Marta M.

[blogmartam]

Na Dno

Moja przestrzeń na siedem metrów głęboka zachłanna na duszę, usycha z tęsknoty za żywym, oświeconym, jaskrawym.

Brak mi jak dla kotki błyskotki.

                                  Brak mi jak dla puszka okruszka.

                                                          Brak mi.

We mnie milion litrów spirytusu dla spragnionych i wody ani kropli. Upragniona ekstaza i euforia. Niewzruszoność z kamienia ukuta. Mgły kłęby, a w nich przerażające chmary czarnego ptactwa zataczają kręgi. I nie wiem, jak mogłabym to inaczej wyjaśnić. I nie wiem, jak Ci to, kule bele, opowiedzieć. Brak mi słów takich tanich, takich słabych, zostają mi te wysokoprocentowe, te towary z górnej półki o największej zawartości dramatu. Może brak mi ciała, co mogłabym je spustoszyć.

Brak mi ciała, co mogłabym je strawić nowomowotworem. Ciała, w którego tętnicach rozpuszczałabym te wątpliwości, co do sensu i znaczeń, aż węzły chłonne popękałyby od natłoku interpretacji. Rozkwitłyby w tym ciele rozłożyste guzy teorii czasu. Wtedy skóra posinieje, a ołowiane plamyplany opadowe zabiorą ten bezcenny preparat na samo dno. I byłoby niebezpiecznie, niepokojąco. Jak lubię.

              Brak mi czegoś słodkiego, lepkiego jak palce do oblizywania.

     Brak mi czegoś czystego, w co mogłabym uwierzyć. Wiary brak trochę.

Z wyparciem przyznania się do posiadanego od urodzenia braku, odeszła mi wiara. Zlało się całe cztery i pół litra czerwonego atramentu. Wyschły organy, nie zagrają już kiszki marsza. Udusiła mi trzewia niedokrwistość trzeźwego myślenia, ciągłego poszukiwania podstępów i pułapek. Drogo zapłaciłam za bycie na posterunku, na ostrym przedwłamaniowym dyżurze. Wpiłam więc zęby w ciepłą szyję chłopca o skórze pergaminowej, bo pod nią tętniło życie. Ale ta krew taka ciężkostrawna. Ta krew taka zbyt zdrowa, że aż przestałam być głodna. Jeszcze zaczęłaby we mnie krążyć, dociekać, wciekać w te chore zakamarki swym wysokokalorycznym współczuciem. Jeszcze bym się roztyła, aż do nawrócenia. A ja wiary chcę takiej zwyczajnej, takiej permanentnej i transparentnej, co pokryłaby mnie całą jak lakier bezbarwny i już bym nie rozmokła stawiając stopy na niepewnych gruntach.

                                                    Energii brak mi.

Dorzucam do podwójnego espresso łyżeczkę brązowego cukru i podbijam stawkę kofeiną w kapsułce. Jeszcze dwie filiżanki gorzkiej herbaty dla odwagi. Nie zwracając uwagi na drobne drgawki, rzeczywistości skrawki dopuszczam do siebie przez filtr z dobrego humoru. Uniesiona falą pozytywnej myśli z zakazanych źródeł mogę góry przenosić, rzeki zawracać, stawać ramię w ramię z pospólstwem i rozśpiewać płuca hitami eremefu.

A kiedy już poczuję się zbyt swobodnie na chwilkę tylko, zanużę w swej niefrasobliwości, zagalopuję w tej beztrosce, coś mnie ciągnie za włosy. Szarpie mnie do tyłu znienacka, aż tracę oddech, aż cierpi na tym krzywy kręgosłup, aż rozjeżdża się na cztery strony świata jego dyskografia. A jak już porządnie pociągnie, sprawnie oplatając warkoczem swój nadgarstek to dostaję jeszcze klapsa, żebym się na potem nie zapominała. I jak w niskobudżetowym filmie porno klapsy gonią rozkosz, a rozkosz klapsem jest wywoływana. Rozpędzam się, rozgrzewam wilgotnym oczekiwaniem. A potem pod gardłem dłoń silna. A potem na szyji zaciskając się jakieś całowane z czułością palce. A potem nie da się na tyłku spokojnie usiedzieć, bo chce się więcej, a wtedy obudzić się trzeba.

Więc tym kwaśnym rozczarowaniem, co przepala mi przełyk, pięknieję. Naprawdę pięknieję. Skóra staje się gładsza, bardziej odporna na sentymenty, usta nie pierzchną od nadmiaru pocałunków, oczy szklą się przepełnione niewylanymi łzami. Żałosnym jest to, niepoparte wieloma doświadczeniami poza własnym, odkrycie, iż sekretem wiecznej młodości być może utrzymywanie stałego poziomu rozczarowania we krwi. Może to wada genetyczna albo defekt nabyty. