Mga Bagay na HINDI mo PANSIN

"Minsan ang KATOTOHANAN ay mas MAHIWAGA kaysa sa kathang isip lamang." WELCOME sa magulong mundo ng malikot na utak at mahiwagang katotohanan ng buhay. BABALA: Ang mga mababasa mo dito ay gawa ng taong walang magawa. Maaari kang mainis, maasar, antukin, mapaiyak, ngumiti, tumawa, kabahan, at lahat ng emosyon ng hindi normal na tao. Ito'y naglalaman ng KAWIRDUHAN, KAKORNIHAN, KWENTONG PAG-IBIG, KWENTONG BARBERO, MGA KAGILA-GILALAS NA KARANASAN, MGA KWENTONG PATAWA NA NAKASANDAL SA MAPAIT NA KATOTOHANAN SA ATING LIPUNAN. Handa ka na bang magbasa? Maaari kang magmura, masuka sa mga mababasa mo. Pinapayuhan kitang patayin ang kumpyuter, maligo at matulog ng maaga. PATNUBAY NG KAPITBAHAY AY KAILANGAN. PARA SA IYO NA NAGBABASA: Magbasa ka ng magbasa ng magbasa. Huwag kang tamarin dahil diyan ka mahuhubog sa pagbabasa, kahit wala kang interes sa mga subjects sa eskwela.

[balbaspusa-blog]

Makalipas ang ilang panahon na hindi ko na mabilang. Kamusta na kayo? Maraming aral at kwento akong nalaman na gusto ko sanang ibahagi sa inyo pero hindi ko alam kung paano. So paano? Gaya ng mensahe ng mama na yan sa akin, GUSTO KO HAPPY PA RIN KAYO.

(salamat sa fan sign Sir EROS ATALIA)

[balbaspusa-blog]

4 championships kay Jaworski. Tapos 6yrs na tagtuyot.  Tapos 4 championships ulit. 5 years nang hindi nagchachampion ang ginebra. kung inuult ng Ginebra ang history nila. Isang taon pa. Maghihintay ako.Sasamahan ko sila. Neversaydie

[balbaspusa-blog]

Naaalala ninyo pa ba ako? Gusto ko happy kayo.

[balbaspusa-blog]

Nasaan na yung mga IDOL ko?

[balbaspusa-blog]

=)

[balbaspusa-blog]

Gusto ko na ulit magsulat. Hindi ko lang sigurado/alam kung may masasabi pa ako

[balbaspusa-blog]

[balbaspusa-blog]

WITH A SMILE =))

Gusto ko HAPPY Ka =))

[balbaspusa-blog]

Sa kabila ng ilang buwan na wala ako. Salamat sa mga nanatiling kaibigan. Gusto ko happy kayo. =)))

[balbaspusa-blog]

Pwedeng asul, pwedeng itim, pwedeng pulaPwedeng iba, ang mahalaga'y kung ano ang maiintindihan nila.Sila na syang makikinig at kakabisado ng kantaNgayon sabihin mo sa akin,PAANO MO GINAMIT ANG TINTA... Nagsimula ang lahat na aking mahawakan ang papelAt panulat habang ako'y tinuturuan ni nanayHabang sya's naglalaba ng damit sa poso paulit-ulitIsinusulat at dapat deretso ang mga letraNa parang pertsa sa kalendaryo,Mag basa sa aklat kung minsan nama'y komiks at dyaryoNg sa gayo'y mapalawak ang aking bokabularyoAt hindi imbento na parang gamot ng albularyo.Nag-aral. Isa, dalawa, tatlong baytang na elementaryNatapos sa ika-anim. Ngunit walang medalyangNakasabit sa aking leeg,Ng hindi sampagitang dala-dala ni tatayPagkatapos mamasada.Lumipas ang mga taong sinubukang lumikhaMga salitang magkatugma na ang tawag ay tula,Ngunit may nagsabi sa akin, "Ris, pagnaron ka na, sabihin mo sa akin.Kung paano mo ginamit ang tinta." Paggising mo sa umaga, maliligo ka sa banyo,Papasok ka sa eskwela, manghihingi ka ng baon,Kung titigna'y wala kang pinagkaiba sa lahat.Ngunit sa iyong isipan ay may nabubuong alamatNg isang makatang lagging titingalain ng lahatAng mga awit na ikaw lamang ang may alam ng pamagat.Na baling araw ay sasambitin, awit mo'y kakantahinNg lahat ng batang tulad mo'y pangarap rin.Ngunit ngayo'y nagsisimula ka pa langDi mo hahayaang pigilan ang iyong bawat hakbangKahit na ito'y mabagal na parang nakasaklayAng mga pangarap mo syang sandata mong taglayAt walang makakapigil, kahit minsan ay parangWala ka ng maayos na lupnag pwede mong lakaranNgunit pagdating ng araw at naron ka na sabihin mo sa akin,Kung paano mo ginamit ang tinta?

