belki duyarız @birugultu - Tumblr Blog

Yarın çok önemli bir görüşme yapacağım, görüşmeyi yapacağım kişi hastaymış ve yarın bu görüşme olmayabilirmiş. Eğer iptal olursa çok geç olacak, bir ay daha uzayacak ve o kadar zaman yok. Hayatımda hiçbir hastaya iyileşsin diye bu kadar dua ettim mi acaba? Şimdi sabaha kadar dua zinciriyle bu hastamıza acil şifa dileyelim.

"Bu malzemeleri eklediğin her şey güzel olur zaten" temalı bir pasta yaptım. İçinde hiç o malzemeler varmış gibi değildi.

Y'yi okula bıraktım döndüğümde E uyanmıştı anne diye bağırışı sokağa kadar geliyordu. Babası sesine uyanmamıştı.

"tatlı esintili bir gün"ün tadını çıkaramamaktan şikayet etmiştim ama ne tadımı kaçırdı hatırlamıyorum.

Saçımı omuzlarımda kestim. Çocuklar çok sevdi ve alakasız bir şekilde kimin gibi oldun xxx gibi mi oldun dedi küçük oğlum. Hayır o uzun kıvırcık ve sarı benimki kısa düz kırmızı dedim.

Bugünse zor bir şeye başlıyorum, garip bir başlangıç hissi var içimde. Kolaylaştır Allah'ım.

"olumsuz bir şeyse söyleme"

ağlayarak günlüğüme mi yazayım ne yapayım?

olumsuz bir şey söylemek için değil, bir şey sormak için aramıştım. bu cümleyi unutmamak için buraya yazıyorum.

Dikiş makinesi ve kumaş bakmaktan kendimi alamıyorum. Bir karar veremedim. Son çare olarak kumaş sipariş edip makinemin beni bulmasını bekleyeceğim.

Bu fotoğraf 2018'de bir mektuba son anda iliştirdiğim görseldi, hâlâ dikmiyorsan makineni bana gönderebililir misin?

Günün ağırlığını üç saat bir şey yapmayarak üstümden atmaya çalıştım. Kapı kapandı, saat üçte, o an bıraktım kendimi. Saat altıda kendime gelmiştim. Mutfağın ortasına bıraktığım tereyağlarını bölerek başladım canlanmaya, yemek yaptım mutfağı topladım. Evi süpürdüm sildim. Pek bir canım ⁠♡ kalmadı ama saat üçe kadar olanlar geride kaldı.

Başka bir şey söylemeyecek misin?

Beni hatırlayan var mı?

Gerçekten merak ediyorum, özlediğim birkaç isim aklıma geldiğinde kendimi de araya sıkıştırıp acaba onlar da beni hatırlıyor, anımsıyor mu diye geçiyor aklımdan. Özellikle son zamanlarda pek çok silik hissettiğim an yaşadım, burada yokum bari orada bir yerde olayım.

Her sene doğum günü hediyesini bir ay önceden alırdım, hatta bazen dayanamayıp önceden verirdim bu sene ne alacağımı bulamadım daha doğrusu ne alacağımı unuttum. Önceden karar vermiştim hatırlayınca aldım. Ama kargo yetişmeyecek gibi görünüyor. Bir ay önceden almak iyi fikirmiş ben oradan devam edeyim.

Sokakları güzelleştirenin bahçe ve balkonlardaki çiçekler olduğunu fark ettim. Benim balkonumda kimsenin görmeyeceği topraklı boş saksılar var. Bu sene o sene dedim ama ektiğim çiçek tohumları filizlenmedi. Geç kalmadan birkaç sarkan saksı alıp içlerine çiçek ekmeliyim.

Elimi cam bardakla kestim çok kötüydü ve hala çok kötü. Eşime elim kanıyor domatesi sen kes dedim. Geldi baktı bantladı ve artık domates kesebileceğimi söyledi. O zamandan beri geri açamıyorum açmaya çalışınca canım çok yanıyor. Koca koca ameliyat kesileri de bu bedende ama yine de şu an parmağım da parmağım. İlk aklıma gelen örgüydü, denedim örgü örebiliyorum.

Kızacak bir şeyler arıyor ama yok. Her şey tıkırında. Yine de huzursuz. Ben peki, ben huzurlu muyum? Her şeyi tamam etmenin genişligi var gönlümde ama bu genişlik onun sınırlarında bittiğinden işte böyle bir darlık içindeyim.

Bugün bir botoks, dolgu, perma, kaynak, çıtçıt da olabilir her neyse hepsinin ve daha fazlasının şokunu yaşadım. Şokumu çok belli etmiş olabilirim ama bu hakkımdır.

Bayram tatlısı olarak revani, giderken götürmek için poğaça, akşam yemeği olarak mercimek çorbası ve patates salatası ne kadar yorabilir ki bunlar insanı? Beni çok yordu. Temizlik yapmak da yemek yapmak da benim için terapi ama çocuklarla bu çembere giremiyorum. Dün sadece evi süpürmek bütün sinirlerimi alt üst etti. Son bir oda kaldığında oraya kendimi kilitleyip içeriyi süpürdüm mesela.

Daha ne kadar güçlü olmalıyım bilmiyorum ama daha kötüsü gücümü doğru yerde kullandığımdan emin değilim.

Bugün E öğle uykusuna yattığında y'yi de kandırdım ve hep birlikte uyuduk. Uzun bir uyku oldu çok iyi gelir sanarken üşümeye başladım, ev 25 derece olunca anladım ateşimin çıktığını. Çocuklar bu ateşe nasıl dayanıyorlar bilmiyorum, azıcık bir ateşte mahvoluyorum. Bu halde mutfakta bir şeyler hazırlamaya çalışırken tepsinin üstüne örttüğüm peçeteler alev aldı. Çıktım mutfaktan. Bir gün yemek yapmazsam ne olabilir ki?

Bugün bir yıldır yapmadığım ama hep aklımda olan şeyi yaptım, çocuğu okula bıraktıktan sonra caddeye inip simit aldım :D

Tam dört senedir aynı feraceyi giyiyordum (🥇) iki yeni ferace aldım. Dümdüz almıştım, kesin iade ederim diye düşünüyordum ama çok iyi oldular, altından yirmişer santim kesileceği günü sabırsızlıkla bekliyorum. Bir de bu sene altıncı anneler günüm olmasına rağmen ilk defa kutlandı, hediyem bir saat ve günlerdir salonda masanın üstünde yatıyor, inat etti kendim küçülteceğim diye ama yapamadı. Yaşarsam onunla da kavuşacağım bir gün.

Trending Blogs

Recently Viewed Blogs

belki duyarız