Recensie Metal Gear Solid: HD Collection voor PlayStation 3 en Xbox 360 | 6 februari 2012 - Wil iedereen die nog nooit een Metal Gear-game heeft aangeraakt zijn vinger opsteken? Mooi. Willen die cultuurbarbaren met hun vinger in de lucht nu even gauw een reden bedenken voor hun hevige heiligschennis? Je was te jong, je had geen PlayStation, je vindt de cutscenes te lang, je houdt niet van goede games; we kennen de smoesjes. Konami heeft een mooi stukje strafwerk voor jullie. Dat strafwerk bestaat uit het spelen van vijf games. Vijf maal Metal Gear, te beginnen bij.. ja bij welke eigenlijk?
De officiële HD-collectie houdt een chronologische volgorde aan, aftrappende met Snake Eater. Het blijkt een slimme aftrap van Konami, want als de collectie ergens zijn High Definition-claim waarmaakt, is het met dit derde deel in de gelauwerde serie. Snake – later omgedoopt tot Big Boss – kruipt, sluipt en gluipt zich door de tot in het kleinste detail in beeld gebrachte bossen van Rusland. Bewegende flora, rondkruipende fauna, betoverende lichtinvallen en mistige moerassen laten de natuur volledig tot leven komen, waardoor je soms even vergeet dat je een PlayStation 2-game speelt. Ruwe randjes als teken van ouderdom beperken zich tot matige lip sync en – zoals in Voorspel te zien – sporadisch trillende polygonen.
Meer dan qua uiterlijk vormt Metal Gear Solid 3 een goed beginpunt voor heidenen omdat de game toegankelijk is. Snake Eater is het verhalende beginpunt van de franchise, introduceert met Ocelot en Big Boss twee prominente personages, heeft geen overdreven lange cutscenes, heeft weinig filosofisch geneuzel en kent een besturing die niet geheel verouderd is. Met de 3D-camera die werd toegevoegd in het Subsistence-pakket kun je vrij rondkijken en genieten van de visuele pracht van deze HD-parel, maar ook eenvoudiger een weg banen langs patrouillerende soldaten en venijnige krokodillen.
Peace Walker doet daar nog een schepje bovenop. De PlayStation Portable-game staat op de tweede plek in de HD-tijdlijn, maar is de meest recente Metal Gear-game die is uitgekomen. Controls zijn daarom bij de tijd en doen denken aan hedendaagse third-person actiegames. Daarnaast is de gehele opzet een stuk completer, strategischer en moderner dan andere games in het pakket. Peace Walker heeft bijvoorbeeld geen doorlopend lineaire opzet, maar laat je korte missies kiezen en voorbereiden op je eigen thuisbasis. Die missies kun je dan weer spelen met vrienden, via het online coöp-systeem in de game.
Maar hoe houdt Peace Walker zich visueel staande op de console? Buitengewoon fier. Hoewel de grote open levels wat grof en simpel zijn en de junglegedeeltes uiteraard wat minder detail tonen dan die van Snake Eater, werpt de vraag zich op of we hier niet gewoon met een PlayStation Vita-game te maken hebben. Levels zien er over het algemeen goed uit, terwijl personages en hun gezichten stuk voor stuk getuigen van digitaal vakmanschap. Daarmee is Peace Walker eigenlijk de grootste verrassing van de HD-collectie, maar werpt het tevens de vraag op waarom Portable Ops ontbreekt. Die game vormt de verhalende verbinding tussen Snake Eater en Peace Walker, maar is blijkbaar dusdanig in de vergetelheid geraakt dat niemand ontwikkelaar Bluepoint vertelde die ook even van een HD-operatie te voorzien. Nu pretendeert deze collectie overigens totaal niet compleet te zijn, daarvoor mist het de belangrijkste game in de serie.
Na Snake Eater en Peace Walker is het tijd voor het moeilijkste strafwerk: Sons of Liberty, oftewel Metal Gear Solid 2. Sons of Liberty is voer voor de haters en noobs, en veruit het meest hardcore van de collectie. Niet vanwege een exorbitant hoge moeilijkheidsgraad, maar vanwege de verouderde besturing, ellenlange tussenfilmpjes, strontvervelende gesprekken met Rose (“Do you remember when we first met?”), een blonde pussy als hoofdpersonage, een vijftig-lagen-dik filosofisch verhaal, talloze verwijzingen naar deel 1 en plotwendingen waar M. Night Shyamalan U tegen zegt. Sons of Liberty is de Anna Karenina, de Ulysses van de serie: moeilijk materiaal, maar ongelofelijk bevredigend als je er doorheen komt. Welwillende gamers herkennen dan opeens de briljante zet van Kojima om voor een ander hoofdpersonage te kiezen, de vijftig lagen filosofie worden opeens doordringbaar en alle verwijzingen vallen als puzzelstukjes op de juiste plek.
Kom je als nieuwkomer door Metal Gear Solid 2 heen, dan ben je ook klaar voor een extra geschiedenisles. Metal Gear 1 en 2 maken namelijk het vijftal compleet. Deze twee games kwamen in respectievelijk 1987 en 1990 uit op de MSX en vormen de echte beginselen van de serie met Solid Snake als jonge soldaat. Hoewel beide games er logischerwijs compleet anders uitzien, is het fascinerend om te zien hoe de pure basis van Metal Gear 25 jaar geleden (!) al stond als een huis. Gameplay draaide toen al om het ontwijken van vijanden in plaats van de confrontatie op te zoeken, het verhaal werd toen al gedeeltelijk verteld via codec-gesprekken, je moest toen al ‘rations’ gebruiken om te overleven en bekende personages als Big Boss, Gray Fox, Roy Campbell en Master Miller speelden al een belangrijke rol.
Alle maken zij deel uit van misschien wel het meest omvangrijke en ambigue verhaal in gamehistorie. De serie beslaat meer dan vijftig jaar aan gebeurtenissen, houdt daarin serieuze zaken (atoomwapens, oorlogvoering, privacy, privatisering) tegen het licht, maar combineert dit met ronduit debiele stukjes plot en soms maffe personages. Juist die rariteiten maken Metal Gear tot de legendarische serie die het is en zorgen voor de haat-liefdeverhouding die het met veel gamers heeft.
Deze collectie is met vijf games uit de serie een mooie introductie in het universum, dan wel een opgepoetste flashback voor de fans. Behalve Trophies en Achievements is er dan werkelijk geen microbyte aan extra content toegevoegd, Metal Gear Solid 1 en 4 en Portable Ops ontbreken, en de uitgelezen kans die Konami had om iets aan de verouderde besturing te doen wordt helaas onbenut gelaten; de vijf games die dit pakket vormen herbergen met een kleine honderd uur speelplezier meer dan elke andere HD-collectie die we tot nu toe hebben mogen verwelkomen. Klinkt als onbegonnen werk voor de ongelovige, voor de fans is het absoluut geen straf. Class dismissed.
Recensie oorspronkelijk verschenen op InsideGamer.
vaporwave
kaledo-art
origamiaround
titsay
dededos
dailybridgerton
janainaart