acıyı duymazdan geliyorum. kendime gelemiyorum. içimde yok olacağı günü bekliyorum. yok olmalı. sözleriyle umut verip günün derin bir kederle bitmesine sebep olan o hoş bitkiden uzak durmalıyım. güzeldim onu ilk gördüğümde ve ilk sesim yüreğine değdiğinde. o önce bir yıldız gibiydi kutsal bir yıldız sonra ruhu yıkık dökük bir şey. renkleri sabitti ama etkisi baş döndürücü, yorucuydu onunla olmak. bir saksı içindeydi, çok eski zamandan birisi onu bulmuş ve gömmüştü, bilmiyorum güneşi nerede gördü suya nerede dokundu da öyle büyüdü. köşede dururken seslendim ona bir iç çekişle ama önce o tüm ışığını sundu gözlerime, kör etti belki de tam o an beni, hiç korkmadım ondan yapraklarındaki zehri görmüş olmama rağmen. aldım evime götürdüm, en güzel köşeyi verdim, arada bir solmuş gibi yapardı ya toprağından kurtulmaktı derdi ya da bana kavuşmak. baktım o bana yaklaşamıyor ben ona yaklaştım, kendimi bir saksıya hapsettim, mor bir saksı toprağı büyülü sözlerden, güneşi unuttum onun gibi tanıyabilmek için. yaşaması içindi güneş ama hep gölgeye atardı ruhunu /neden neden neden diye soramadım/. sonra istemedi evimi ve bir gün başladı gitmeye, önce rengini soldurdu sonra yapraklarını döktü en sonunda ruhuma tırmanıp attı kendini en derin korkularıma paramparça oldu, toprağı dağıldı tüm evrene. şimdi yok / gittikçe daha yabancısın, gittikçe daha az evindesin/…
titsay
vaporwave
romaincrisis
izzy806
