Aradan bu kadar zaman geçince, anlatmaya nereden başlayacağını bilemiyor insan. Yazmaya başlıyorum, gerisi gelir elbet.
Oğlum... Güzel büyüdün be! Aradan geçen zamanda neler yapmadın ki. Aylarca hiç emeklemeden kucaklarda gezdin, sonra birden yürüdün. Bir gün araba sürerken, arkadan bana “Ba-ba” diye seslenişini hatırlarım, uzun yoldaydık ve sen ilk kez bilerek ve isteyerek baba demiştin. Çok güzel duygu.
Sonra daha da büyüdün, koştun, araştırdın, kurcaladın, istediğin bir şeyde hep ısrarcı oldun, bize çok çektirdin :) İyi ki de öyle yaptın. An geldi “Bu ne ya, yeter bir tane çocuk, daha gerek yok!” dediğim anlar yaşasam da seni çok, çok seviyorum. Karakterini seviyorum. Umarım yıllar sonra; büyüdüğünde de ne istediğini bilen, azimli ama iyi kalpli bir insan olursun, tıpkı şu an olduğun gibi.
Aradan geçen zamanda biz ne yaptık? İzmir’e taşındık. İnsan özlüyormuş bu şehri. Bıktık çünkü soğuktan, bıktık Eskişehir’den. Memleket bile olsa fayda etmiyor, insan mutluluğun peşinden gitmeli. Yoksa hayatın boyunca kalır aklının bir köşesinde.
Sen de sevdin İzmir’i, gerçi tam tadını çıkaracaktık ki Koronavirüs diye bir şey geldi koca Dünya’nın başına! Evdeyiz, terastan martılara yemek veriyoruz, Nisan güneşini sömürüp mutlu oluyoruz.
2020 çok garip bir yıl oldu çocuklar. Depremler, kazalar falan derken Plague Inc. oyunu gerçek oldu da dev bir salgın sardı Dünya’nın dört bir yanını. Madem yıllar sonra okuyacaksınız bunu, kısa bir özet geçeyim. Akciğer hastalığı bu, insandan insana solunum yoluyla öyle kolay bulaşıyor ki çok kısa zamanda Dünya’yı sardı. Tek mantıklı hamle, sosyal izolasyonla hiç hasta olmadan bu dönemi geçirmekti. Sorun şu ki, şu an günlerde öylece evde oturuyoruz ve ne zaman korkmadan evden çıktığımız, doya doya gezdiğimiz günlerin geleceğini hiç bilmiyoruz.
...ama bu bir şey daha düşündürdü bana. Annenizle çok gezdik çocuklar. Tayland, Dubai, Japonya falan gezdik. Sülalelerimiz bırakın ülkeyi, daha memleketten ayrılmadığı için yakın çevremiz pek anlayamadı bizi ama biz hep çok isteyerek, severek gezdik Dünya’yı. Kıvanç, sen de Japonya’yı gördün be oğlum. Çok küçüktün, videolardan hatırlayacaksın ama gördün sonuçta, bu benim için bir mutluluk.
Şimdi herkes evinde. Ne gezdiysek, ne gördüysek, ne yaptıysak yanımıza kâr kaldı.
Yarına çıkacağımız belli mi? Yine, yeniden söylüyorum çocuklar. Hayatta şu kalbinize sorup da gerçekten istediğiniz her şeyi yapın, gerekirse sonra pişman olun. İsteyip de cesaret etmediğiniz ve sonuçta hiç yapmadığınız bir şey için, hayat boyu pişmanlık duymaktan çok daha iyidir.
izzy806
vaporwave
germansingergirl
snowghoul
stormborns
titsay
dailybridgerton