Barstjes.

[barstjes]

Mijn schouder is vermorzeld en mijn hals die doet nu zeer Ik kon nergens heen en jij ging wild te keer Wou je dat het blijvend was? Dat het niet verdween? Waarop ik mezelf bevraag: “Gebeurt dit bij iedereen?” 

[barstjes]

Dat vurige paar dat tussen sneren eens lacht. Ondanks woorden niet tellen zeggen ze elk hun gedacht. Zo wil ik ruzie met mijn liefste maken. Waarbij lachende woorden mij niet meer raken.

[barstjes]

Alsjeblieft, breek mijn kootjes mijn tussen-merg, mijn laatste loodjes Los van de pook met bestemming in zicht. Breek mijn hand met de jouwe bij ‘t zien van horizonlicht.

[barstjes]

Er valt niets meer te winnen. 

Enkel rest nog de strijd de allergrootste te zijn.

[barstjes]

Je betwijfelt me en dat vind ik fijn. Zo is er altijd hoop dat je mijn liefste wil zijn.

[barstjes]

Ik dacht dat mensen maar wat zeiden wanneer ze zichzelf verloren waren.

Nu zit ik hier naarstig te zoeken naar iets dat zich nergens  meer lijkt te bevinden.

Toch blijf ik ijsberen en wachten op iets dat in jou ligt te ontbinden.

[barstjes]

Je praat je hart weer voorbij en voelt het bloed bijna koken. Uit je poriën verneveld, als een rood verlangen.

Je gloeit en graait. Je schuwt en straalt.

En ik. Doe niets.

[barstjes]

Hoe hard je ook je best doet en me warme woorden schenkt. Het wachten is op haar en mijn hart heeft nu geen plek.

[barstjes]

Dat de knuffels draadjes mogen zijn die we op lange avonden verstrengelen tot ze me netjes kunnen opvangen wanneer jij er niet bent.

[barstjes]

Een huis met een boom in de tuin en een padje erheen. Mos op de weg en zonneschijn net in beeld.

Zo wordt er getekend op het wangenrood van mij. Ik ben het canvas en het penseel, dat ben jij

[barstjes]

Je bent een defecte herinnering. Zo eentje die je zelf moet aanvullen met hoe het had kunnen zijn.

[barstjes]

Ze weten niet goed waarom ze buiten willen spelen

Jasjes aan. Vertrekkensklaar.

Ze kruipen uit mijn ogen, rollen over m’n wangen, waar ze iemand hopen te vinden die hen weer wil vangen.

[barstjes]

Ik teken een verlanglijst op het jouwe, met het mijne. Netjes opgesomde illustraties van je huid die zich aan de mijne waagt.

Je vingerreliëf dat stukjes hals polijst. Een kleine zucht die mijn borst aanwasemt. Je onderlip die in zijn zachte sponzigheid een vertwijfelde afdruk plaatst.

Laat me nog even. Hierna is het aan jou.

[barstjes]

Beloof, mijn vriend, dat wat hier gezegd wordt -de dingen die we delen- het bed niet verlaat.

Dan neem ik mijn tranen, en rol ze in het deken. Zo blijven ze warm en onaangeroerd.

[barstjes]

Mijn gedachten. Zie ze daar lopen. Als drukke wegen, herrieschoppend, doorheen de absolute stilte.

[barstjes]

Wetende dat deuren weer zullen sluiten barst mijn hart bij iedere zucht die mogelijk vooraf gaat aan de klap die komen zal.

[barstjes]

Alsof we in een kring zitten,  waar één zin van oor naar oor gaat Zo praat ik met mezelf tot het authentieke verdwijnt