[bestenindunyasi]

Hayatta bazı zor şeyler vardır. Mesela affetmek. Birini affetmek o kadar zor ki güvenmekten zordur. İstediğiniz kadar sevin, aşık olun ama tekrar affedemezseniz sizi o kişiden uzak tutan bir soğukluk oluşur. Ben de birini affedemiyorum. Vaktinde yazılan her mesaj her hareket her yanlış aklımda. Hayatınıza başkalarını alsanız bile en son yeniden o kürkçü dükkanına gider ve geceleri ağlarsınız. Boğazınızda oluşan o yumru nefesinizi kesen düşünceler sizi kahreder. Çok çıkmazda hissediyorum, ben bile ne yapacağımı bilmiyorum. Dıştan hala dünyanın en iyi ruh haline sahip neşeli kızın içten içe bitmesine şahit olduğum günden beri kendime acıyorum. Tekrar toparlanıp düşmek çok zavallıca. Değiştiremezsinz kimseyi o istemezse.

[bestenindunyasi]

Yetersizlik hissi, hiçbir şeyden keyif alamama, başarısızlıklar, kalp kırıklıkları ve daha birçok şey. Kendimi uzun bir zamandır böyle hissediyorum mutlu olmam gereken yerde mutlu olamıyorum her şeyden herkesten geri çekiliyorum. Bu beni daha mı iyi yapıyor yoksa kötü mü bilmiyorum. Basit bir insanım, insanız. Yapabileceklerimiz sınırlı ama bir o kadar da limitsiz bir hayal gücüne sahibiz. Ders konusu dışında hiçbir şeye yeteneğim olmadığını daha çok küçükken fark etmiştim fakat şimdi derse de yeteneğim yok. Eski beni çok özlüyorum, en azından hırslı, hiçbir şeyi takmazdı. Bugün benim için ayrı özel bir gün. Bugün bundan 1 yıl önce, şu an iyi ki yapmışım dediğim bir işe son vermiştim fakat yine de mutlu değilim sebebi neydi bilinmez. Bilinmezlik havuzum beni boğmaya başladı. Ben kendimi düzeltmeyi deniyorum umarım siz de denersiniz...

[bestenindunyasi]

Bazı geceler vardır. O gecelerde karanlığın uçsuz bucaksızlığında kaybolur gideriz. Kafamızdaki sesler yükseldikçe yükselir, görmezden gelemeyeceğimiz bir hal alır. Uzun bir zamandır hem de çok uzun bir zamandır ben de kayboldum. Gecenin karanlığında yolumu şaşırdım. O çok sevdiğim gecenin karanlığı benim artık en büyük korkum olmuştu. Hislerim doldu taştı. Seslerse kulağımı delip geçecek kadar yüksekti susturmayı bırakın kontrol bile edemiyordum. Ne yapacağımı bilmiyordum. Yüzümden aşağı dökülen yaşları fark ettim. O gece bardağı taşıran son damlanın damladığını hissettim. Ama farkındaydım bazı geceler böyle geçmek zorundaydı. Kaybolmadan yolumuzu bulamazdık, korkmadan cesaretimizi toplayamazdık, dengesizlikler yaşamazsak mutlu olamazdık. Hayat kaybolup yeni yollar bulma serüvenidir bir yandan da. Kaybolduğunuzda korkmayın. Karanlıkta didinip kendinizi de yormayın. Bırakın güneş doğsun - sonuçta ışık için karanlık gerekli- Gün ışığında her şey daha farklı gelir göze. Nereden bileceksiniz sizi korkutan gölgelerin, sabahın ışığında yalnızca vesveselere dönüşüp dönüşmeyeceğini? O karanlık geceler olmasa aydınlığın kıymetini bilemezdik. Gece çok korktum ama sabah olunca bir şey söküp çıkardı o korkuyu kalbimden. Bu sebepten, karanlıkta hissettiklerinizin gözünüzü boyayıp sizi korkutmasına aldanmayın. Çünkü o gecelerin üstünden gelebilecek güce sahipsiniz.

