A Virtual Calamity

We are a collaborative of writers sharing thoughts and ideas - finding inspiration in others. Ons is nie in die besigheid van mekaar vertel dat sy gramtika te kort skiet nie - dis inspirasie vibes

[avirtualcalamity-blog]

Point of view

Skryf oor ‘n event, maar uit die oogpunt van iemand anders as jyself wat daarby betrokke was.  Bv. Toe hulle jou kar radio voor tukkies gesteel het – wat het die moer wat jou ruit stukkend gebliksem het ervaar?

Rotgif vir twee - Andries

(Die keer toe Willem en Andries vaginaalbeskonke was)

 Swizwe vat ‘n laaste trek van sy Peter Stuyvesant voordat hy dit met ‘n boog in die eensame 7de straat in skiet. Deesdae kan hy net loose draws bekostig. Vandat Maria al weer in die andertyd is, gaan dinge maar broekskeur en die luxury van ‘n volpakkie sigarette is iets van die verlede.

Sy oog vang die twee dronk mans wat uit Rats (‘n gewilde kroeg onder die studente) strompel. Aanvanklik het hy gedink dis ‘n ou en sy girlfriend, wat hulle nog makliker targets sou maak, maar toe hy hulle die tweede keer van nader betrag het hy besef die blondie met die ponytail is ook ‘n man. Dit het hom bietjie skugter gemaak en hy het oorweeg om ‘n ander teiken te kry. Maar dit is ‘n koue wintersaand vannaand en die pickings is maar slim. Toe hy die twee mans by die 4de kroeg luidkeels sien ingaan het hy besef, die wyngod is aan sy kant vanaand en hy moet maar net geduldig wees. Die risiko bestaan dat hulle al hul kontant reeds geblaas het, maar daar is altyd, beursies met kaarte, selfone en horlosies wat hulle later kan pand.  Hy hou hulle sedertdien dop. Want hulle het nie by Rats begin nie, maar hierdie is defnetief die twee se laaste stop.

“Kube abafana uphapheme. Yabelungu liyeza” roep hy sy bende tot waaksaamheid – die proei is oppad.

Vannaand is die eerste keer dat Mpho deelmaak van hul span wat by die “nagkantoor” werk. Dis oulike witleuentjie wat hy vir Maria vertel, sodat hy hulle inkomste kan aanvul. Sonder veel oortuiging het sy maklik die storie geglo dat hy ‘n loswerkie as skoonmaker gekry het by media24. Veral toe hy haar R200 in die handstop na hulle eerste “skof”. Mpho is Maria se kleinboetie en eintlik nog nat agter die ore, maar dis tyd dat hy sy deel begin bydrae, siende dat daar nog ‘n mond oppad is.

Die lange en blondie strompel oor die straat. Houtgerus , hulle vermoed niks nie. Nou moet hulle net afdraai uit die hoofstraat dan is dit ons kans.  Hy en sy makkers is elkeen gereed vir die aanslag. Gewoonlik tot die tande bewapen, Robert met sy flick knife, Phiwe met ‘n bottelkop en Thuli met ‘n kettang en vir Mpho wat se virgin gebreek word ‘n halwe baksteen. Hy wat Sizwe is, natuurlik die kort steek assegaai. Maar vroeer vannaan het hullle amper hul rieme styf geloop met die langarm van die gereg en moes hulle inderhaas tydelik ontslae raak van hul wapens. Alhoewel hy twyfel of hulle gaan teenstand kry, die twee mans is duskant ombliksem en hulle is darem in die meerderheid.

Die twee mans draai af in die stil 4de laan en Sizwe en sy trawante begin hulle pas verskerp.

Shit hulle het ons gesien besef Sizwe. Met ‘n Gijima ma-gents maan Sizwe sy troepe tot haas en hulle begin te hardloop.

Ons omsingel hulle voordat hulle die hek toe kry en slaan toe. Maar die lange doen karate en dinge begin skeefloop. Ek, Robert en Phiwe probeer vir langeraad in toom hou en Mpho en Thuli takel vir blondie.

Fokof skreeu altwee luidkeels. En ek besef ons tyd is min, die bure gaan nou wakker word en as die buurtwag eers opdaag is ons in die kak. Blondie pluk ‘n mes uit en begin dit wild rondswaai terwyl karate Kallie vir my ‘n opstopper moker. ‘Bulalani abathakathi’ skerts ons terwyl ons sy houe probeer afweer. Mpho wat nog die heeltyd nie ‘n woord geuiter het nie, gee skielik ‘n wanhopige uitroep en ek besef daars goot kak. Sonder seromonie  laat spaander ons die nag in. Ons het darem byt gemaak op twee beursies en selfone asook een van hulle se lekker winterbaadjies. By die tweede stopstraat merk ek dat Mpho begin agter raak en noodgedwonge hang ek maar terug om vir hom te wag en aan te por. Sy hemp is vol bloed en sy asem kort. Die nag het ons ingehaal en dit word donker. Met moeite kry ek hom tot by die ingang van Helen Josef hospitaal. Mes steke is ‘n redelike algemene ding by die ongevalle eenheid, veral aan die einde van die maand. Daar word gewoonlik nie te veel vra gevra nie, maar ek durf nie ‘n kans waag nie en los hom soos ‘n straatbrak by ingang voordat ek verdwyn. Ek sal maar vir Maria sê dat Mpho nog ‘n skof opgetel het en daarna by vriende gaan oorbly. Robert het nog die selfone en Phiwe die beursies. Hulle beter nie laat wees vir die trein nie. Ek wonder hoeveel ons gaan kry vir die selfone.

Point of view – Willem

Die son skyn my wakker. Eina, fok, my kop pyn. Ek’s nie seker wat die moer in daai joint was nie. Hulle  het dalk ekstra ARV’s in die ding gerol.

“Kom, word wakker. Ek vat al jou plekke vandag.” Skree Stompie van die hoek af.

Ek krap in die bosse vir my geel beffie. My beffie is my license, sonder hom is ek net ‘n hobo.

My kop is nog wasig, die son helder, maar ek kan ‘n kar sien aankom. “Hierso, hierso!” beduie ek. Die kleurling is smart met sy BMW. Sy sonbril lyk soos spieels.

“Don’t worry, it looks after itself” sê hy vinnig voor hy hom by sy vriende wat sit en bier op die hoek-kafee aansluit.

Ek probeer nog ‘n kar wys waar om te parkeer, maar hy ry my amper om om weg te kom van my af. Dit is darem Vrydag vandag, so hier sal heelwat mense kom en gaan. Ek kan dalk nog ‘n honderd rand vandag maak. Wanneer die mense vanaand gesuip raak, score ek dalk ‘n wallet of ‘n selfoon.

Ek stap oor na die kleurling se BMW. Dit was nog so ‘n geskarrel vandag, ek’t nog nie ‘n kans gehad om water af te slaan na ek wakker geword het nie. My belt se gespe maak maklik genoeg los. Die verligting van my vol blaas is die hoogtepunt van my week, veral met die dat my prostaat my ‘n kans gee om ‘n sterk stroom te wek. Ek voel die koel bries op my gesig terwyl ek na die sagte wolke in die blou lug staar. Ek onthou hoe ek en my boetie op die groen gras buite die dorpie gelê en stories opmaak het terwyl ons na die wolke gekyk het.

“Wat die fok is fout met jou?”

My dagdroom word onderbreek deur die ou met die wangbaarde en die sonbril.

“Jissis man, jy staan in die middel van die pad. Fok.” Hy stap weg, swetsend, terwyl hy sy kop skud.

Ek probeer verduidelik, maar my mond is te seer van gisteraand se bakleiery. Ek kyk rondom my, en besef ek kan in elk geval niks verduidelik nie. Ek het al lankal vergeet wanneer die presiese oomblik was wat ek die besluit geneem het om te kom waar ek is. Niks maak meer saak nie.

[avirtualcalamity-blog]

Image from andries

Hierdie week se opdrag. Gaan skryf 300 woorde oor hierdie prentjie. Dit kan die vooraf storie wees of die sker of die piepie. Enigeiets. Gaan mal.

Matthys

Dis onregverdig. Dink Gerbrandt in ‘n diepstem, terwyl hy sy sitplek in neem in die wagkamer. In sy kop het hy nog altyd ‘n diepstem gehad. Nou nie n James Earl Jones, Mufasa stem nie, maar dalk ‘n Theuns Jordaan of selfs Anneli van Rooyen. Maar sy mond weerspreek sy gedagtes. Aanvanklik het hy gedink dat daar iets skort met sy ore. Hy was selfs by die Oorinstituut ‘n keer of wat, maar elke keer meer mismoedig as die vorige keer, moes hy die resultate van die kundiges aanvaar, daar is niks verkeerd met sy surround sound nie. Nou sit hy in Dr Bomboka se spreekkamer en wag. Die strooibiljet het toevallig sy oog gevang toe hy onderdele vir sy kar gaan soek het in Voortrekkerstraat. Alhoewel sy pastoor hom gewaarsku het teen toordokters en bossiemedisyne, het Google bevestig, dat Dr Bomboka, alhoewel hy‘n Nigerier is weet wat hy doen en dat die prosedure heel eenvoudig en semi pynloos is. Hy twyfel wel of hy die bossiemedisyne na die tyd gaan drink. Dalk maar ‘n pakkie grandpa’s en ‘n bottel rum optel na die tyd. Rum gee mos borshare en dalk help dit ook met die herstel.Maar die pille en die pyn is die minste van sy sorge. As sy stem net kan breek, of ten minste klink soos wat dit in sy kop klink sal die wereld weer sin maak. Die operasie is glo vining, maar daar is rituele ook aan verbonde wat hy moet uitvoer. Hopelik nie bosegeeste oproep of enige sulke goed nie. Van wat hy verstaan van die Google artikel moet hy met ‘n volblaas by die spreekkamer opdaag. Daar sal dan van hom verwag word om die spreekwoordelik lelie van die dou te gaan skud, terwyl die befaamde Dr Bomboka met die serimonele sker ‘n paar danspassies om jou uitvoer en die skaappeertjies op die gasstofie sit om kamer tempratuur te bereik.

