Bernoulligilin evlatlık verilmiş teyze kızı @bernoullininteyzekizi - Tumblr Blog

Kadın işe gitmek için hazırlanırken “Tek yastıkta nasıl yatıyorsun ki?” diye sorguladı adam. “Tek yastık kullananların hep biraz mutsuz olduğunu düşünmüşümdür.”

Aynanın önünde makyaj yaparak “Eh, pek mutlu biri olduğum söylenemez.” diye cevap verdi kadın.

Sustu adam.

Artık hiçbir şey beni şaşırtmıyor.

Ama şaşır(a)madığımı görmek oldukça şaşırtıcı.

Buzdolabı krizi

Dün buzdolabımın kapısı koptu. Su içmek için açmıştım ki gümbür patırt düştü koca kapak. İnanamadım önce, yerinden çıktı sandım ama sol alt köşesi basbayağı çürüyüp parçalanmış. Mutfak işleriyle pek arası olmayan birisi olarak sık sık dolabımdaki gıda maddelerini çürütüp küflendirdiğim doğrudur ama buzdolabının da küflenebileceğini bu yaşımda öğrenmiş oldum. Elimde kocaman dolap kapısıyla yavrusunu kartal kapan Fatma Girik gibi kalakalmam bitince babamı aradım, cevap vermedi. Annemi aradım ama inanamadı kadın. - Nasıl koptu?? - Bi açtım düştü kapak :( - İkisi de mi koptu? - İkisi de derken? Buzluğun kapağı yerinde duruyor. - Büyük kapının her yeri mi koptu? - Anne sana şöyle anlatayım: Dolabın kapağı şu an mutfak masasına dayalı duruyor. Öyle koptu ki, istesem kapağı evin diğer odalarına gezmeye çıkarabilirim! Kadıncağız baktı ki ben sinirden işin suyunu çıkarmaya meyilliyim, beni babama havale etti. Babam da olayı abartıp bana 2,5 saatlik mesafeden tamirci bulup getirmeye kalktı falan. En sonunda fotoğraflarını gönderdim de, benim külüstürün tamir edilemeyecek kadar bozulduğu anlaşıldı. Bana da topu topu 3-5 ay daha yaşayıp kapatacağım ev için yepyeni bir buzdolabı almak kaldı. İşe iyi tarafından bakarsak, yoğunluktan beyaz eşya alışverişine çıkmaya vaktimin olmadığı şu günlerde hayatıma yeni bir renk gelmiş oldu. Kullanmak istediğim her seferde dolaba dayadığım kapıyı Hulk gibi kaldırıp çıkarmam, klima olmayan mutfağımı bedavaya serinletmem filan. Hoş şeyler bunlar. Polyanna'ya beş var.

#buzdolabı #saçmalık #polyanna

Çok uzun süredir buralara uğramadığımı fark edip, “Dur bir bakayım, eğer hesabım açıksa iki satır yazarım; değilse hiç uğraşamayacağım şimdi.” dedim ve açık olmamasını umut ederek geldim. Ama açıkmış. Mecburen yazıyorum. Neden mecburen? Çünkü yazacak bu kadar çok şey varken ne desem, nerelerden başlasam bilmiyorum. Tuhaf tuhaf ruh halleri. Yakında dökülürüm. O zamana kadar beklemeli.

Beklemeli ve görmeli.

Peki uyumamak için direnmek niye?

Neler oluyor?

Hiçbir şeyin olmadığı hayatımda bu aralar bazı şeyler oluyor. Mesela ben amfide sıkıntıdan patlarken güneş ışığı artık nasıl bir açı yapmışsa yarım litrelik bir su şişesinin içine doluyor. Şişenin sahibi olan öğrenci birkaç dakikalığına da olsa Earendil’e sahip olduğunu bilmeden harıl harıl sınav kağıdını dolduruyor. Pırıltının güzelliğini seyretmek de sadece bana kalıyor.

Tarot bakıyorum sonra kendime. Tarot dediysem, fala inandığımdan değil. Düşüncelerimi bir düzene sokmak için. Öyle doğru kartlar çıkıyor ki bazen, şaşırıyorum. Hani ne düşündüğümü bilsem bilerek çekeceğim kartlar tesadüf eseri geliyor elime. Kendi kendime “Biliyorum.” diyorum. Çünkü biliyorum.

İlk defa olarak kırışıklıklarımı fark ediyorum. “Böyle olmamalıydı, yaşlanmaya başladığımı anladığımda daha farklı bir durumda olmalıydım...” diye buruluyorum ama çok uzun sürmüyor. Genç yaşta öleceğini hep bildin sen, diye teselli ediyorum kendimi. Kırışıklıklarının tadını çıkar.