[bestenindunyasi]

Hayatınızı samanyolu galaksisi olarak düşünün o galaksinin sadece bir gezegeninde yaşam var. Bazı insanlar vardır hayatınızda yaşam faktörünüzü etkiler. Galaksinizin tek hayat belirtileri onda vardır. O anlamı ona siz yüklemişsinizdir. Kısaca hayatınızın merkezi olmuştur. O hem cennetiniz hem cehenneminiz olmuştur. Bunu zaten en başta göze alırsınız ama dengedeki terazi artık kontrolü kaybetmiştir. Elden kaybettiğiniz kontrolü sağlayamamaya başlamışsınızdır. Ama inatla düzeltmeye çalışırsınız. Peki bu düzeltme inadı ne içindi, hırs mı yoksa merkezinizi kaybetmemek için miydi?

Teraziye müdahele etmeyi bıraktığınızda zamanla yavaş yavaş yeniden eski dengesine döner. Gereken tek faktör sabırdır. Hayatımızdaki yeri fazlasıyla önem kazanmış kişilerle olan ilişkimiz içinde aslında bu aynıdır. Biz o kişiyi istemediği halde - belki de istemiştir ama bu yine de sizin elinizde- galaksinizin dünyası hatta o dünyanın çekirdeği yaptınız ve sürekli müdahale etmeye başladınız ve aklınız karışmaya başladı dengeniz şaşmaya başladı. Akışına bıraktığımızda ise olaylar ya iyiye akacaktır ya da uçak pisti gibi gelip giden insanlar oluşucak hayatınızda. Biri için çabalamak en büyük deliliktir. Bu deliliği göze alan herkesi takdir ediyorum. Bunların başına da kendimi adıyorum hoş ile kalınn

[bestenindunyasi]

Merhaba, bugün biraz özlem dolu biraz da kırgınlık doluyum. Arafta kalmış bir durumdayım. Mütemadiyen tam iyiyim dedikten sonra üzülücek bir durum olması insanı artık kötü hislere mecbur bırakıyor. Hayatınızda elzem olarak gördüğünüz biri oldu mu bilmiyorum ama ben de bu durum olmaya başladı hatta çoktan başlamış. Kendimi o kişiye kaptırmıyacağımı söyleyip duruyordum, o kadar çok dedim ki hoşlandığımı bir türlü anlamıyordum. Baya baya perdeyi kendim gözüme çekmiştim. Birçok kez uyarı aldım fakat inatla inkar etmekte kararlıydım. Ne oldu da şimdi kabulleniyorsun diyorsanız ise biraz zor oldu. İçimdekinin sadece bir hoşlantı olduğunu düşünüyorum ama belki de daha fazlasıdır. O kişiyi kaybetmiş gibi hissediyorum ama kaybetmemiş gibiyim de. Kafamı fazla karıştırıyor ona bunları asla diyebiliceğimi sanmıyorum bu yüzden buraya içimi akıtmak hoşuma gidiyor. İçimdeki depresiflik denizden esen yavaş yavaş meltem gibi. Git söyle demek kolay olmuyor, söylemeseniz de olmuyor. Çok ama çok köşeye sıkışmış hissediyorum, boğuluyorum ve yalnız hissediyorum. Tek dileğim onu hala kaybetmemiş olmak gözünüze perde çekip yanlış kararlar vermeyin, anı yaşayın hoş ile kalın ♡

[bestenindunyasi]

Elbette doğrudur, neredeyse her yaşadığımızın bizi olabileceğimiz en iyi versiyonumuza yakınlaştıran dersler olduğu. Ama bazen yaşananlardaki dersi bulmakta zorlanıyoruz, zorlanıyorum. Bu sanki gazetelerdeki bulmaca gibi ya da olur ya çözemediğimiz matematik soruları. Cevabını asla doğru cevap veremediğim zamanlar oluyor. Kapatabiliceğimi sandığım defterlerin sayfalarının tek tek açıldığına şahit oluyorum. Bazen okuduğum kitaplarda veya izlediğim filmlerle kendi hayatıma dair paralel noktalar buluyorum. Kafamda manasız boşluklar oluyor. Cevabını veremediğim boşluklar. Çoğunlukla eksik cevaplar oluyor. Geçmişi yeniden zihnimde gösterime sokuyorum. Sahneleri hatırlamaya çalışıyorum fazla zorlandığımı fark ediyorum. Unuttuğumu anlıyorum ve bu beni mutlu ediyor. Bir sokaktan geçtiğinizi düşünün, buz gibi sanki hayaletlerle çevrili bir sokak. Konuşmaya başlıyorlar, beni son tercih yapanların, işine geldiği zaman olanların sadece çınlamaları geliyor kulağıma. Hayaletlerin yanından çekip gidiyorum. Kulaklarımı tıkamaya çalışıp zahmete bile girmiyorum, dinliyorum. Ama artık yara almadığımı fark ediyorum. Gülüyor ve karşıya geçiyorum. Ama bazen yaşananlar aklıma gelmiyor değil. Ben unutmak istiyorum ama benim kalp bu sefer pek unutmak istemiyor gibi.

[bestenindunyasi]

Uzun zamandır içimi dökmediğimi fark ettim. Şu an saat 05.36 geceyi sabaha çevirdiğim, saatlerin inatla baş kaldırdığı bir gece. Bir yolda ilerliyorsunuz ve yolda sürekli engeller çıkıyor, atlıyorsunuz, zıplıyorsunuz ve geçiyorsunuz bir şekil. Daha sonra yol tertemiz ve o an dediğiniz şey "Tamam artık engeller olmicak bitti." Sonra bir engel daha sonra bir tane daha ve bir tane daha... Bunu genelde başarı öyküleri için anlatırlar fakat bunu farklı bir konuya bağlamak istiyorum. Hayatınızın belli bir döneminde, noktasında önünüze sürekli ters durumlar gelir. Bunlar ufak tefektir aşılır ve yol açılır fakat üst üste geldiği için yorulmuşsunuzdur bir süre sakin bir hayat istersiniz kimileri için gerçekten de sakin bir hayata geçiş yaparlar. Daha sonra tam nefes alırken yeniden engeller önlerine çıkar bu kez zorlayıcıdır. Gelen engeli geçebiliceğinize inanır ve bu durumun bir süre böyle olucağını anlarsanız devası da onunla beraber gelir. Benim açımdan bu aralar havalar parçalı bulutlu. Fakat bu güneşin doğmicağı anlamına gelmez farkındayım. Fırtınaların ve kasırgaların arasından çıkılan geceleri unutmayın. Karanlığın içinde boğulduğunuz gecelerin, sabahın ışığıyla kurtulduğunuzu da unutmayın. Çocukluğumdan beri her zaman cıvıl cıvıl neşeli bir karakter olmuşumdur, ağladığım tek durum genelde saçma ders konularıydı aslında saçma değildi olması gerektiği gibiydi. Sonra kendime yeni maceralar aramayı çok sevdiğim için kendimi yaklaşık 4 yıldır aralıksız bataklığa sürüklemeye başladım, içimdeki kız çocuğunun artık yavaş yavaş küçüldüğünü görüyorum. Liseye yeni geçmiştim veya geçmemiştim tanıdığımız bir danışman vardı. Okul çıkışı kafam çok dağıldığı için yanına gitmiştim. Kendisine artık olgun olmak istediğimi herkesin çocuksu hallerimden bıktığını söylediğimde de bana verdiği cevabı hala hatırlıyorum. Bana öncelikle çocuksu biri olmakla yanlış kararlar almanın farkını anlatıp eğer kararlar alırken mantıklı davranıp onun haricinde içimdeki çocuğun ve renkli kişiliğin hep benimle olmasını diledi. Diğer türlü diğer kişileri hayatımdan çıkarmamı söylemişti. Gördüğüm kadarıyla tavsiyelerini dinlememişim. Yaşadığımız çoğu şeyi biz seçiyorsak eğer bunları düzeltebilecen olan kişinin yine kendimiz olması gerektiği ortada fakat kaçımız bunu yapabiliyor bilmiyorum. Dibe çöktükten sonra yeniden yükselişe geçersiniz unutmayın.