Pierre - Jantjie

Rastaman stap uit die selle. Sowaar as fok, hy is klaar met daai goed. Die laaste ding wat hy kan onthou is dat konstabel Abel hom en Jantjie aftrek. Jantjie kon tien minute vantevore skaars loop, maar ewe skielik was hy Usain Bolt. Rastaman het oudergewoonte maar gesê dat dit ‘n hitch-hiker was.

Beep… Beep… Jantjie maak sy oë oop. Dit voel of hy heel aand gesuip en goedkoop zol gerook het. Hy voel broos en dom. Hy kan glad nie onthou wat gebeur het nie.  Hy probeer opstaan. “F-O-O-O-O-K-I-T!”  

“O, hy is op,” hoor hy en ‘n nurse kom te voorskyn. Nie juis ‘n witwarm bom soos mens jouself sou voorstel nie. Niks soos die Blink 182 nurse van die 90’s nie. Meer soos ‘n koshuis soustannie in ‘n continental kussing ingestop. Haar beenhare vang die laatsomer son wat by die venster inskyn. Dis iets gruwelik.

“Lê jy maar meneertjie, daai knatertjies gaan nog lank vat om weer vas te groei.” Vir die honderdste keer belowe Jantjie himself om op te hou drink. Of rook... Of wat de hel hy ook al gisteraand gedoen het. Hy wil nie eers dink wat hierdie woorde beteken nie. Die nurse buk oor hom om ‘n koorspen op te tel. Jantjie ruik net  hospitaal en sweet. Hy kyk vinnig regs en pak ‘n pizza op die vloer. Wanneer het hy wortels geëet?

In ‘n spierwit kamer met kussings teen die muur, sit ‘n bebaarde man in ‘n straitjacket waansinnig en giggel. Wie de wetter sou nou in die middel van die nag in sý daggaveld kom slangswaai? Hoe onnosel is jy om bo-oor ‘n elektriese heining te moer, twee Rottweilers te ontwyk, al die rifle-traps te mis en dan reg voor jou teen jou beste Swazi te kom pis terwyl jy koppe knip?

Willem - Die Rooi Lyn

Met die welvaart van die kapitalistiese weste na die groot oorlog en depressie, het die postmoderne en sy ikonografiese kenmerke ook in die 1930’s sy opwagting gemaak.

Saam met die vryhede wat, byvoorbeeld, ‘n motorkar kon bring, moes daar ook ag geslaan geword het op perke, sodat jy nie per ongeluk iemand se dag opfok as jy met jou Buick op iemand se petunias parkeer nie. En so, heel moontlik op ‘n Dinsdag middag, tussen ‘n paar gape deur, het ‘n burokraat met ‘n bruin suit geboorte gegee aan die Rooi Lyn.

Gewoonlik ‘n stip vyf-en-veertig grade, vertel die Rooi Lyn ons waar ons vryhede eindig  – waar  jy nie mag parkeer nie, waar jy nie hitch-hikers mag oplaai nie, waar jy nie mag rook nie en waar jou hond nie mag kak nie.

Soos die jare verby gaan, en sosiale norme aanhoudend verander en ontwikkel, het die Rooi Lyn se invloed wyer en wyer begin strek. Aanvanklik ingespan as ‘n hulpmiddel om verkeersregulasies te kommunikeer, het die Rooi Lyn ons lewens begin infiltreer op verskeie fronte, met verskillende gevolge en toepassers van die reëls, natuurlik.

Sou jy parkeer waar die Rooi Lyn se jy nie mag nie, mag jy jouself moontlik met ‘n boete kaartjie bevind wanneer jy na jou wit Citi Golf terugkeer na ‘n dag by die universiteit. Aan die anderkant, sou jy jou sigaret aansteek waar die mense van die Wimpy hulle Rooi Lyn bordjie geplak het, sal jy moontlik beleefd gevra word om asseblief weg van die klimrame te skuif. Elke keer wanneer iets kop uit steek wat moontlik skop teen die algemeen aanvaarde sosiale norm, verg dit onnodig geld en moeite van grafiese ontwerpers, stadsrade en franchise restaurant eienaars om ‘n nuwe sticker te kry wat beduie dat jy byvoorbeeld nie op jou volstruis mag rondry in ‘n kerk se parkeerarea nie.

Die Rooi Lyn het heelwat eienskappe wat as bewonderingswaardig (in baie spesifieke kontekste) beskou kan word. Jy hoef byvoorbeeld nie te kan lees om dit te verstaan nie en die kombinasie van wit, rooi en swart haal ander treffende handelsmerke soos Coca-Cola en die Nazi Party aan, om ‘n bietjie oemf aan die impak van die boodskap te gee. Hoe wonderlik die Rooi Lyn dan nou ook al is, manifesteer dit as ‘n probleem en frustrasie met strate wat letterlik besoedel is van borde vol silhoeëtte wat met die Rooi Lyn deurkruis is.

Die vraag op die ou einde van die dag is – mense dink elke dag iets nuuts uit wat sy buurman of kollega irriteer. Hoe gemaak as ons nie orals vir elke nuwe ding ‘n Rooi Lyn wil hê nie? Baie eenvoudig – Moenie ‘n doos wees nie.

Melt

Candice - Pissdruppel

Pissdrupple. The very first inappropriate Afrikaans word that I ever learnt. Growing up on the rough and ready streets of a small mining town in the Western Transvaal, I often heard young Afrikaans children……. ‘Jy is n pissdrupple en jou ma ook’. This was shouted up and down our street on so many occasions, that I thought it was a regular word to be used in regular conversation.  Until my father backhanded me at the dinner table when laughingly, I called my brother a ‘pissdrupple’. The shock that was evident on my face, as I choked on my mash potatoes, obviously caused pause in my father, who asked through gritted teeth…..’do you even know what that means?’ I took a valuable lesson away that day, that words are loaded guns, which carry the threat of violence, if used incorrectly. Knowing that ‘pissdrupple’ was somehow offensive, gave me a sense of power over people.  The secret pleasure thrill of using vulgar words.  When a teacher picked on me in class, I thought ‘pissdrupple’…….when the conservative tannie down the street moaned about the noise we were making…..’pissdrupple’……. the drunk who cat-called as we walked past the local drinking hole…….’pissdrupple’.  My vocabulary today is littered with the carcasses of all the vulgar words that have given me power over people but I often find myself physiologically flinching, expecting the backhand…… I still cock the gun and mutter-splutter the vulgarities of my childhood.

Marieke - ‘n Meneer van ‘n probleem

“’Rock, paper, scissors’,” skree Jan-Jan Jnr. vir Frederik van Vollenhoven.

“Watse stront praat jy, Jan-Jan?” wil Frederik weet met ‘n frons op sy gesig. Jan-Jan kyk af na die klippies op die grondpad wat deur Graaf-Reinet hardloop terwyl hy en sy vriend doodrustig stap om die verrveeldheid kas toe te stuur. Hulle voete is vuil – die enigste skoene wat hulle ken is die enkele netjiese paar wat elkeen besit vir kerk.

“Ek het nou die dag gehoor ‘n laaitie sê dit vir sy pêl terwyl dit pouse was. Hy’s Ingels, so ek weet nie lekker wat dit beteken nie. Dit was die vreemdste ding: hy het begin gebaretaal gebruik terwyl hy die heeltyd daai woorde oor en oor geskree het!” Frederik stop in sy spore met ‘n groter frons op sy gesig. Jan-Jan skop in die sand soos ‘n hoeder wat skrop. Daar is ‘n onsekerheid wat in ‘n diepdenkende frommel ook op sy voorkop plek inneem. Frederik is vining om dit waar te neem en vra sy vriend: “Nou maar wat maak dit saak wat ‘n Engelsman op die speelveld sê? Dalk het hy fisies probeer verduidelik wat hy te sê het. Niemand is doof in die skool nie, man, so dit sou mos nie gebaretaal gewees het nie. Jy droom weer oor dinge wat nie so is nie.”

Jan-Jan se frommel verdiep op sy gesig, maar nou is daar ook ‘n druppel angs te bespeur in die mengsel van emosies. “Wat pla, pêl? Jy lyk nie lekker nie,” sê Frederik effens meer besorgd as vroeër. Die landskap van die Karoo omvou die klein dorpie en die twee jonges lyk soos twee miere van ver af – miere wat kennis opgaar.

