çok öfkelendiğimde, ilk dalganın hemen arkasından, kendime şunu sorarım :
bu soru beni genellikle utandığım veya korktuğum için sakladığım şeylerin olduğu karanlık bir odaya götürür. hoş bana kalsa insanın içi bir ormandır da ben bir orman kuytusu hayal etmiyorum sakladığım sırları düşününce. o havasız, karanlık ve rutubetli bir oda.
oraya en son gidişimde kendimle ilgili, gerçekten kabul etmesi zor bir şey buldum. ilk bakışta bir şeye benzemiyordu. belli ki uzun süredir oradaymış. halbuki her şeyi ayan beyan açıklıyordu, en çok da o abartılı öfkelerin sebebini. insanın kendisinden bir şeyler saklama konusundaki becerisi ve kurnazlığı hafife almaya gelmez. o kadar zamandır saklı olmasına şaşırmasam da bulunca mutlu da olmadım. genellikle aradığımız şeyleri bulunca mutlu olmadığımızı biliyorum, öyleyse neden arıyoruz sorusuna ise bir cevabım yok. ama bu bambaşka bir konu. benim şu an aklımda bulduktan sonra yaşadıklarım var.
utandırıcı, kabullenmesi zor, ama bir kere bulduktan sonra da saklaması artık daha zor olduğu için, öfkemi yönelttiğim kişiyle yüzleşmeyi seçtim. itiraf etmeyi. ona bir kötülüğü yoktu, savunması gereken bir durum veya düzeltmesi gereken. af dilemiyordum. benim zayıflığımdı, benim öfkem, benim utancım.
buna rağmen sonuç hiç beklemediğim gibi oldu. aklımın ucundan dahi geçmeyecek şeylerle suçlandım. tam olarak ne olduğunu anlamam bile bir on dakikamı aldı. o on dakikanın sonunda her şeyi geri al seçeneği olsaydı tereddütsüz onu seçerdim. yoktu. karşımdakini anlamaya, suçlamaların gerekçelerini mantıklı bir zemine oturtarak, kendimi anlatmaya (aklamaya?) çalışabilirdim ama içimden bir ses bunun ne kadar boş bir çaba olduğunu söylüyordu. evet anlaşılmak istiyorum. anlaşılma arzusu kadar insani pek az şey biliyorum. bebeklikten gelen bir şey, içgüdüsel. yine de anlaşılma arzusu anlamını yitirdi çünkü en hassas ve korunmasız olduğum anda suçlanmak beni bir boşluğa düşürmüştü. o boşluğa bir isim verecek olsaydım şu olurdu: "beni kimse asla anlayamayaz ve bunu beklemek de boş bir çabadır boşluğu".
bir yerçekimsizlik durumuydu, ağırlığım yoktu, süzülüyordum. hem son derece özgürleştiren ama bir yandan da korkutucu.
bağlanmak istedim, ayağım altında bir zemin, ağırlımın hissi, bunlar alışık olduğum şeylerdi. ama işte dön dolaş yine aynı noktaya varıyoruz.
o, kendi arka odalarından birinin hapsindeyken oradan bana bakmasının bir yolu yoktu. onun odasında ne vardı bilmiyorum ama benim görebileceğim görsem de anlayabileceğim bir şey olmadığından eminim.
anlaşılmamayı ve anlamamayı kabullenmek gerekiyor. kendimi anlatmaya çalışmaktansa, benim seçtiğim bu oldu.
"yalnızız. bilemeyiz ve bilinemeyiz."(beckett) şimdi insan anne babasını düşününce veya çocuğunu, bu uç bir kabul gibi geliyor. nasıl yani doğduğumdan beri tanıdığım, aynı evde yaşadığım insanı nasıl anlayamam? o beni nasıl anlayamaz? tabii ki temel duygularda anlaşabiliriz. kızdım, üzüldüm, sevindim, haksızlığa uğramış hissettim... bizde karşılığı olan duygular. ama ötesine sadece tanık olabiliriz.
insanın kendisini anlaması bile bu kadar zor ve cesaret isteyen bir çabayken, başkasını anlamayı veya başkasının sizi anlamasını beklemek zaten delilik değil mi?
işte ben de bir köpek gibi ulumak istesem de öylece durabildim. anlatacak bir şey yok, belki de en başından itibaren hiç yoktu zaten. karşımdakinden beklediğim onaylanmanın, hâlâ kendimden kaçışım olduğunu fark ettim. merak etme sen kötü değilsin, utanma herkese olur böyle denmesini. oysa ki gerek yok. insanın kendi kendisiyle yüzleşmesi ve kabullenmesi için bir başkasına ihtiyacı yok.
bjornson hayattaki en güzel şey barış değil, bir şeyler yapma arzusudur demiş. ona katılıyorum. mutlu etmese de kendimi arayışım, bazen bir paranoyak gibi, hiç bitmeyecek. bir gün aradığımı o rutubetli ve karanlık odada değil de bir karaçam ormanında bulacağım günü düşlüyorum mesela. korkutucu olsa da heyecan verici bir gezintide.
https://eksisozluk.com/entry/161756602
discoholicmusic
germansingergirl
gummygunk
annaxmalina
blakekathryn
pixelskylines
2087
jbbartram-illu
yousharknotpass
areudirty