[bestenindunyasi]

Selamlar herkese. Uzun zamandır çöküşte hissediyorum. Yanımda olan kişiler var fakat ben asla toparlanamıyorum. Sürekli uyuyorum, yemek yiyemiyorum aklıma olanlar geldikçe midem bulanıyor. Yalnız kaldım, meditasyon denedim, diziler izledim, şarkılarla uyudum. Kısacası olaylardan kaçmak için her şeyi denedim. Dönüp dolaşıp yine o enkaza döndüm. Sonra durdum dedim ki "Beste yüzleş" dön bak bir o enkaza yaratılana bir bak. Öğren bu şekilde kötü açılarla bakmaya. Baktım baktım baktım. Öylece durdum ve izledim ne olmuş ne bitmiş. Hasarlara baktım, hemen geçmeyecek gibiydiler. Zaman alır toplaması diyerek kabullenmeye başladım. Sadece iyi anılara değil yaratılan kötü anılarda bizimle beraber sürükleniyor. X kişisini iyi haliyle veya kötü haliyle anmamalıydık her haliyle anlamlıydık. Bu durum hemen bitmeyecek hemen düzelmeyeceğim ama iyi hissedip tekrardan tek başıma ayağa kalkacak olan da benim, düşseniz de gecenin en karanlığına yeni sabahlara doğmayı da bilirsiniz. Acılarınız bitmez veya unutulmaz ama zamanla alışılan bir acı haline gelir ve eskisi gibi gözünüze batmaz kabuk bağlayan yara ara ara kanar ancak kabuk bağlamaya devam eder. İyi günler besti sevgilerle bitiriyor burada.

[bestenindunyasi]

Neden film izlerken başrolden çok etkileniriz? Çünkü hayatının yaşayışını dolu dolu görürüz. Figüranı pek hatırlamayız bile. Kendi hayatınızın figüranı olmak yerine anakarakter olmaya başlama vakti. Bazen biz harekete geçtiğimizde ayağımıza gelen fırsatlar, bizim fırsatımız olmuyor, harekete geçmenin, yürümeye devam etmenin ağırlığı hakkında konuşalım. İçinde bulunduğumuz durumdan artık sıyrılmamız gereken durumlar vardır. Birini geride bırakmak, yeni bir yolculuğa çıkmak, bir boşlukla yaşamaya çalışmak, bazen o kadar ağır geliyor ki o hissettiğimiz ağır şeylere daha çok mesai harcamamız gerekir. Oturduğumuz yerden bir şeyleri değiştirmeye çalışıyoruz. Özellikle insanlarda. Hiçbir zaman ben daha iyisine layığım vs gibi süslü cümleler kuramıyorum malesef. İnsanlar kendilerini size çok sevilesi hissetirmediğinde dediğim tek şey demekki bunu hak ediyorum. Bazı dönemler kendimden çok emin şekilde göğsümü kabartabiliyorken bazı dönemler insanların yaşattığı şeyleri kabul etmeyip ben bunu hak ettim diyorum. Bazı ilişkiler beraberinde düşmanlık getirebiliyor. Bazı şeylerin zehirli olduğunu bilmenize rağmen duramazsınız bir türlü. Burada da iyileşmek önümüze çıkıyor. Her daim adım adım iyileşiyorsunuz, çok sancılı bir dönem geçirerek iyileşmiyor muyuz? Siz hayatınızdaki kepenkleri indirip köşeye çekiliyorsunuz. Karşınızdaki nefes almaya devam ediyor. Çünkü o an buna ihtiyacınız var. Kapalı bir kutu olmaya, dalgalarını yitirmiş bir deniz olmaya dönem dönem hepimizin ihtiyacı var. İyileşmeye çalıştığınızda yolda o kişileri görürsünüz ve sarılmak istersiniz hüngür hüngür ağlayarak. Bu bir zayıflık değil ama artık yapılan bir savaş vardı. Kendinizle savaşıyordunuz. Kaybettikleriniz olabilir kazanacaklarınız olabilir. Fakat her zaman hareket edin. Devam etmenin dayanılmaz bir ağırlığı vardır unutmayın. Hoş ile kalın