“Kyk daar teen Oom Pomp se heining,” beveel Jan-Jan sy vriend. Frederik kyk na die bord wat teen die draad van die plaasheining opgesit is. Dit wys tekens van twee klippe, ‘n skêr en ‘n uitroepteken. Bokant die drie tekens staan ‘n mannetjie wat water afslaan, maar ‘n dik rooi streep word deur hom getrek.

Frederik vra fronsend: “My maat, wat het dit met enigiets te make?” Jan-Jan kyk stip na die bord en spreek eindelik sy vrees: “Die uitroepteken word op papier gebruik, Freddie! Dis ‘rocks’, ‘paper’ en ‘scissors’! Daai Ingelsman was besig om die outjie te waarsku dat hy sy manlikheid sal verloor as hy ‘rocks’, ‘paper’ en ‘scissors’ gaan gebruik!”

“Moenie mal wees nie, maar wat pla dit jou in elk geval?” vra Fred, verlig dat die vrees van sy vriend weer net ‘n vals alarm was.

“Maandag het ek kunsklas by Juffrou Pekelharing en die opdrag is om rotse op papier te teken en dan uit te knip. Sien jy nie? Dis ‘rocks’, ‘paper’ en ‘scissors’! Teen Maandagmiddag gaan ek nie meer ‘n meneer hê nie!”

Dirk

========================

A Virtual Calamity

========================

Web Uitgawe

16 Mei 2016

Plaaslike inwoners se eiers mag geknip word

Na klagtes ontvang is van ‘n onstellende bord op ‘n heining net buite Pofadder het die skrywer gaan ondersoek instel.

Die bord waaroor die klagtes gaan dui in geen onduidelike term aan dat enigiemand wat teen die spesifieke heining urineer gekastreer gaan word.  Die heining en die bord behoort aan Skroef Bester. ‘n Boer van die omgewing wat drie maande terug die grond gekoop het.

Volgens mnr Bester was die heining in ‘n patetiese geroesde toestand en meer as een van sy skape het deur die heining ontsnap. Hy het teen geweldige koste ‘n groot gedeelte van die heining vervang. Klaarblyklik word die roes veroorsaak deur ‘n jare lange gebruik van die heining as ablusie vir diegene wat van die naby gelee aftrekplek langs die hoofpad gebruik maak.

Vir die vraag waarom so ‘n drastiese stap het mnr Bester gereageer dat hy in die verlede al gevind het dat hierdie teken baie effektief as afskrikmiddel is. Hy het ook genoem dat dit slegs twee of drie knaters verwyder verg om heeltemal van die besondere probleem ontslae te raak.

Op die vraag of hy al ooit iemand se eiers geknip het het hy onsteld geraak en ‘n 50cm jagmes uit die skede aan sy gordel getrek en genoem dat hy beslis niemand se eiers knip nie.  Die skêr op die bord was blykbaar net vir effek daar en om die gedagte beter oor te dra wat deur enige een verstaan kan word sonder dat daar vertaling vereis word.

Ter slotsom het mnr Bester genoem dat hy ‘n baie vreedsame mens is en dat hy daarna uitsien om te help met die bevolkings beperking in die area.

Dirk Lucas

16 Mei 2016

[avirtualcalamity-blog]

Elke pot het 'n deksel

Ok maatjies hier is die challenge vir die week. :

Write from the point of view of a household item. Then write a dialogue between yourself and the item.

Kyk of julle ten minste paragraaf kan kry.

Mack the Knife                 -       Candice

I lie here in this drawer patiently, waiting for your hand to reach in and grip me. My ragged edges sharp with the expectation of dragging themselves across the soft skin of your throat. Because that is what I was made for. Murder and mayhem are my middle names…..I am Mack the Knife. I was a made-man, the godfather of all butcher knives, known for my ruthless and cruel shark-tooth grin….oh, that smile, when seen, you knew….. you were dead. But now I have been relegated to the annuls of gangster mythology, discarded with all the other hit men who have passed their prime. Only good for terror stories and cautionary tales. But I live in the hope that I will get one more chance, that last hit to assuage my blood lust.

The drawer slowly opens and your hand reaches in to grab hold of my hilt. As I slide out into the blinding light of the sanitised kitchen, my grin broadens with the knowledge that chaos is about to ensue. Blood will be spilt and there will be a reckoning. This is the chance I have been waiting for…… but as I glance down, revulsion fills my guts as I realise what is about to happen. The tomatoes lie ready to be massacred, their juices sluicing over the cutting board. Carnage, by another name, does not smell as sweet. The degradation that I feel cannot be explained. Tomatoes! Is this what I have come to?  I twist in an attempt to get away from this second-rate assassination and feel the euphoric penetration of teeth into skin. ‘Fuck!’ you scream as I bite into your palm and your blood mixes with the torn flesh and plasma of the slaughtered tomatoes. Now I lie here in the corner, discarded once more, where you threw me…..grinning, teeth dripping with blood, euphoric and satiated. Claim your conquests where you can.

 As Gillette ‘n hond was                                -    Matthys

Dis moerse donker hier binne. Ek wonder wanneer kom hy weer. Ek hoop nie hy het iets oorgekom nie. Dis baie stil. Wat as daar iets gebeur het? Nee fok. Chill dude. Hy gaan kom. Hy kom elke keer terug. Maar shit, wat as hy nie die keer terug kom nie. Wag. Daar gaan die lig nou aan. Ok ek ruik iets. Ok. Ok. Ok. Dit gebeur gewoonlik so, eers die reuk, dan die klank van water en dan die helde ontvangs. Ek moet net chill. Chill dude chill. Hou op bewe, wees cool.

Ek het geweet dis jy! Jy is terug. Dis werklik jy. Ek is so bly. Dis regtig jy. Yay.

Chill dude. Jy weet ons het net eenkeer ‘n week hierdie afspraak. Selfs al wou ek meer, gaan dit nie vir my of jou ‘n aanwins wees nie.

Ek weet. Ek weet. Ek is net so bly om jou te sien. Hoekom was jy solank weg. O ek is bly om jou te sien.

Genade hou op bewe. Ek het nog nie eers op jou knoppie gedruk nie.

Maar hoekom was jy so lank weg die keer? Daar is dan meer as ‘n patchy ek kan dan dit sien. Kyk jy snor raak dan al aan jou lip. O lekkerrrrrr.

Daar was ‘n vakansiedag hierdie week. So dis een daggie langer. Ek is jammer. Ek sal volgende week twee keer skeer.

 Braaibak                              - Dirk

Ek onthou nog die dae toe ek nog nuut was. Geen ge-op-die-warm-kole-gesittery nie. Ek het elke keer skaaptjoppies moes hou; en wors en braaibroodjies. Nou is dit net hoender. Om warm te bly gaan ek nie meer in die warm laai van die oond in nie.  Hierdie generasie het nie veel respek meer oor vir ‘n ou arme geduikte braaibak nie. Vir 46 jaar al hou ek getrou met elke braai die tjoppies en wors. Ek moet sê dat hierdie nuwe generasie se braaie is heeltemal anders. So nou en dan kom daar nog die verskeidenheid en hoeveelheid deur van jare terug maar oor die algemeen is dit nou GROENTE van alle dinge wat op die vuur gebraai word. My duike voel sommer ekstra knopperig as dit gebeur.

 Kelvin                                   -Willem

Kelvin: *tikkitie tikkitie tikkitie*

Willem: Ag foktog. Die melk is na ‘n dag suur.

K: Ja *hoes hoes* Ek weet nie wat fout is nie

W: Jy weet, op ʼn stadium het jy my in die nagte geïrriteer met jou motor wat 3 uur in die more so begin skud het, dat ek gedink het jy gaan ombliksem. Nou weet ek nie wat om met jou te maak nie, want jy maak nie meer rêrig uit van die “ys” deel van “yskas” nie.

K: Jy moet dalk iemand kry om na my gas te kom kyk – ek voel nogal lighoofdig deesdae.

W: Is jy ernstig? Is jy op dwelms? Daar’s geen manier dat iemand my R600 vra vir nuwe gas, en dan is jy oor  ʼn maand weer fucked nie.

K: *Hoes hoes* Nou wat dan?

W: Ek dink ek verkoop jou eerder vir R600, en koop ʼn ander yskas.  Met al die kos wat ek oor die laaste paar maande weggemoer het, kon ek ʼn bielie van ʼn yskas gekoop het.

K: Ek is jammer.

W: Ja well. Ek weet nie wat om vir jou te sê nie. Ek het nie rêrig veel sentimentele waarde aan jou geheg nie. Dis maar hoe dit is. Kom ons kyk of jy hierdie ses biere van my kan koud hou? En dan besluit ons verder?

 NS: Ek het hierdie stukkie oor die naweek geskryf. Kelvin het vanmore sy gat gesien. Sy liggie brand, maar die siel het ons verlaat.

 Komper                                                -Willem

Komper: “Diengelieng, piep piep”                    Hallo Willem

Willem: Hallo kompeeuter, jou oulike ding. Jy beïndruk my elke dag meer. Ek wens die yskas kon soos jy wees.

