , που ηλπιζα να μεινει

Μην το χασουμε και αυτο

Αξιζει μια προσπαθεια αλλαγης

Ε και εκει επεσε η αυλαια και ξεκινησαν τα χειροκροτήματα

[artandpoetryworld]

Καταπινα για ωρες ουρανο

Μεχρι που αισθάνθηκα τον ουρανο μεσα μου

Ολα έλαμψαν στους οριζοντες μου

Η μαγεια της στιγμης αντανακλουσε στα πιο βαθια σημεια της ψυχης μου

Απολυτα Ελευθερη

Αραγε ταιριαζουν διπλα - διπλα αυτοι οι οροι;

Μια αντιφατικη κατασταση που ομως μου εδινε τοσο θαρρος για έμπνευση

Ολα ειναι τεχνη γυρω μας

Αρκει να τα παρατηρουμε απο μια διαφορετικη οπτικη

Νιωστε μαζι μου , το εχω αναγκη σε αυτο το ταξιδι που εχω ξεκινησει

[artandpoetryworld]

Ψαχνεις την απολυτη αρμομια που θα κανει την αποτυπωση της στιγμης να φαινεται τοσο προσεγμενη

Αλλα ουσιαστικα τι ;

Προσπαθησεις να πεισεις την ψυχη σου οτι ολα εχουν μια συμμετρία, μεχρι και το τσιγάρο που καπνιζει η μαμα σου

Αλλα ουσιαστικα τι;

Μπλέκεται και ξανα μπλεκεται το κεφαλι σου μεσα στην συμμετρική γαληνη που εχεις δομησει

Τωρα πες μου , αξιζει τιποτε στ' αληθεια ;

Ειναι προκαθορισμενη η καταληξη των συναισθηματων;

Τι συμβαινει μεσα μου ;

Επενδυω τοσο πολυ στους αλλους

Τα μεγαλοποιω ολα

Χανομαι στις ανασφαλειες μου

Αγχος αργοτερα

Μην πιασω το θεμα των σκεψεων

Και εκει ειναι που συνειδητοποιεις ποσο καμια συμμετρια δεν υπαρχει

Ουτε καν στην τεχνη , μιας και η τεχνη ειναι αυτο που γεννουν τα εγκατα της ψυχης σου

Με κουραζω περισσοτερο απο το ο,τιδηποτε