Yemek yediğim için suçluluk duymayı da bıraktım. Çok yiyorum, çok mutlu oluyorum.

Uzun süredir gece uyumadan önce ağlamadım. İş yoğunluğu iyi geliyor bana. Şu anda bu satırları ofiste ağlayarak yazıyorum ama olsun. Uzun zamandır ilk defa neden ağladığımı biliyorum ya, o bana yeter.

Hayat çok tuhaf. Öyle tuhaf ki, asla beklentilerini karşılamadığı için isyan edesin geliyor. Ama umut etmeyi tekrardan öğrenebiliyor insan. Umudun sıcaklığı da öyle davetkarca sarıyor ki; gülümseyesin geliyor.

#hayat #neleroluyor #umut #tarot #earendil

Gözlerimin altındaki halkalara ders çalışmak değil, ders çalışamamanın verdiği vicdan azabı sebep oluyor.

Gerçek boşluk yetmezmiş gibi

Büyük bir sanal boşluğa düşmüş durumdayım. İnternette takılmayı bağımlılık haline getirdiğimden beri dönem dönem ayrılamadığım sanal platformlar oldu hep. Anlık mesajlaşma programları olsun, forumlar olsun, oyunlar olsun hep benim gerçek hayattaki eksik sosyalliğimi dengeleyen unsurlar oldu. Lakin şu aralar inanır mısınız, tek bir sözlükte bile yazmıyorum. Facebook'ta şurda burda bir şeyler paylaşasım yok. Whatsapp zaten aile grubunun istilası altında. Bana da ne yapacağını bilememek kalıyor. Çok zorlamayayım kendimi diyorum, bu boşluk internet bağımlılığımı silkeleyip atmak için fırsat olsun. Ama sıkılıyorum yahu. Etrafımdaki hep aynı muhabbetleri eden aynı insanların düşüncelerinden sıkılıyorum. Kimseyle flört etmiyorum. Kafamdan geçen esprileri yapmıyorum. Yapsam da arkasına açıklama yapmam gerekiyor zaten. Sonuç olarak; tarifsiz sıkılıyorum.

Baştan uyarayım: Pazar akşamı. Pazar akşamındayız ve tezimle ilgili bazı şeyler yolunda gitmiyor. Tezim yolunda gitmiyor ve hastayım. Hastayım ve yalnızım. Eğlenceli bir okumalık beklediyseniz -ki benim blogumda ne işiniz var hiç bilmiyorum- bulamayacaksınız.

Offf içim daha yazarken sıkıldı. Sanırım bu akşam hiçbir şey bulamayacaksınız.

Midem bulanıyor.

Hem aşık olduğunu iddia edip hem de başka kızlara yavşayan erkekler bende dünya üzerindeki hiçbir kusmuğun, bokun ya da iğrenç böceğin hissettiremeyeceği kadar yoğun bir kusma isteği uyandırıyor. Hele de sanal ortamdaki aldatmanın aldatma sayılmayacağını düşünen bazıları var ki onları the Walking Dead dizisindeki yamyamlardan bile daha mide bulandırıcı buluyorum.

Adam gelmiş basbayağı benimle flört ediyor, sonra da diyor ki “Ben evleniyorum.”. E peki, diyorum. İlişkinizi eleştirmek bana düşmez ama nişanlına benimle olan yazışmalarını okutur musun? Ya da senin bana evleneceğini söylemeden önce söylediğin sözleri nişanlın gidip sanal ortamda başka bir erkeğe söylese ne hissedersin?

Aynayı yüzüne tutunca sinirleniyor haliyle. Sanki en baştan kendisi bana yazmamış gibi, benden de yüz bulmuş gibi davranmaya başlıyor. Onların o muhteşem ilişkilerini kıskanan evde kalmış kız muamelesi görüyorum. Oysa ben o anda yalnızlığıma üzülmek yerine böyle hastalıklı bir ilişkim olmadığına şükürler ediyorum, haberi yok.

Kızlar, kızlar... Canım hemcinslerim... Sırf birkaç saatliğine çirkin gelinliklerle prenses taklidi yapabilesiniz diye, evinize iğrenç koltuk takımları alabilesiniz diye sizi gerçekte sevmeyen şu adamlara prim vermeyin lütfen...