K: Dankie. So wat is die plan vir vandag?

W: Tik. Die gewone.

K: Jy het lanklaas solitaire gespeel...

W: Mmm. Nogal. Ek skat ek is te besig met ander dinge. En laat ek jou vertel – jy is dalk nou nie die top-shelf model nie, maar jy doen die job beter as enige ander kompeeuter.

K: Ag dankie. As ek nie klaar rooi was nie, sou jy my kon sien bloos.

W: Ag, jy is darem maar ougat, jy weet kompeeuter? Ek sou jou wang knyp as jy een gehad het. Kom, draai effens na links, so ja, dan charge ek jou ‘n bietjie.

%

[avirtualcalamity-blog]

‘n Muntstuk in 500 woorde

Tjek bietjie die aangehegde uittreksel van Zen and the Art of Motorcycle Maintenance uit.

Ek dink die akademici tussen ons mag belangstelling vind in 'n groter deel as die res van ons, maar ek wil spesifiek fokus op die stukkie van writers block en kreatiwiteit (paragraaf 2 tot 13.)

Die oefening vir hierdie week is heel eenvoudig:

Elkeen skryf ten minste 500 woorde skryf oor een kant van 'n muntstuk.

Bokgeld - Willem

 Soli Deo Gloria - Moenie my vra wat dit beteken nie. Ek kan dit Google, maar kaalvuis kan ek jou nie antwoord nie. Wat dit is, is die geskryf onder die springbok op die muntstuk wat jou hele handpalm volgelê het. Die kenmerk van speelgrond rykdom in 1988. Waarmee jy vir jou ten minste 5 klein boksies smarties by jou tjommie se ma kon koop wanneer dit snoepiedag by die kleuterskool was.

 Vandag is ʼn bokgeld nie veel groter as my duim se nael nie, en is dit die eerste stuk kak wat ek uit my beursie grou en ek aan die karwag gee of vir die waiter los. Vandag is die springbok enigiets tussen ʼn vloekwoord op die lippe van parlementslede of iets wat te veel geld of moeite kos om te skiet.

 Die Rand is ver van die $1.40 wat dit in die 1960’s was. Randburg - vernoem na die Rand, is ver van die visie wat die stadsvaders gehad het toe twee-en-dertig rykgat woongebiede hulself wou distansieer van die res van Johannesburg. Vandag skraap mense hul kleingeld bymekaar vir die hoere en tik wat volop beskikbaar oorkant die lisensiekantoor is.

 Coert Steynberg het een oggend ʼn telegram of oproep ontvang om ʼn springbok uit te kerf, en het heel moontlik nooit besef dat sy invloed so ver sou strek as ʼn bar in Melville op ʼn Maandagaand nie. Die woorde wat hy met moeite en deurdagte denke in die eerste R1 munt ingeëts het, het in 1990 in ʼn graad 1 klas in Lyttelton laas vir een spesifieke persoon vir ʼn oomblik iets beteken. Weet die hoof van die SA Mint of selfs die (on)eerbare president van die verhouding van dié Suid-Afrikaanse kenmerk en Bach? Norrefok.

 Soli Deo Gloria? Soli ANC Gloria miskien.

 Alles in ag genome - fuck it. Vat ʼn tree terug, en beskou die munt as die blote objek wat dit is, hou jou halwe glas draught in die lug en sit vir ʼn oomblik jou skyf in die asbak. Kom ons erken Coert en almal na hom, wat nog die moeite gedoen het om die oertaal met moeite in elke stempel in te ets. Mag ons almal aspireer om op ons kleinste manier ʼn impak te probeer maak - dis miskien iets wat vyftig jaar later net een poephol inspireer, en die wêreld ʼn dalk beter plek maak.

  The Tale – Candice

 The sculptor stood poised with the chisel in hand, contemplating the naked figure before him. The measurements he had taken were precise because capturing the curve of the female body on the base of a coin was probably one of the hardest things he had ever had to do thus far.  The mathematical precision was painstaking, the calculation of ratio, meticulous…….yet, there was more to this rendering than he cared or dared to admit.

 The sultry sweep of her spine, the fold of her leg beneath her, the erotic rounding of her rear end, the longing sideways glance. Her hair was piled up on top of her head in order to highlight the elegant curve of her neck but he felt that it would have been better to be hanging loose, tickling the base of her behind. Or in this case, her tail. He stopped, chisel mid-strike.......TAIL....... What a strange word to call this creature. A tail. Catching tail. Chasing tail. Heads or tails? How was he ever going to capture the ephemeral essence of this being? Especially when she would only be the topic of the flip side of a coin. The tail. A pornographic construct of man’s lust. But she is more than just a tail. She is THE tale......of sultry womanhood, of fecundant motherhood. But these thoughts are fleeting, and the chisel continues to strike, to chip away at the mint that will become the base of the coin. Creating the other. The voiceless other. The alter to the ego. The second self. The tail to the head.

  Fortuinsoeker   -   Matthys            

In 1994 het hulle vir ons gese: Eendag as ons groot is gaan dit baie geld werd wees. In 1994 was R5 nog immers iets werd gewees. Dis om en by die tyd toe ek begin skelm rook het en jy kon by die Griek op die hoek ‘n pakkie stywesand swaai vir onder R5. Dus vir ‘n 12 jarige rebel was ‘n R5 ‘n klein fortuin. Met twee R5 rande in jou sak kon jy gaan hang het by die V-Town en vir jou ma-hulle gespin het dat jy fliek gekyk het. Die truuk was wel om jou huiswerk voor die tyd te doen. Want as jongste van drie, het ouboet en ousus al jare se kak aangejaag en ek moes die spit afbyt of net meer kreatief wees om weg te kom met meer as moord, skelmrook. ‘n karwas sou vir my twee vyfrande in die sak besorg en as ek braaf was en die grassnyer ook aangeskakel nog silver sekel vir die hedonis wat ek was en seer sekerlk steeds is. Nie dat ek die flukste jong man onder die son was nie, maar ‘n man wat cool wil wees, moet ‘n paar skuiwe in die sak he en kan maak asof hy fliek. En daarvoor het jy bokke nodig gehad.

In die oorvol tronke van Suid-Afrika, speel die R5 steeds so belangrike rol soos wat dit vir my as klein rebel beteken het. Omdat meeste dinge in die lewe iets werd is, maar in die tronk wat ‘n gelykmaker is, help dit nie om buitensporige bedra te vra vir gunsies of goedere nie. In die oudae was sigarette die hoof komoditeit, maar deesdae kraai die R5 koning. Van badseep tot gatseks of beskerming daar teen gaan jou 5 bokke uit sak jaag. Nie dat ek eerstehandse ervaring het van die binne bruto werke van ‘n tronk nie, dis maar hoe dit aan my vertel is.

Twee en twintig jaar later loer ek na die Presidentiele Inhuldigings munt in my lessenaar laai en wonder wat dit werd is vandag. Google is ‘n mens se vriend, maar daar is te veel tegniese dinge wat saam met dit gaan om presies die waarde van my ou muntjie te bepaal. Hy is versteekseker meer werd as die R5 wat ek onthou, maar hoeveel presies gaan ek nog lank wonder. Ironiese genoeg meer as die prys wat betaal is om dit spaar of wat dit dalk kan werd wees vandag, staar ek verstom en wonder hoe defok ek dit reg gekry het om hierdie een nie te geblaas het nie.

 Kop kant.-  Dirk

 2003       Borwa       Afrika

 Die ikoon tussen die woorde op die agterkant van die munt is onduidelik.   Daar is vlerkies bokant ‘n skild met iets wat te verweer is om te kan sien.  Die belangrikheid van die embleem is ook verlore in die waarde van die muntstuk. Inflasie het dit laat verkwyn tot junk wat net jou beursie vol maak.

Maar ten spyte van die skynbare waardeloosheid van die muntstuk het dit werklike waarde. Net soos een druppel water wat die meeste kere net ‘n irritasie is kan baie druppels water ‘n rivier vol maak, mense en diere red van droogte, kos produksie verseker of selfs gemeenskappe verspoel.  Tien van die waardelose muntstukke kan vir ‘n werklose red van hongersnood. ‘n Honderd kan ‘n gangbare middagete koop. ‘n Duisend kan jou tenk vol brandstof hou vir die week. Tienduisend is ‘n klein fortuintjie vir die meeste mense.  Indien elke persoon op die aarde wat inkomste verdien net een van hierdie waardelose geldeenheid kan afstaan kan dit ‘n verskil aan hierdie planeet van ons maak. Daarmee kan ons alternatiewe bronne van energie verseker sodat sy nie verder stelselmatig verorber word nie.

In my amper 50 jaar kon ek nog steeds nie sin maak dat die verkeerde kant van die muntstuk die kop kant is en die voorkant wat die geldeenheid wys die stert kant nie. Deesdae het die muntstukke nie meer koppe op die kop kant nie. Die koppe bly nie meer lank genoeg belangrik om op munte te kom nie. In elk geval nie die wat in alledaagse omloop is nie.  Die Republiek van Suid Afrika se embleem sal darem seker ‘n bietjie langer van toepassing bly as ‘n politikus se veretste kop. Maar dit is ‘n goeie ding.  In my beskeie opinie as ons president se gesig op ‘n muntstuk moet wees gaan die Reserwebank dalk moet begin bitcoins gebruik vir kleingeld een van die dae.

