İsimsiz

[benburayayazmayageldim]

“Benim hiç gönlümü almadın, ben kendi kendime bir köşede affettim seni”

Hayatımın özeti bu cümledir.

Hep iyi bir şey yaptığımı sandım. Aman canımız sıkılmasın, aman hayat küs kalmak için çok kısa, aman kırılmasın, aman üzülmesin bıdı bıdı bıdı

Noldu?

Sen üzüldün.

Çok taviz verdin.

Başına çıkardın.

Değer miydi?

Belki...

Ama kendini üzdüğüne değdi mi?

Asla...

Sen şu an oturmuş sinir krizi geçirmemek için sabrederken o napıyor?

Umrunda mı?

Umrunda olsa sana bunları yaşatır mıydı?

Bence cevap hayır!

Oturup ağlasak mı?

HAYIR!

Yapmamalısın!

Ne yapmalısın?

Değişmelisin, kendi değerinin farkına varmalısın, bırak o savaşsın artık.

Ben bunu yapacağım, sende yap.

Çünkü buna değersin,

Çünkü hayat çok kısa

[benburayayazmayageldim]

Aslında hiç depresyon insanı değilimdir.

Hep yaşadığım olayların en pozitif yanından bakmaya çalışırım. Her olumsuzlukta bile bir güzel yan bulmaya çalışırım.

Hayatta olduğum için, sağlıklı olduğum için, yanımda sevdiklerim olduğu için hep şükrederim. Ve her olumsuzlukta her tökezlememde bunları aklıma getirip mutlu olmaya çalışırım.

Hep gülerim mesela,

Biri kötü bi olayını anlattığında o hep ‘amaan boşver ya takma kafana’ diyen gıcık arkadaş benimdir mesela, çünkü ben öyle yapmaya çalışırım hep.

En sevdiğim insanlarla yaşadığım kavgaları anlatırken bile gülmeye çalışırım.

Bu herkese güçlü görünme çabası mı yoksa fazla polyannacılık mı acep?

[benburayayazmayageldim]

“Mutlu musun?”

Bazı durumlarda cevaplaması ne kadar zor bir soru haline geliyor.

Aslında cevap hep aynı “evet”

Mutluysanda evet diyorsun mutsuzsanda...

Ama çok az insan anlıyor o eveti derkenki boğaz düğümlenmesini, hüngür hüngür ağlamak istemene rağmen kendini tuttuğunu, göz göze gelmeme çabanı çünkü gelirsen büyük ihtimalle kendini tutamıycaksın biliyosun.

Kimisi sorduğunda evet diyip konuyu değiştirir insan çünkü onlara karşı güçsüz görünmek istemez, kimisinde ise sanki ağlamak için birinin o soruyu sormasını beklemişsin gibidir.

Şu an tam olarak bu haldeyim.

Ve çok zor.