#evlilik #yalan #dolan #aldatmak #sadakatsizerkekler salakkızlar

Bugünlerde beni mutlu eden şeyler listesi

* Agents of SHIELD dizisi

* Somon-gül kurusu arası bir rengi olan yumuşacık şalım

* Multivitamin haplarım

Bence ben hepten dandiğim.

Benim gözyaşı kalitem düşük. Ciddiyim. Gittiğim bütün göz doktorları aynı şeyi söylüyor. Şu dünyada istikrarlı olarak sürdürebildiğim az sayıda işten biri olan ağlamayı bile hakkıyla beceremiyorum yani. Sonra bayram geliyor, eski sevgili "Kavurma yedin mi?" diye mesaj atıyor. İnsan bi "Rüyamda seni gördüm" der, "Kendine iyi bak" der. Bu nedir? Eski sevgilinin bile dandiği var bende. Tuvalet kağıdını taktığımız aparat var ya hani, adını bilemedim şimdi. İşte o şangırrrt diye düşüp yüreğimi hoplatıyor arada bir. Elime tornavidayı alıp büyük bir tamirat işi yapar gibi sımsıkı sıkıyorum vidalarını. Asla gevşemeyecek şekilde. Ama bazen bir hafta, bazen iki ay sonra çekerken güm diye savrulup gidiyor rulo. Dandik işte. Kırtasiye kırtasiye gezip kapak deseni uygun olan defter arıyorum. Neden? Çünkü beynimin dersin adına yaptığı sineztezik çağrışıma uygun defter bulmalıyım. Yoksa fenalıklar geliyor. Ama rafların arasında bostan korkuluğu gibi durup defterleri evirip çevirme sebebimi tezgahtarlara anlatamıyorum. Çünkü anlatmaya çalışsam, derdini sikeyim deyip kovacaklar dükkandan. Ne yapayım; bendeki beyin dandik. Beyin defolu. Uykum var ama uyuyamıyorum mesela. Bu satırları yatakta yazarken yatak çarşafımı çekiştirip duruyorum. Çünkü çarşaf birkaç santim daha uzun değil ve yatağı tam örtmüyor. Çünkü o çarşaf sıradan hayatımın dandirik ayrıntılarından biri. Allahtan ne zaman "dandirik" desem gülesim geliyor. Keşke iyi geceler yerine dandirik desek hep. Gülümseyerek uyusak. Dandirik.

#dandik

Dırırırım

Kış geliyor diye üzülsem de, sonbahar duyguları biraz hoşuma gitmeye başladı.

Tuhaf hissediyorum.

Yazıcam bi ara.

İnşallah.

Kısmetse.

Gece hayalleri

Sebepsiz yere zor geçen geceleri hafızamızdan silebilsek ya. Gözümüzü kapattığımızda çıldıracak gibi olmasak. Duvarlar çok yumruklanası olmasa. Unutuversek. Uykuya dalıp unutsak.

Bir adam var.

Arkadaşlarımın ilk zamanlar bana yakıştırdığı birisi. “Düzgün çocuk”muş. Doğrudur, hakikaten efendi çocuk. Ayrıca ikimiz de bi’ tuhafmışız mesela. Tam bana göreymiş falan. Ama arkadaşlarım baktılar ki benden tık yok, isteksiz ve de kayıtsızım, vazgeçtiler. Artık bu konunun bahsini açıp ilkokul şakaları yapmıyorlar.

Neyse, bugün ben bu yakışıklı ,esprili ve de zeki adamı neden bir türlü beğenemediğimi keşfettim. Çok bariz olan ve benim kimseyi sevememe nedenim dışında ortada başka bir gerçek var: Adam mutlu. Basbayağı huzur saçıyor etrafa. Bugün ofisinde gezinerek telefonda biriyle konuştuğunu gördüm. Gülümsüyordu. O zaman dank etti kafama. Bu adam en olumsuz yorumları yaparken bile belli sempatisini bozmuyor, hep çok kibar, hep çok pozitif. Ben ona telefon ettiğimde bile yüzünde sesimi duymaktan memnun olduğunu hissettiren bir gülümseme varmış gibi hissediyorum. Hattın diğer ucundan bile hissettiriyor bunu.

Çünkü bu adam mutlu.

Ve galiba ben mutlu insanlardan korkuyorum.

İnsanların şu kör olasıca inadına sinir oluyorum.

Ne var duygularını saklamasan, kartlarını açık oynasan?

“Bok var.” dersen kalbini kırarım.

Trending Blogs

Recently Viewed Blogs

Bernoulligilin evlatlık verilmiş teyze kızı