Wat ongelooflik is is dat hierdie vuil stukkie metaal  (ek dink dis een of ander brons allooi) vir 13 jaar in omloop is. As mens ‘n lys van eienaars kon maak en waarvoor dit als gebruik is in die koop transaksie behoort dit nogal ‘n vreesaanjaende lys te wees.  Dink net…

As ‘n fooitjie gelos by ‘n koffiewinkel. (Te min om te vat, te min om opsigself iets werd te wees vir die kelner)

Die kelner gooi dit in ‘n banksakkie saam met sy ander geld en handig dit weer dieselfde dag terug aan iemand wat dit weer vir hom los. Na ‘n paar siklusse hou die persoon die 2003-Borwa-Afrika en bêre dit in haar Louis Vouton beursie wat 22000 van hierdie muntstukke kos.

Die Louis Vouton eienaar gee dit en die res van haar kleinkgeld vir ‘n boemelaar wat vir hom ‘n half-jakkie by die shebien gaan koop.

Die muntstuk gaan maak ‘n draai deur ‘n paar taxies as fooi vir nagmerrie ervarings wat deur hulle verskaf word voordat dit uiteindelik weer by ‘n bank uitkom.

Die bank gee dit aan ‘n kafee wat kom kleingeld haal en ‘n 10 jarige seuntjie kry dit as kleingeld by die winkel toe hy gaan roomys koop toe sy week se sakgeld ‘n gat in sak begin brand.

Jy kan nog die taaiheid van die roomys voel op hierdie 50c muntstuk.

 Die fifty pence – Tanya

 Die minder bekende, maar aansienlik mooier, kleinboet van die swaar goue pond munt. Die koninging se bakkies pryk op al wat ‘n munt of papier is. Die halwe pond is geen uitsondering nie. Ek voel skoon volksverraaier oor ek ‘n groot queen aanhanger is. En nie net Freddy se band nie. Die 90-jarige dame met die cool hoede en vet hondjies het definitief my aandag getrek oor die jare. Ek kry al ‘n aansienlike kleiner gatkramp as ‘God Save the Queen’ gesing word… Nie gedink dis iets wat ek ooit sou sê nie. My mond sal daai woorde nooit kan vorm nie, maar ek gun nou die inwoners hulle eie volkslied! Dis tog waar ek myself nou bevind, en ook nie so tydelik soos ons gehoop het nie. Ons nuwe herberg is na 3 jaar nie meer so nuut en opwindend nie, en het ‘n meer ingeleefde, gemaklike gevoel. Sy geld voel nou ook tuis in my hande.

 Na drie jaar is dit nou minder vreemd om ‘n 50p uit my beursie te haal, eerder as ‘n R5-muntstuk. My R5, R2 en R1 munte slaap nou in ‘n glasbottel reg vir die volgende vakansie huis toe. Interessante konsep, die vakansie na jou huis toe. Die plek met die R5 munte sal seker altyd vir ons huis wees.

 Naas die £2 munt is dié een my gunstelling. Ek het nog nie my kleintyd uitkyk verloor dat groter altyd beter is nie. Heptagon, silwer, groot en blink. Die queen se halwe pond. In ‘n Hollandse-Suid Afrikaner se beursie wat haarself (nogsteeds verbaas) halfpad, verkeerde kant oor die ewenaar bevind.

[avirtualcalamity-blog]

A dark and stormy night

Ok guys, it is my turn to suggest a new topic. The topic is......It was a dark and stormy night..... We are looking at alternative introductions to the staid cliche. No more than 300 words. Go!!!!

Dr. Candice

 It was a dark and stormy night on the eve of your coming. In the gloaming of my loneliness, into my life you shuddered and trembled…..  stopping like a sigh. Stopping just long enough to wrap yourself around my being, wrapping my legs around your body and occupying every inch of the available space in my head. If I was one to take heed of omens, of wild winds, of lightening crashes…..I would have walked away at ‘hello’. But the ‘hello’ became a ‘hell yeah’ and who could have predicted that our love affair would end in a sordid re-enactment of Earley and Adele’s killing spree, blood nightmares strewn across the silhouetted-thorn-tree wastelands of the Western Transvaal?

 Matthys

 It was a dark and stormy night, like the night before and the night before that.  In fact the last time any light shone in this gloomy town, was once upon a time many moons ago, when the pigs still grabbled in the mud, instead of flying everywhere. To cut a long story short, the strangest thing happened last night, without any ceremony or announcement all the gifted horses stopped talking. The town folk queued for miles in order to gaze in to the mouths of these once splendid animals, in the hope to come behind the cut of the axe, but with no prevail. If only they knew, where David buried the carrots, they might have been able to reverse the proses or at least understand it. It is common knowledge that in a town where it is always dark and stormy, one needs to look cats out of trees before you jump any guns or draw bridges to cross or burn. Although jumping guns and drawing bridges was growing in popularity, the cat population, seemed to have dwindled, since darkness and storms first occurred in this humble dwelling

 Willem

 It was a dark and stormy night. I just finished beating the shit out of my pimp. I can taste the sweet taste of blood in the corner of my mouth. The cones of streetlight show me the way home. The sound of his jawbone snapping, his body flailing to the ground after my sweet right hook, brings a grin to my face. Ha-ha, never again Fucker.  I tell the sweet old drug dealer on the corner that tonight is maybe not the night. He backs off after I tell him the second time with a shove to the chest. The flat is coming up. Nobody is behind me.  I cross to the dark side of the street after the red Mustang passes. The steel gate opens with a buzz, and two flights of stairs later I am fiddling with my keys in the brass lock. With the bang of a door closing, my handbag flies its way to the couch. The bathroom light switches on as each cockroach finds its favourite crack. The cold tap water filling the basin brings relief to my bruised and bloodied knuckles. The streaks of dripping mascara in the bowl make me look up. Smiling, I meet myself in the mirror and think what tomorrow will bring. Welcome home, Peaches.    

 Dirk

 IT was a dark and stormy night. Every single flipping time that anything went wrong. 

 Like tonight, when Little Red were ambushed by the wolf it was starting to get grey and the wind were howling. When the wolf lay drowning in the river after a belly full of stones, again there were no stars visible and a terrible storm brewing. 

 The night that Rumpelstiltskin came to collect the millers daughter it was a full blown storm. A couple of nights later when he lost his temper and he tore himself in two, the castle walls were a barricade against the worst storm of that year. 

 The dwarves were looking for Snow White while their storm lanterns were barely able to give them enough light to eventually find her dead. For the seven of them it was the worst night of their lives. 

 It look like tonight is one of those nights. You can feel the darkness in the air. 

"Sis, we need to find shelter and food before this get any worse!" Hansel shouts to Gretel.  

[avirtualcalamity-blog]

Haikus

Hallo wielie-walie woelwaters!

Vir hierdie week, dink ek ons moet kyk om elkeen 'n haiku te gooi met 'n spesifike tema.

Om op te som, Haiku's het 'n paar kenmerke: (Ek lys nie almal hieronder nie, en vir ons doeleindes is dit meer riglyne as reels)

3 lyne

17 lettergrepe - 5-7-5

Gebruik gereeld juksta posisie

Telegram styl

Fokus op die natuur

Nie-rymend

Hier is 'n voorbeeld:

Paula Hartzenberg

die pit word korter die was lê rondom versmelt vuur verdrink daarin

daar is nog, hier:

http://www.litnet.co.za/top-13-die-groot-afrikaanse-haikoe-kompetisie/

Die tema is soos volg:

Die baarmoeder van jou kreatiwiteit - skryf oor die plek, psigies, of fisies, waar jy jouself bevind wat jou 'n skop op die gat gee om aan't skryf, teken, sing, kook, watookal,  te kom. As jy nie ene het nie, kry hom die week - ek dink dis vir die beste.

Lekker week!

Willem

gif hang in die lug doef doef gee isolasie 'n  spook loop hier rond

poison in the air the beats give isolation a ghost wanders here

Marieke

Wyn vloei flink en vry Woorde kabbel oor my tong ‘n Halfklaar storie

Gebeure en wyn Persepsies en grys dade My potlood loop rond

Dirk

soet-koek-bitter-koffie vroeë skadus winker deur die akkers rys-pap voor kettie speel

turtle doves' waking calls soft rays greens the big oaks sling-shot slowly waiting for breakfast

Matthys

Breek ys om whiskey onthalwe Wintergras en langpaaie Om manne te verstaan van haar lyf My pen bloe soms onverskrokke

Willem

Mammon verlei my in die eetkamer se hoek hekseuur is niks die landskap vervleg met gister se gesprekke die wit lyn flikker

Matthys

Baar met opset n muis Met dertig stukke silver tertafel Die halfmens herhaal homself half Keisers is gemaak vir vioolspel Hedonisme is ook n antwoord

Candice

The moon wakes in the Middle of me and I become The blossoming night

[avirtualcalamity-blog]

Rond-om-talie Nommer asseblief

Rond-om-talie Nommer asseblief

Ok so die plan is as volg. Almal onthou die telefoon speletjie wat ons in die kleuterskool gespeel het. Iemand fluister iets in die maatjie langsaan se oor en so gaan dit in die sirkel om totdat die laaste person moet se wat hy gehoor het.