[balbaspusa-blog]

[balbaspusa-blog]

[balbaspusa-blog]

Kamusta ka na kaibigan?

[balbaspusa-blog]

[balbaspusa-blog]

Minsan May isang PUTA

Tingin ng mga bobong kapitbahay ko, puta daw ako. Nagpapagamit, binabayaran. Sabi nila, ako daw ang pinakamaganda at pinakasikat sa aming lugar noon. Di ko nga alam kung sumpa ito, dahil dito naletse ang kinabukasan ko. Tara, makinig ka muna sa kwento ko, yosi muna tayo. Alam mo, maraming lumapit sa akin. Nagkagusto at naakit. Ang hirap pag lahat sa iyo, virgin eh. Tinanggap ko naman silang tao, bakit kaya nila ako ginago? Hindi ko maintindihan ang mga nangyari sa akin. Bukas palad ko naman silang pinakitunguhan, ni hindi ko nga itinuring na iba. Iniisip ko na nga lang na kasi di sila taga rito kaya siguro talagang ganoon. Tatlong malilibog na foreigners ang nagpyesta sa katawan ko. Sabi nila na-rape daw ako. Sa tatlong beses akong nagahasa, ang pinakahuli ang di ko makakalimutan. Parang maski di ko ginusto ang mga nangyari, hinahanap-hanap ko siya. Kasi, ibang-iba ang hagod niya. Umiikot ang mundo ko sa tuwing ginagamit niya ako. May mga pagkakaton na nasusuka na ko sa mga nangyayari sa aming dalawa. Parang ‘pag humahalinghing siya, nararamdaman ko na nalalason ako.. Gusto ko mang umayaw, hindi ko makuhang humindi. Hindi ko din alam kung bakit. Ibang klase din kasi siya mag-sorry eh, lalo pa at inalagaan niya ako at ang mga naging anak ko. Alam mo, parating ang dami naming regalo – may chocolates, yosi at ano ka! May datung pa! Nakakabaliw siya! Alam kong ginagamit niya lang ako pero pagamit naman ako nang pagamit. Sa kanya namin natutunan mag-inggles, di lang magsulat ha! Magbasa pa! Nung kinasama ko siya, guminhawa buhay namin. Sosyal na sosyal kami! Ewan ko nga ba, akala ko napapamahal na ako sa kanya. Akala ko tuloy-tuloy na kaligayahan namin, yun pala unti-unti niya akong pinapatay. Punyetang buhay! Sa dami ng lason na sinaksak niya sa katawan ko, muntik na akong malaspag. Ang daming nagsabi na ang tanga tanga ko. Palayasin ko na daw. Taon ang binilang bago ako natauhang makining sa payo. Iniisip ko kasi na parang di ko kakayanin na mawala siya sa akin… Sa amin! . Sa tulong ng ilan sa mga anak ko, napalayas ko ang demonyo pero ang hirap magsimula. Hindi nga ako sigurado kung nabunutan ako ng tinik o nadagdagan pa. Masyado na kasi kaming nasanay sa sarap ng buhay na naranasan namin sa kanya, kaya eto nabaon kami sa utang. Lubog na lubog kami sa pagkakautang, kulang yata pati kaluluwa namin para ibayad sa mga inutang namin. Nakakahiya man aminin pero hanggang ngayon, sa tuwing mabigat ang problema ko, siya ang tinatakbuhan ko. ‘Yun nga lang, kapit sa patalim sabi nga nila. Para akong isang aso na nangagat ng amo, na bumabahag ang buntot at umaamo kapag nangangailangan. Usap-usapan ako ng mga kapitbahay ko. May nanghihinayang, namumuhi at naaawa. Puta na kasi ang isang magandang katulad ko. Ang dating hinahangaan at humahalina ay nabibili sa murang halaga. Alam mo maski ganun ang mga nangyari sa akin, nilakasan ko pa rin ang loob ko. Kailangan makita ng mga anak ko, na masasandalan nila ako maski ano pang mangyari. Maski ano pa ang sabihin ng iba, sinisikap namin na maging maganda ang buhay namin. Nag-aambisyon kami at nangangarap. Ayun, may mga anak ako na nasa Japan, Hong Kong, Saudi. Yung iba nag-US, Canada, Europe. ‘Yung iba ayaw umalis