Ik weet dat we al geblogt hebben over Sarajevo, (voornamelijk de treinrit er naar toe) maar nu we bijna op de trein stappen richting Mostar vond ik het toch tijd voor een nieuwe blog. Ik liep om drie uur s'nachts door een voor mij vreemd gebouw, het was donker, niet alleen buiten maar ook binnen. Met uitzondering van enkele lampen in de lange lege gangen was er geen licht. Ik was niet alleen, maar zo voelde het wel, Sanne en Melissa waren in het hostel, slapende waarschijnlijk. Mijn ogen waren vochtig, ook al was de lucht heel erg droog. Ik liep door, op de vloer een rode regelmatig onderbroken streep. Er stond оци naast de streep, een overblijfsel van Tito's communistisch joegoslavie. Ik vroeg aan mijn metgezel wat het betekende, 'it means oci,' zei hij met lange tussenpozen tussen zijn woorden. 'Oci?' 'yes you know' Hij wees met zijn vinger naar zijn oog. Ik volgde hem dieper het gebouw in, geen andere ziel kwamen we tegen, totdat we op het gegeven moment iets hoorden in een kamertje dat uitmonde op de gang. We liepen er op af. Een vrouw van in de 40 begroette ons, er werd gepraat in het bosnisch, de toon van het het gesprek sloeg om van een vriendelijke begroeting naar een vlug serieus gesprek. Er werden blikken naar mij geworpen, het voelde lichtelijk ongemakkelijk. De vrouw gebaarde naar een stoel, vervolgens naar mij en toen weer naar de stoel. Ik nam plaats op de oncomfortabele kruk, want een stoel kon ik eigenlijk het niet noemen. Voor me stond een apparaat, waarschijnlijk was ook dit afkomstig uit de jaren voor de oorlog. Het bestond uit twee armen die een mechanisme bij elkaar hielden. Ik zag een spiegel, een lamp, een soort microscoop, bedacht ik me. Het was een vreemd apparaat en hij was op mijn ogen gericht. Er kwam iemand binnen, ze begon in het bosnisch tegen mij te praten. (mijn bosnisch komt niet veel verder dan dobar dan, konobar, en vino) ze kreeg mijn incompetentie in haar taal door en ging verder in gebroken engels. 'vhat happened?' Ik deed mijn verhaal, de trein, de tunnel, mijn oog, en de pijn. 'ok, let me chev a look.' Ze nam plaats achter het mechanisme, er ging een lampje aan en een aantal radertjes bewogen. Ik moest mijn kin op een komvormig stuk ijzer leggen en mijn voorhoofd tegen een plank aanduwen. De lamp werd op mijn oog gericht. Ik voelde mijm pupil vernauwen en mijn oog dichtrekken. Het vrouwtje van in de veertig hield mijn oogleden open. Een ogenblik later was het probleem al bekend. 'metallia, u chev metallia in your eye' Metallia,.. Metaal dus. Ik had metaal in mijn oog. 'its ok, ve can remove. U chev to keep your eye the same, dont move.' zei ze terwijl mijn gids en ik blikken wisselden van ongerustheid. Hij gaf me een schouderklop. De assistent trok mijn kin omhoog en mijn ogen open. Druppels gele en doorzichtige vloeistof ploften neer. Mijn oog brande en ik moest mijn kin weer op het stuk metaal leggen. Ondertussen waren er handschoenen aangetrokken en een scalpel en pincet klaargelegd. 'open your eyes and DONT move.' Het was een vreemd gevoel, in je oog worden gepord en gesneden. Geen aanrader. Ik verliet als een piraat met maandverband op zijn oog het ziekenhuis. Met een vervolgafspraak voor de volgende ochtend in mijn broekzak. De totale kosten van mijn drie ziekenhuisbezoeken en medicijnen kwamen neer op 80 bosnische mark, ongeveer veertig euro.
