içimin tenhalığından sıyrılıyorum. sokak lambalarının etrafında dönen kelebekleri seyrediyorum. sabahtan akşama değişen, dönüşen, belki de tekrarlanan sesler.
her şeyin dışındayken içeriden gelen sesler daha nettir; odalar, birbirinden ayrışarak karışır sokağa. hareketin içindeyken ona dönüşmeye başlayan evi kimse sorgulamaz ama ben bütünle beraberken fark edilmeyen her şeyi duymak için duruyorum.
sonra bir kadın uzun uzun bana bakıyor. rahatsız olmuyorum. karanlık, o garip tanımsızlıkla sarıyor birbirimizi. sokaktan ayrılıyorum.