sa akin. Halos lahat, wala naman silbi. Masaya daw sa piling ko, maski amoy pusali ako. Sa dami ng mga anak ko na nagsisikap na tulungan ang kalagayan namin, siya din ang dami ng mga anak ko na nanamantala sa kabuhayan at kayaman na itinatabi ko para sa punyetang kinabukasan naming lahat. Eto na nga ang panahon na halos di na kami makaahon sa hirap ng buhay. Napakahirap dahil nasanay na kami sa ginhawa at sarap. Alam mo, gusto ko na sanang tumigil sa pagpuputa kaso ang laki talaga ng letseng utang ko eh. Palaki pa ng palaki! Paano na lang ang mga anak kong naiwan sa aking puder? At paano na lang ang mga anak kong nasa abroad? Baka di na nila ako balikan o bisitahin man lang? Hindi na importante kung laspagin man ang ganda ko, madama lang ng mga anak ko ang pagmamahal ko. Malaman nila na ibibigay ko ang lahat para sa kanila. Sa tuwing titingin ako sa salamin, alam ko maganda pa rin ako. Meron pa din ang bilib sa akin. Napapag-usapan pa din. Sa tuwing nakikita ko ang mukha ko sa salamin, nakikita ko ang mga anak ko. Tutulo na lang ang mga luha ko ng di ko namamalayan. Ang gagaling nga ng mga anak ko eh, namamayagpag kahit saan sila pumunta. Mahusay sa kahit anong gawain. Tama man o mali. Sa dami ng mga anak ko, iilan lang ang may malasakit sa akin. May malasakit man, nahihilaw pa. Mabigat dalahin para sa akin, ang katotohanan na ni minsan ay di kami naging isang pamilya. Halos lahat ng mga anak ko, galit sa isa’t isa. IIlan ang gusto magtulungan, naghihilahan pa. Madalas kong itinatanong sa sarili ko kung naging masama ba akong nanay para magturingan ng ganito ang mga anak ko? Kanino bang similya ng demonyo nanggaling ang mga anak kong maituturing mong may mga pinag-aralan pero nakakadama ng saya at sarap sa paghihirap ng kapatid nila? Di ko lubos maisip kung saan impiyerno nanggaling ang kasikiman ng ilan sa mga anak kong ito. Sila pa naman ang inaasahan kong magbabangon sa amin. Nakakabaliw isipin na natitiis nila ang kalagayan ng kanilang mga kapatid na halos mamatay sa hirap ng buhay. Parang di sila magkakapatid sa tindi ng pagkaganid at walang pagmamalasakit. Ang di ko akalain ay mismong mga anak ko, ang tuluyang sisira sa akin. Kinapital ang laspag na ganda ko. Masaya sila sa mga nabibili nila mula sa pinagputahan ko. Buong angas nilang pinagyayabang ang mga pansamantalang yaman at ang kanilang hilaw na pagkatao sa mga makakakita at makikinig. Talaga bang nakakalula ang materyal na kayamanan at mga titulong ikinakabit sa pangalan? Hindi ko maintindihan. Minsan sa pagtingin ko sa salamin, ni hindi ko na nga kilala sarili ko. Dadating na naman ang pasko, sana maalala naman ako ng mga anak ko. Ilang linggo pa, magbabagong taon na. Natatakot ako sa taong darating. Ngayon pa lang usap-usapan na ang susunod na pangbubugaw sa akin. Gagamitin pa nila ang kahinaan ng mga kapatid nilang alipin sa kalam ng tiyan. Sa tagal ng panahong ganito ang sitwasyon namin parang eto lang ang sulok na gagalawan ko. Sana may magtanggol naman sa akin. Ipaglaban naman nila ako. Gusto kong isigaw: “Ina ninyo ako! Pagmamahal nyo lang ang kailangan ko!” Sensya na, ang haba na ng drama ko. Masisira na ang make up ko nito eh. Salamat ha, pinakinggan mo ako. Malaking bagay sa akin na nakausap kita. Ang tagal nating nag-usap, di man lang ako nagpapakilala. Ay sorry, di ko nasabi pangalan ko. PILIPINAS nga pala.

