"İnsan küçük kainat..kâinat büyük insan" demişler..
Baktığımız zaman insan ile dünya aynı kumaştan dokunmuştur. Bakışlarımızı kendi bedenimize ve ruhumuza çevirdiğimizde dışarıda gördüğümüz her şeyin içimizde bir karşılığı olduğunu fark ediyoruz . Mesela dünyanın nehirleri varsa bizim de can taşıyan kilometrelerce uzunlukta sinir ağlarımız vardır. Dünyanın merkezinde lavlar kaynıyor, biz de öfkelendiğimizde içimizdeki o magmayı hissederiz yüzümüz kızarır, içimiz yanar.
Yani evrende ne varsa, bir minyatür gibi insanın içine yerleştirilmiş sanki. İşte bu yüzden, kâinatı ve bizi var eden gücü anlamanın yolu gökyüzüne bakmaktan değil kendi içimize bakmaktan geçiyor. İnsan kendini çözdükçe, kâinatın da Yaratıcının da sırrına eriyor.Hani diyorlar ya kendini bilen Rabbini bilir diye. Gerçekten de öyle *Çünkü içimizde taşıdığımız her duygu ve özellik, aslında bizi var eden Mutlak Güç’ün birer yansıması, küçük birer kopyasıdır.*
Biz de severiz, biz de kızarız, biz de affederiz. Kendimizdeki bu duyguları inceleyerek O’nu tanımaya başlarız. Aradaki tek fark ölçüdür. Bizim gücümüz ve sevgimiz sınırlıdır. Yaratıcınınki ise sonsuz.
Örneğin, sokaktaki bir hayvana yiyecek verdiğimizde biz de rızık vermiş oluruz ama bu küçücük bir damladır. O ise zifiri karanlıkta, bir taşın altındaki görünmez karıncanın rızkını unutmayacak kadar sonsuz bir rızık ve merhamet sahibidir.
Kısacası insan kendini okumayı başardığında eline bütün evrenin şifresini almış oluyor. Kendindeki bir damla merhameti, sevgiyi ve adaleti doğru tahlil eden her ruh, o damlanın çıktığı sonsuz kaynağı yani Allah'ı bulmuş oluyor
dededos
prguitarman
romaincrisis
gummygunk
discoholicmusic
stormborns
dailybridgerton