So die plan is as volg: Om te kyk of ons as ‘n groepie saam ‘n bladsy kan skryf of 3. Dit Afrikaans of engels of gemeng wees maak nie saak nie, die belangrikste is dat die storie moet lyf kry en ‘n bladsye volmaak.

‘n minimum van 3 sinne, a maksimum van ‘n paragraaf per beurt.

Die lys is as volg:

· Willem skryf die eerste strofe en stuur dit aan Candice.

· Candice stuur dit aan Dirk

· Dirk aan Marieke

· Marieke aan Andries.· Andries stuur dan weer vir Willem.

Ons hou dan so aan totdat ons  n storie wat semi sin maak

 Frikkie van Frikkie’s Pizza en Chicken Wings staan in die restaurant se deur, en kyk uit oor die dorp se stowwerige hoofstraat. “Is daar meer in die lewe?” wonder hy, terwyl die rook by sy neusgate uitborrel. Hy is al klaar die Pizza tycoon van Pofadder, maar sien hy kans om die padstalle van Kakamas aan te vat?

His father had always told him to reach for the stars, and God dammit, this was his chance. All he had to do was convince Maryna to go on this journey with him. He had too.....his soul longed for the thrill of the new... And he was dying a little everyday. But that was not going to be easy though. How could he, when he had promised her that, at the age of 43, he was finished with risky business deals and was putting family first?

Terwyl hy die stofduiweltjies staan en dophou dink hy aan sy vorige meesterplan. Die een met die stokkies en die Nigerians... Dit was amper ‘n lelike storie. Hy weet so iets van rekenaars en het op Kakamas ‘n 16GB stokkie gesoek wat die plaaslike outjie nie eens geweet het jy kry nie. Na ‘n Google tog kry hy toe hierdie Chinese fabriek op Alibaba wat BRAND NAME 16GB stokkies verkoop teen R17 een. Die voordeel is dat jy kan ‘n container vol daarvan inbring. Hy het sy somme deeglik gedoen. Spreadsheets en als uitgewerk. ‘n Container kan 500 bokse van 100 stokkies inbring. Dis 5000 stokkies! Hy kan dit verkoop teen R200 elk en ‘n fortuin maak. Hy het drie stokkies verkoop. Sy niggie se dogter en twee van haar vrinne op Stellenbosch Universiteit het gekoop. Maar die moes hy ook die geld terug gee want as jy gelukkig is het die stokkies 1GB bruikbare spasie gehad. As jy ongelukkig is het hulle jou rekenaar se parte ge-eet. Om van die goed ontslae te raak het hy hulle twee-twee saam met ‘n dubbele pizza bestelling weggegee, maar toe sy pizza verkope begin val het het hy daarmee ook moes ophou.

Maar een dag toe kom die Nigerian by die winkel aan wat wou uitvind van die stokkies. Hulle het toe die spul stokkies op ‘n bakkie gelaai en is teen R5 een vort. Tog was dit nie die einde van die afêre nie. Die Nigerians het twee weke later in die middel van die nag aan sy deur kom hammer om hulle geld terug te kry want selfs hulle met hulle netwerk van straatverkopers in die Kaap kon nie daarvan ontslae raak nie. Met sy meester onderhandeling tallente kon hy hulle afstry om vir net nog R3 per stokkie terug en twee Jumbo Kakamas Pizza Specials die saak daar te laat. Gn wonder Maryna is oor skepties nie, maar hy weet wat hy gaan doen om sy ou Boklammetjie aan sy kant te kry.

 Ja, my ou Maryna, sy's maar ñ moeilike vrou jong - sy vat nie kak nie, veral nie van tegnologie of Nigeriërs nie. Tog het sy ñ sagte kant ook en dis vir daai kant wat ek moet skiet. Maryna is ñ vrou wat ver en wyd sal ry vir ñ paar egte wolpantoffels. Sy het eens ñ paar in Dullstroom gekoop toe sy self nog ñ lammer was en van die dag wat ou Wollies weggegee moes word (weens die grootte en stank daarvan) het Maryna ñ plaasvervanger paar pantoffels gesoek. Ek het besef dat na die drama met die stokkies en Nigeriërs en die permanente reuk van pizzadeeg wat aan my klou, het ons twee ñ nuwe lewensavontuur nodig - sy verdien dit, ek benodig dit. Dit raak skielik duidelik wat die avontuur moet behels: die soektog na Wollies se opvolger!

Frikkie word weg geruk van sy eie gedagtes, deur koos kombuis wat sing van sommige ou tannies en hoe hulle hom afpis. Hy hoef nie eers na die skerm te kyk om te weet dat dit sy skoonma is wat weer bloed of skaaptjops soek nie. Hy het die liedjie spesiaal afgelaai om hom te waarsku wanneer die ou feeks op sy spoor is. Hy aarsel ‘n oomblik en besluit dan wel om te antwoord. Die  jirre weet. Van Der Merwe Goeie middag. Frikman is dit jy? Kan jy my hoor? Dis noodgeval!

Sy skoonma se definisie van ‘n noodgeval kan enige iets wees van ‘n ingroei toonnael of die melk wat oornag suur geraak het omdat sy vergeet het om dit in die yskas te bere en nou is daar nie melk vir haar elfuur tee nie.

Hi Ma. Duidelik soos daglig. Wat is die krisis?

Dis Soufie se dogter - die dowe ene – sy het ‘n kleintjie gekry hier op die tiewie kamer se vloer. Jy weet, met my seer knieg en heupe... ek kan nie daar onder bykom nie. Daar is ‘n gekreun in die agtergrond. Soufie is ook nou hier doenig met ‘n handdoek en ‘n skottel water, maar met die kind se stommigheid kan ons nie heeltemal verstaan wat sy vir ons probeer sê nie.  

Hy wonder waarom sy hom gebel het, en nie eers die ambulans nie, maar besef dat die naaste ambulans heel moontlik van Springbok af moet ry na die plaas toe. Wag, ek is oppad.

Hy sluit die leë restaurant se deur met die moerse bos sleutels wat aan sy jeans se lussies hang en skiet die smeulende Chesterfield stompie met ‘n boog agteroorsy skouer.

‘This shit is about to get real’ he thought as he walked towards his Datsun bakkie, fishing for the keys in his pocket. When he first met ‘Sarah’, so named for the tortured-sexually-frustrated-deaf-mute nympho in Children of a Lesser God,  he felt like a god, out to rescue a fallen angel. But little did he realise that she would rescue him. Rescue from a life of boredom....pizza dough.....quests for wooly slippers....and the fear that hammered in his chest every morning at 3am, when he rolled away from his snuggle-huddle of a warm wife, and bit into his pillow, silently screaming that there had to be more to life than this existance he was leading. But ‘Sarah’ had to go and ruin the god-delusion by getting herself pregnant. Now he was fucked. Literally and figuratively.    

Die Datsun’tjie se agterwiele skop ‘n boog klippies en stof op soos hy die versneller plattrap toe hy wegtrek. Skaars 50 meter later los hy egter weer ‘n streep in die stofpad soos hy rem trap.

Fok ek kannie soontoe gaan nie!

Hy fee sy hande deur sy bos rooi hare in ‘n gebaar van magteloosheid. Moord; weghardloop; hy soek na opsies. Weereens los hy ‘n stofwolk van frustrasie toe hy wegtrek. Sooibrand Muller die kroegeienaar het jare terug op ‘n ambulans gewerk en hy het al ‘n paar keer stories vertel oor die bloedjies wat hy in die lewe help bring het. By die ValsOog kan hy dalk twee vliee op ‘n slag uitsorteer. Sooibrand skuld hom hoeka vir die Special van nou-die-aand. En hy kan dalk ook bietjie vloeibare inspirasie en moed kry vir die gemors waarin hy nou heel moontlik is.

 Al is die kroeg se deur nog toe, weet hy Sooi en sy mense is reeds besig om reg te maak vir die eerste dors wanhopiges. Sonder huiwer loop hy dadelik na die agterkant, hy het nie nou nog tyd om te wag of doekies om te draai nie. Doekies, doeke, jissis.

Praat jy al weer met jouself ou Van? Lag  vra Sooibrand terwyl hy naderstap om die hand te gee. Sooibrand Muller is ‘n koddige ronde mannetjie met ‘n effens bles. Na ‘n langaand in die ValsOog, mag ‘n mens hom verwar met die Orosmannetjie. Die Orosmannetjie met ‘n vals oog.

Fokkof Sooi. Gooi vir my twee dubbels in ‘n langglas.

Jissis ouboet. Die boeing het nog nie eers opgestuig nie? Maar wie is ek om te kla? The customer is always right.

Sooibrand, is al lank genoeg ‘n kroegeienaar om te weet om nie verder te krap waar dit nie jeuk nie. Na die tweede dubbel ontdooi die mees gehardste damduikers.

Stadig, soos ‘n wintersonnetjie, betree die alkohol Frikkie se bloedstroom. Eers by sy derde dop hou die aarde op met spin en lig hy sy kop halfhartig om sy ouvriend in die oe te kyk.

So jy reken jy gaan die fokkop fix met wolslippers, nê? Ek kon jou gisteraand dalk help met ‘n paar wolskoeters. Sy lag verander in ‘n roggelendoe hoes. Erens spring daar ‘n poep ook uit.

Fokus Sooi, foktog. Hy trek aan die Chesterfield. Ja man, Maryna het hierdie wolslippers  gehad – moerse lang storie. Maar ek skat ek moet alles agtermekaar kry – twaalf dosyn rose, slippers, ‘n vakansie in Margate. Dalk moet ek Sarah se vingers afsny. sê Fanie kalm, gefasineerd met die refraksie van die lig in die brannewyn.

He can see his future in those oily swirls, the refracted light through the brandy. He is a seer, looking into the alcohol soaked second coming, where he will be a god reborn. But for real this time. There will be no woolly slippers, deaf sex goddesses, mewling babies or pallid pizza dough. He crushes the Chesterfield in the over-full ashtray, which has not even been cleaned from last night’s revelries, throws the last of the acid brandy down his throat, shoves the bar stool back and mumbles a goodbye while tossing twenty bucks on the bar counter. Tell me why I don’t like Mondays is playing in the background and Frikkie snorts. ‘What an appropriate song to play on the day I die’ he thinks to himself.

Die brannas het sy bewerasies van vroeër verwyder en met vasberadenheid stamp Frikkie die kroegdeur oop. Die vars lug buite tref hom egter soos ‘n trein en al die gebeure van die laaste ruk kom saam met die skerp sonlig in fokus. Sy verlorenheid in die godsverlate dorpie, die Nigerians, die wolslippers, sy verafsku in die verhouding met Sarah en sy planne vir Kakamas se ketting padstalle.  

Soos wat hy na die Datsun toe stap besef hy met absolute helderheid dat sy lewe gaan verander. Maar die feit bly staan, hy gaan hom hierdie keer moet uitlieg uit hierdie situasie uit as die kind met rooi hare uitgekom het.  

Die knal skeer deur die stilte van die khalari, maar word net so vinnig geabsorbeer deur die rooigrond. Die loop van die 38 smith and wesson is warm as Frikkie weer aanlê om te skiet. Hy het hulle netjies maak staan teen die oukraalmuur. One down nog 5 om te gaan, dink hy terwyl hy die haan terugtrek. ‘n patroon vir elke fout en seer. Een vir een bars die volbottels wat hy netjies rangskik het. 5 bottels brannewyn en een bottel Gin. Die Gin is vir die Engelse stem in sy kop wat netnie wil wyk nie. Hy het die bottels gelable ook. Sy hart oopgevlek op ‘n stukkie papier en dit sommer met wondergekom teen die bottels geplak. Die kind is toe gebore, ironies nes Emma Kuhlema se bloeitjie, sonder kop op tone. Die toneel het hom hard geruk. Die kortstondigheid van die lewe, die verspeelde kanse, mislukte drome. Dit was ‘n wake up call, ‘n devine intervention.  Na die die aanskouing van die bloederige halfmens het daar iets in hom verander. Die laaste gedagtes toe hy die kroeg verlaat het, was om alles te eindig, maar nuuskierigheid het die oorhand gekry en hy het wel besluit om te gaan loer. Bloed van my bloed en al daai stront.

Met intrap slag het hy geweet, die selfdood gedagtes is reeds in sy verlede en sy toekoms lê wragtig in sy eie persoonlike hande. Sonder om ‘n woord te uiter het hy omgedraai en uitgeloop. Om vorentoe te gaan moet hy eers die verlede afmaai. Na die pitstop by Pine se drankwinkel is hy reguit veld toe, om van sy verlede ontslae te raak. Deel van sy verlede is ook maryna. Maryna, met krullers en wolslippers wat haarself ook jare terug al laat gaan het, maar nooit die moeite gedoen het om hom te vertel het nie.

Die Datsun sukkel om te start, maar vat by by die derde probeerslag.  Hy sakel die radio aan en Vallient Swart begin sing van die highway,  Frikkie glimlag tevrede met ‘n Chesterfield in sy mond en ‘n kouebier tussen sy bene terwyl hy die motor in ‘n Noordlike rigting stuur. Weg van sy kak besluite en kranksinnig verlede...

[wallsitting]

Lost in words of revelations

“Wake up.” she says.

  He opens his eyes. She is sitting on the white 1960’s chair in the corner of the room looking through him. Her left hand holding a cigarette, her right hand tucked under her left elbow. Her legs are hanging over the right armrest; her left big toe’s nail polish is chipped. The deep brown-red nipple of her right breast is peeking out of the bathrobe.

  “You need to go.” Some of the smoke escapes from her mouth as she inhales the newly lit cigarette, her right hand pulling the gown in place as she stands up.

  He looks at her, his head still firmly on the pillow. “Ok.” He picks up the watch from the bedside table. “I see I’m late.” He sits up and turns his body to put his feet on the floor, while fastening the wrist watch.  He rubs his eyes and brushes his hand through his hair while he starts scanning the floor for his underwear.

  She stands in front of the mirror. The distance moves to the other side of the door. She looks down for a moment to put the cigarette out in the ashtray surrounded by 3 kinds of Chanel and a bottle of Issey Miyake on the dressing table. Her impatience shifts to him fastening his shoes.

  He gets up with his tie peeking out of his pocket, his shirt untucked, the tuxedo jacket hanging loosely over his shoulders. As he steps toward the door, he’s rubbing the sand out of his eyes, smearing it on the side of his trousers with the tips of his right fore and middle fingers. He pats himself down to look whether he has everything and stops for a moment while reaching for his car’s key in his inside jacket pocket.

  She’s looking out of the bedroom window overlooking the quiet street below when he takes her hand to say goodbye. She looks at him and looks away. There are no tears. He walks to the door holding her hand, letting it slip through his as he moves further away.

  On the bottom stair one of her Jimmy Choo stilettos lie. Her purse is lying next to half a bottle Stolichnaya vodka on the coffee table in the lounge and he helps himself to one of her cigarettes that had spilled out. All he hears as he walks to the front door is the sound of his leather soled shoes on the white tile floor. The front door is still unlocked and the sun hits his hung-over face like a brick. With both hands he feels in his pockets for his sunglasses, the unlit cigarette hanging limply from his bottom lip, and remembers that he left it in the side pocket of his car door.

The car greets him with two flashes as he presses the big button on the key fob. The inside of the car smells like cigarette smoke as he climbs in and switches on the radio to find out what’s news for today. He puts on the sunglasses and switches the radio to mp3. The first bar of Chemicals by Diary of Dreams stirs up memories of times when the boundary between love and sex was much wider, and much narrower.

He looks up at the bedroom window for a last time and can see her silhouette behind the curtain netting. The newspaper delivery boy is the only person in the quiet little street, and he waits for the pimpled 14 year old to pass his car first before the red 1976 Alfa Romeo Spyder pulls out of the parallel parking lane.

  She finishes her cigarette, staring out the window until she can’t hear him anymore. The rosy smell of the bath salts is streaming into the bedroom. She walks to the bathroom, her feet treading carefully on the plush carpeting, pausing for a moment to grab an unfinished glass of wine that is standing on the marble dressing table. She catches her eye, and sees her face as it was the night before.  The scar running down the right side of her neck to her collar bone is still visible after the plastic surgery.

  He is speeding down the highway, the wind rushing through his hair. Moments before he stopped at a service station to buy coffee and more cigarettes and let the Alfa’s roof down. His favourite cure for a hangover is caffeine and the brisk winter wind in your face at 100 kilometres per hour. He realised though, that even if you can get cured of certain types of alcohol, it’s much more difficult when coming to your heart’s desires – and the hangover is ten times worse.

  The bathroom is steamed up. She bends over to feel whether the water is warm enough. She loosens the knot and the red silk gown slides down her body and puddles on the floor. She steps into the bath, the water embracing her like his hands and lips a few hours before. She lays back, her head tilted back and her eyes closed. In some way she has to make sense and digest what happened again last night. The steam is making her wavy black hair even curlier. She opens her green eyes, stares at the ceiling and says “Fuck…. Fuck….. Fuck…”

  He decides to pull over at a view point overlooking the Atlantic Ocean. He lights a cigarette and sits down on a park bench. Beer bottles are lying in a heap next to the dustbin. A McDonald’s wrapper is clinging to a dry shrub, waving gently in the cool breeze.

Last night, like so many times before, he recognised her face from across the room. Like all the times before, he walked across the floor to greet her.

 “Hi.”

“Hello.” She smiled and held out her silk wrapped hand. Her hold was as fine as china.

“I trust you are well?” He put his hand back in his pocket. His glance focussed on her deep red lips.

“Indeed I am. You?” Another smile flashed across her face – her eyes lighting up as she said that.

“The night’s getting better…” He smiled and looked to the ground.

“I’m glad to hear that. Will you excuse me?” She said as she held him momentarily by his elbow.

“Sure, maybe we see each other a little bit later.” He looked into her eyes, her focus shifted somewhere over his shoulder. She gestured to whoever was behind him that she’s on her way. They looked at each other and smiled, it almost evolving into a chuckle.

“Bye then.”

“Bye.”

  She shouldn’t have been surprised to see him there – that’s how they met the first time six years ago – somewhere that nobody would expect them both to be at the same place at the same time. Last night she was a guest of honour; receiving an award of excellence for managing the team that gave the company their massive returns in profit at the end of the financial year. He, on the other hand, had nothing to do with the financial sector and attended as a plus-one to one of the directors’ personal assistants.

When she saw him walking towards her from across the room, her mind went to thoughts of him and forgotten was the award she had received moments before. They greeted quickly and she excused herself to greet and thank some of the overseas investors that supported her and essentially made all this possible.

They met again when she slipped out the kitchen door for a cigarette. He was pacing up and down in the courtyard, a glass of whisky in his left hand and a cigarette in the other, stroking his hair while talking to himself. He looked up as the kitchen door closed behind her, and upon seeing her, his face broke into a smile as she stepped outside. He took a sip of the whisky and a drag of the cigarette, the coal glowing bright red in the shadow cast by a big oak tree.

“Hi” He exhaled with the smile still firmly on his face.

“Hi” She started moving towards him down the little flight of stairs. As she stood before him, she produced the packet of cigarettes out of her clutch. He had his lighter ready by the time she brought the cigarette to her mouth.

“Well, fancy seeing you here.” She exhaled her first puff of smoke.

“You know how it is.” He chuckled, by now pinching the last two drags of his Lucky Strike between his fingertips.

She smiled back as she blew a column into the air. Her bright red lips were coloured in perfectly. “So, how’s it going?”

He flicked the butt into the oak tree, the ashes turning into fireworks upon impact with a tree branch. “Oh well, nothing much has changed since I saw you the last time, still the same job- being a slave to the wage.” He winked and the whisky ice jingled in the glass as he lifted it. “Congratulations on your award. Anything else I should know of?”

“Thanks.” She smiled and did a faux-bow. “Well, you see where I work now. And besides what I’m doing here, there’s not much else for me to do.”

She stamped out the last half of her cigarette and she started walking back to the building. He took the last sip of his whisky as they got to the door, and after walking in after her, put the glass on one of the counters. “That’s my cue.”

She turned around. “Can’t I convince you to have one more drink with me? It’s been a long time.” He looked at his watch. “Don’t worry; your date has gone home with her boss a long time ago already. I saw them sneak out the side as I snuck out.”

He was sure that her success in business was a product of her ability to convince people to do what they probably shouldn’t do.

“Ok.” He smiled. “What can I get you?” They were walking towards the bar.

“Sorry, we’re closed up folks.”  Jimmy said over his shoulder. He was packing quarter full bottles of liquor away in boxes.

“Well, that’s too bad then.” He said half disappointedly, “How are you getting home?” He was feeling for his car’s keys in his pocket.

 “I was supposed to call a taxi; you never know how much you’re going to drink at these dos.”

“Why don’t I give you a lift home, we can at least finish our chat on the way.”

  The basset hound greets him with a wolf’s howl as he drives into the garage. He grabs Tolstoy by his floppy ears and gives them a rub. The fluorescent lights in the kitchen flicker to life as the garage door behind him closes and Tolstoy runs to his mattress in the living room with his blue rubber bone.

He takes his wallet and keys out of his jacket pocket, and puts them on the granite kitchen counter. He gets a glass out of the cupboard next to the spice rack, goes to the freezer and grabs a handful of ice. The water bubbles in the glass as he opens the faucet. He takes the glass of water and heads up the staircase.

He undresses, putting his suit in the bag so that he’ll remember to get in dry-cleaned on Monday. He hangs up the lonely black tie on the tie rack inside the built-in-cupboard door. The rest of his clothes go into the wicker basket in the corner, for Elizabeth to sort out on Thursday.

With his water in hand he walks into the bathroom, opens the shower’s hot water tap and stands in front of the mirror. There are dark rings under his bloodshot eyes, and he rubs them before grabbing the edges of the basin, leaning forward, never breaking eye contact with himself.

He tests the water temperature as he steps into the foggy shower. He adjusts the tap to be a little bit colder, and stands under the water facing the shower head. The shock of the water in his face makes it difficult to breathe initially, but it gets easier as he drags his right hand through his hair, while steadying himself with the left.

“So, those are the details of what I’ve been doing with myself since we saw each other last.” She gestured with her right hand to a building with a grand Art Deco front door. “The red brick one on the right. That’s me.” 

“Geez, is there anywhere in the world you haven’t been?”

She sighed. “Too bad I barely spend enough time there to see the touristy stuff. It’s not the same when it’s for work.”

He managed to get a parking spot across the street in front of the front door. He turned in his seat. “Well, okay then, it was good seeing you again.”

“Why don’t you come in for a nightcap? You haven’t told me your story yet – the whole way here it was just ‘me, me, me’.” She chuckled and grabbed his left knee.

By force of habit, he looked at his watch. It was half past one. “Ok. Why not? Tomorrow is Sunday…” He smiled at her. He loosened the seatbelt and switched the radio off.

He climbed out of the car and walked around, careful of a passing bread truck, to open the door for her. She was fumbling in her purse for her house keys, and smiled at him as she put her black stiletto on the cobbled street and took his hand. Her eyes echoed the full moon. They crossed the street and ran up the five steps to the door.

The curvy glass metal door swung open.  An enormous chandelier above a rosewood table came to life. A bush of deep-red roses was neatly arranged in an antique vase. He stood with his hands in his pockets, admiring the double volume lobby. “Very nice!”

“Thanks.” She said, smiling.

The lounge was on the right, a staircase separating it from the kitchen. The bedroom was on the mezzanine and also made use of the chandelier’s light.

She closed the door behind them and switched on a standing lamp in the corner of the lounge. She gestured for him to have a seat, putting her purse on the coffee table.  He sat on the coffee coloured leather couch with a view of the street. She joined him, took off her shoes and threw them in the general direction of the stair case, rubbing her feet through her stockings.

She grabbed his knee again. “Will you excuse me for a moment?”

“Sure.”

She walked to the kitchen.

 “So how long have you been here?” He looked at her photo on the front of a magazine.

“A year in December.” She called from the kitchen.

She reappeared with a bottle of Stoli under the arm, two glasses pinched between the fingers in her left hand and a plate of cheese and crackers in the other.

She moved the magazine away as she was putting down the cheese, vodka and glasses. She cracked the bottle seal, and poured them each two fingers of vodka.

She sat down next to him. He noticed her perfume for the first time that evening. 

His hand searches for the thick dark blue towel on the towel rack. As he steps onto the bathroom mat, his feet leave wet prints. Tolstoy is lying in the door gnawing on the blue bone. He steps over the basset, finds a pair of shorts in the top drawer in his cupboard, and slips them on, taking care to fasten the draw string. He lies on top of the down duvet and stares at the ceiling, awaiting sleep while his mind is still racing.

He poured them each another drink. “This isn’t bad at all!” He held up the glass to look at the contents filtering the soft light before clinking her glass.

“You’re one of a few people I’ve met than would drink Vodka straight.” She took a sip of the Russian favourite. The lock of hair that kept her busy slipped through her fingers.

“I guess there’s a first time for everything.”

“You don’t say.” She moved closer and gave him a playful kiss. She giggled.

He took her glass and put it together with his on the coffee table. He grabbed her hand and pulled her closer. Her face was full of anticipation. He gently kissed her while moving the lock of hair from her face, stroking her cheek, his right hand cupping the back of her head.

Her tongue was warm on his top lip. “Come.” She said quivering, smiling, holding out her hand as she found her feet and stood up from the leather couch. He got up and let her lead him up the staircase.

  She puts the towel in the laundry basket as she walks past from the bathroom, on her way to the staircase. Her damp hair is hanging loosely over the bathrobe. She kicks the stiletto to one side and assesses the situation in the lounge, before turning around and heading to the kitchen. The kettle begins to rustle and she grabs a rice cake on the kitchen counter, while getting a big white cup and a tea bag from the cupboard. She opens the laptop computer’s screen standing on the kitchen table, and sees thatseven e-mails came from Japan during the night. Indices have changed and funds need to be relocated before the stock market opens in New York on Monday morning.

She turns back around. The kettles red light is still waiting patiently while the water is getting warmer. She has another crunchy bite of the rice cake, and grabs hold of the kettle’s handle anticipating the boiling water.

It was the first time somebody saw her like that since the accident. He kissed her neck following the scar’s trail to pause at her heaving breasts, her hands grabbing onto his hair. He moved back up, their eyes locking before she bit into his lips again and her legs pulling him into her.

She scrolls through her diary to prepare herself for the week ahead. She chews on the last bit of rice cake and sips on the hot cup of tea as she opens the “My Pictures” folder on her computer.

His finger tips were jolts of electricity on her back as they lay damp under the satin sheets. She settled into his arms, listening as his breaths got deeper. She thought of how after all these years it eventually culminated into this perfect moment.

She felt him holding her tighter. “I love you.”

She squeezed his hand. “Shhhh, go back to sleep.”