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Salamat sa pagbabasa mga kaibigan. O nagulat ka no? WAG KANG MAGULAT. Hindi Ako ang nagsulat ng nabasa mo sa itaas. Si Mike Portes ang sumulat niyan. Salamat sa kanya. 

[balbaspusa-blog]

Nang magising ako isang umaga(PAALAM PANSAMANTALA)

Matapos ang isang taon at kalahati. Matapos magkaroon ng 320 na nagkamaling pindutin ang follow button ng blog na ito(mga bagay na hind mo pansin) at matapos magkaroon ng 495 na followers ang coolpilipinas ( hindi man lang umabot ng 500, sayang). At matapos makaranas ng pagtaas at pagbaba ng bilang mga taong nagbabasa. Nagpapasalamat po ako sa inyo. Matapos masalin ang kati at kidlat ng utak sa maliit na espasyo na ito ng computer aaminin kong nalibang naman ako kahit papaano at nahilig ng husto sa panitikan at naging matalino kahit konti sa mga bagay bagay. Salamat sa lahat ng mga taong nakabasa, nakakwentuhan at naging kaibigan ko dito. Ako po ay nagpapaalam na. Hindi ko po alam kung kailan ulit ako babalik. Siguro kung hindi man sinasadya na mabasa niyo o mapadpad kayo sa blog na ito. Ito ang produkto ng ilang bagay, mga pangyayari na gusto kong makaabot sa inyo at hindi kayo maging hiyang sa pagtunganga at paghihikab. Iiwan ko po itong bukas. Kumain na ang lahat ng gutom, uminom na ng tubig ang lahat ng gusto makinom, maligo at magtutbrush at kung ano-ano pang gusto niyong gawin. SALAMAT sa inyong lahat.

I LOVE YOU ALL.

Gusto ko happy ka =)

-Balbaspusa

[kaymartilyo-deactivated20130501]

May pagpapahalaga sa kaibigan. May paggalang sa kultura’t kasaysayan. May malayang kaisipang panlipunan. Tunay na alagad ng sining at panitikan.

Maka-Diyos. Makakalikasan. Makatao. Makabansa. Balbaspusa! 

[balbaspusa-blog]

Salamat Kaibigang KAYMARTILYO. Ipagpatuloy ang pagpukpok ng talino at talento sa mga ulong ayaw lumubog.