"Hisləriniz-Tanrınızdır".O Tanrıdan kömək istəyin.

[aysafhar]

Xoşbəxtlik var, amma köhnə səslər hələ də pıçıldayır..

[aysafhar]

Amma içimdə bir narahatlıq var idi. Bilmirdim bu sadəcə itirmək qorxusudur ya altıncı hislərimin oyanıb mənə xəbərdarlıq etməsi idi...

[aysafhar]

Mən özümü həsbi-halın ən şirin anında cənnətdən ayrılaraq həyatın amansız tufanı arasına atılan zavallı kimi hiss edirəm. Qarşıda iki yol var: ya bu şərəfsiz taleyin üstünə gedib ölümdən qisas alırmış kimi özümü onun ağuşuna atmalı, ya da həyatın mənim üçün hazırladığı cəhənnəm əzablarına boyun əyərək yaşamağa davam etməliyəm.

[aysafhar]

Xoşbəxtlik gələndə onu qorxuyla yox, minnətdarlıqla qarşılayın.

[aysafhar]

Hələ olmayan ağrını bu günümün üstünə kölgə salmağa icazə vermirəm.

[aysafhar]

Bəzi yollar sadəcə susaraq bitir; finiş həmişə səs-küylü olmur...

01.02.2026

[aysafhar]

Mən heç kimin “heç vaxtı” olmadım.

Sadəcə gecikənlər oldu

[aysafhar]

Həsəd insanın içində yox olanda yox olur, sadəcə həyat öz yerini tapanda səssizləşir.

[aysafhar]

Bəzən bir baxışın xatirəsi, illərlə üz çevrilmiş aynalarda gizlənər…

[aysafhar]

Bəzən elə bir kölgə düşür içə — adı yoxdur, amma hər yeni işıqda bir az daha uzanır...

[aysafhar]

O tamamilə səssiz idi, amma beynimdə qışqırırdı...

[aysafhar]

Kaş sən də bir dəfə özünü mənim gözümdən görə biləydin, ata...

[aysafhar]

Gecə bir yuxu gördüm... Yuxuda özümü görürdüm — sanki kənardan dayanıb güzgüyə baxırmış kimi özümə baxırdım.

Yuxudakı mən isə, gözlərində paxıllığın kölgəsi və içində alışıb sönən hislərlə, onların xoşbəxt gülüşlərini izləyirdi.

O gülüşlərə hər baxışımda içimdə nə isə qırılırdı — adı olmayan, amma tanış bir ağrının səssiz çırpıntısı kimi. Sanki kənarda dayanmış mən, içimdəki məni tanımır, amma onun nə hiss etdiyini əzbər bilirdi.

Oyandım... amma yuxudan deyil — içimdə gizlənmiş o parçalanmış “mən”dən.

Qaranlıq otaqda nəfəsim səssiz, ürəyim isə ağır döyünürdü. Hər şey yerində idi — divarlar, pəncərə, səssizlik...

Təkcə mən öz yerimdə deyildim.

O yuxudan sonra bir şey dəyişdi. Bəlkə də heç nə... Amma elə “heç nə” adlanan o hiss var ha — insanı içindən çəkib aparan, danışdırsan susan, susdursan çırpınan bir duyğu. Elə ona bənzəyirdi.

İndi güzgüyə baxanda sadəcə özümü yox, o yuxudan çıxıb gəlmiş birini görürəm — tanış, amma tamam fərqli biri...

[aysafhar]

"Bəzən insan içindəki qırıntılardan özü üçün saray qurur…

Və bir gün biri gəlir — adı belə könlünə yaraşır.

O sarayın divarlarını dağıtmır, səni o qırıntıların içində belə sevməyi bacarır.

Bir də bilirəm ki, gözlərim güləndə o özünü görür."

[aysafhar]

“...və o an, qız gözlərini yerə dikib fısıldadı:

— Sən gedəndən sonra heç kim adını belə çəkmədi... Amma hər dəfə ürəyimdə bir şey qırıldıqda, sanki kimsə pıçıltıyla deyirdi... Mehəmməd.”

(“Sükutun içində qalan ad” – adlı itirilmiş bir dialoqdan)

[aysafhar]

Sanki sükutun içində çırpınan bir pianonun notları kimi —

Ey Vəfasız, səni unutmamışam, sadəcə artıq başqa bir qəlbdə sakitləşirəm.

[aysafhar]

Xoşbəxtlik, dərd qədər təsirli deyil. Heyif ki, onu yaza bilmirəm...