[bestenindunyasi]

Bu aralar fazla çalkantılı geçiyor her şey. İçimdeki hisler çok çabuk değişiyor, kimin doğru kimin yanlış olduğunu çözemiyorum. Yeniden deniyorum, yeniden ayağa kalkıyorum fakat her seferinde başa dönüyorum. Yoruldum diyorum dinlenmeye çalışıyorum lakin mümkün olmuyor pek. Git gide kendimi dış dünyaya kapatıyorum. Hislerimi yazıya dökerek rahatlamaya çalışıyorum. Sanki vücudumda kan yok da oluk oluk mutsuzluk var gibi. Bazı izler vardır tarif edilmez. Bu izler derindir geçirmeye çalışırsınız hiçbir şekilde geçmez kalır orada. Kendimi bir labirentte hissediyorum, çıkmaya çalıştıkça başa dönüyorum artık git gide aklım karışıyor bulmaca zorlaşıyor. Kendimi kaybetmeye başlayıp vazgeçiyorum. Artık umutsuzluk hissi tüm benliğimi kaplamış. Labirenti ezberlemeye çalışmıyorum artık beklediğim şey neydi bilmiyorum. Belki de bir motive, belki biri, belki de labirentin yok olması. Sanırım kendimi artık kaderin kurbanı ilan ediyorum. Bir sonraki yazımda umarım umudumu kendim bulmuş olurum. Hoş ile kalın

[bestenindunyasi]

Bugün dışarıya fazla kırgın fazla öfkeliyim. Sorun ben miyim diyip duruyordum. Fakat hayır sorun ben değildim. Bir şeylere fazla kapılıyoruz, büyüleniyoruz. Hipnoz olmuş gibi davranıyoruz. Küçükken izlediğim bir çizgi dizi vardı. Tüm şehir yıkılıp dökülürken kız yıkılan şehrin ortasındaki pembe bir hayal ülkesi kurmuştu. Orada mutlu, tozpembe şekilde yaşıyordu. Kendimi dünyadan soyutlayıp o anın çekim kuvvetiyle sürüklenip gidiyoruz. Birisi iğneyi getirip o topu patlatınca da gerçekler önümüze seriliyor. Yalpalıyoruz, tutunamıyoruz önce kayıp gidiyoruz hepimiz. Kim sesinizi duyabilirdi ki o kasvette? Sizden başka kimseniz olmadığını anlıyorsunuz. Kendinize yaptığınız bu haksızlıkları aklınıza getiriyorsunuz. Bizden başka kimse bizi mutlu edemeyecek. Sizler çok değerlisiniz, içinizdeki ruh eşsiz ve çok özel. Çok yoruldum, çok bitkinim. Ama geçeceğini biliyorum. Geçmişi bırakmayı öğrenin, insanları geride bırakmayı öğrenin. İleriye odaklanın. Kendinize odaklanın. Yeni bir dil öğrenin, yeni bir diziye başlayın, yeni bir kitaba başlayın, yeni bir hobi edinin. Sizi ileriye taşayacak olanlar bugün yaptıklarınızdır. Eğer olurda inancınız kalmamışsa bu yazıyı okuyan herkes ona inandığımı bilsin olur mu? Siz tek başınıza birer elmassınız. Başkasının sizin hikayenizin kahramanı olmasına izin vermeyin, kendi hikayenizin başrolü de kahramanı da sizsiniz. Ruhunuzu dinlendirin onun size, sizin ona ihtiyacınız var. Hoş ile kalın

[bestenindunyasi]

Şu an bir ilişki içinde olabilirsiniz, yeni ayrılmış olabilirsiniz, evde oturmuş seneye gireceğiniz sınav için çalışıyor olabilirsiniz, hayatın anlamının kalmadığını boş vakitler geçirdiğinizi düşünüyor olabilirsiniz ya da hayatınızda her şey yolundadır keyfini çıkarıyorsunuzdur. Ne durumda ne halde olursanız olun zaman geçiyor her şey değişiyor. Hala aynı yerde olan sizsiniz. Sevgilinizle, arkadaşlarınızla, aileniz ile olan ilişkilerden daha önemli olan ilişki ise kendinizle olan ilişkinizdir. İnsanlar gelir ve gider. Bunu bir uçak pisti gibi düşünün, uçak pistindeki uçaklar gitmeli ki yeni uçaklar oraya iniş yapabilsin. Bu durum kabullenmeniz gereken bir şey, kabullenmezseniz hayat kafanıza vura vura kabul ettiriyor. Hayatınızda her zaman olucağını sanacağız kişi veya kişiler olmuştur. Sonrasında ise kelebeğin ömrü kadar hayatınızda barındığını görürsünüz. Üzülürsünüz, onca anı onca birliktelik toz bulutuna dönmüştür. Yeri gelir bu kişi 12 yıldır hayatımda daha da kopmayız dersiniz, ertesi gün çıkarları için sizi terk etmiştir. Onu kafanızda koyduğunuz konum ile aslında bulundukları konum asla bir değildir. Bu da hayal kırıklığı yaratır. Bu gibi durumlarda kendiniz ile yabancılaşırsınız, kapana kısılmış bir his gelir nefes alamazsınız. Tek olduğunuzu sanırsınız. İçinde bulunduğun beden bir misafirliğe dönüşür. Bu da hayatın bir gerçeğidir. Kendinizi listenin en başına koymazsanız ilişkilerinizdeki dengeyi sağlayamazsınız. Sizin bir galaksiniz var o galaksi size ait başkasına değil. O kişi galaksinizdeki herhangibir yıldızdan biridir. Yıldızlar parlar ve söner unutmayın. Kendinizi sevin sizden başka biri yok. Düşeceksiniz, kalkacaksınız. Yağmur yeniden yağacak kökleriniz canlanacak ve çiçekleriniz açacak. İçinizdeki çocuk yeniden espriler yapacak. Yeniden seveceksiniz yeniden kaybedeceksiniz kalbiniz yeniden tuzla buz olacak yeniden birleşecek. Bazı insanların yokluğu sizi kendinize getirecek. Bunu benden değil zamandan öğreneceksiniz. Hoş ile kalın.

[bestenindunyasi]

Bugün hep söyleyeceğim çok şey var hem de bunları nasıl söyleyeceğim hakkında fikrim dahi yok. Daha önce kendinizi karşınıza alıp hiç konuştunuz mu? İki gün önce Beste'yi karşıma alıp kendisi ile konuştum. Susturduğum ne varsa anlatmasına izin verdim. Yüzleştim onunla sonunda vakti gelmişti. Halbuki ne çok hatam varmış üstünü örttüğüm. Aslında mutlu değilmişim. Sanki bir dizi çekimindeydik, yönetmen rolünü oyna demiş. Oynadıktan sonra da sahneyi bırakmak istememişim. Bunu idrak ettiğimde kendimle karşı karşıya gelişimin beni rahatlattığını gördüm. Yaşanan güzel günleri hatırlayıp enkaz altında olan günleri hiçe saymadım. Gezdim etrafında ne vardı ne yoktu diye. Ne çok yıpranmıştım, toparlanamam diyordum. Adını ne acıyla ne de buruk bir gülümsemeyle anmamayı öğrendim. Çünkü bazı insanlar anılmayı hak etmezlermiş. Daha sonra işler değişti kendimi yeniden keşfetmiştim o gün. Sonra o geldi. İyileşiceksin, umudu olan birisin diye bir ses geldi kulaklarıma. Kalbime işlemeye başladı her sözü, kimdi neydi bilmiyordum. Hakkında kötü sözler duyuyordum sadece. O sözleri dinlemedim, kapadım kulaklarımı. Kulaklarımı ve kalbimi açmaya başladım ona karşı. İnanamıyordum ona, gerçekten de beni iyileştirmek için uğraşıyordu. Kendim ile verdiğim savaş burada sonlandı. Değersiz hissettirildiğiniz, sevilmediğiniz hiçbir ilişkiye katlanmak zorunda değilsiniz. Bırakın yarım kalsın bazı şeyler. Sonrasında siz yarım kalmayın yeter ki. Hoş kalın sevgi ile kalın.

[bestenindunyasi]

Çok ama çok uzun süredir küçüldükçe küçüldüğümü hissediyordum, kendi bedenime dışarıdan baktığımda tanıyamıyordum kendime yabancıydım. Ne kendime ne başkasına karşı bir şey hissedebiliyordum. Geçmiş, şimdiki zaman ve gelecek bir olup üstünüze gelir ve sonrası alacakaranlıktır ya etrafta mum ışığı bile yoktur, ruhunuz emilmiştir. Tam olarak bu haldeydim. Bu karanlık yerde düşleri kırılmış ruhlarda vardır, elde edemeyeceği aşkta peş peşe mağlup olanlar da vardır. Daha sonra bu ruhlar gezinirken birbirlerini bulur ve kendi hikayelerini anlatırlar, birbirlerini anlarlar. "Bunu ben de yaşadım." faslına geçerler. Git gide bu karanlıkta kaybolmuş renklerini ve enerjilerini geri kazanırlar. Aradığınız ruh veyahut da sizi bulan o ruh herkese yanlıştır ama sizi iyileştirmiştir, unutmayın ki onların yanlışları sizin doğrunuz. Kaderiniz lanetli olsa bile hep bir umut vardır. Her zaman başkalarını düşünmekten çok yorulduğumu fark ettim, emilen ruhumu asla geri getiremeyeceğimi sanıyordum fakat kazandığımı hissediyorum. Buradan hepimiz göç edeceğiz kimse kalmayacak siz bu hayatta ev sahibisiniz köşeye çekilip artık darbe almayı bırakın, kim olduğunuzu hatırlayın, duvarlarınızı yıkın, insanları dinlemeyin. Dibe vurmadan özgür olamazsınız. Ruhunuz bırakın diğer ruhunu bulsun ve rengine kavuşsun.

[bestenindunyasi]

Yenilik hayatın ilacıdır. Yeniden başlayabilmek, yeniden sevebilmek insanın en büyük gücü ve hediyesidir. Çoğumuz ben de dahil buna sahip çıkamıyoruz. Sahip çıkabilsek zaten hiç kimse bizi yıkamazdı. Bazen düşünüyorum tüm her şey elimdeyken neden acı çekiyorum veya çekiyoruz. Şeker Portakalındaki gibi "Acı çekmek ne demekmiş şimdi anlıyorum. Acı çekmek bayılana dek dayak yemek değildi. Ayaktaki cam kesiğine eczanede dikiş attırmak değildi. Asıl acı, kalbi baştan aşağı sancılara boğan, insana sırrını kimselere anlatmadan ölmeyi arzulatan bir şeydi. Kolları, başı hep dermansız bırakan, yastıkta öbür yana dönme isteğini bile söndüren bir şey." Değer mi, değmez mi bilmiyorum fakat Dünya'ya bir kere geliyorken neden bu tür durumlar ile karşı karşıya kalıyoruz? Buraya milyonlarca cümlede kursamda içinizdeki acı, hüzün, keder gitmeyecek. Zamanla geçer mi bunun cevabını ben de bilmiyorum. Sadece ne olursa olsun yeniden adım atabilirsiniz gerçek değişim her zaman içeridedir dışarısını duymayın kapayın kulaklarınızı sağır olun. Hayat siz isteseniz de istemeseniz de devam ediyor her zaman kaderinizin sonunu merak edin ve çabalayın yorulduğunuzda dinlenin pes etmeyin. Sevgiyle ve saygıyla kalın, hoş ile kalın.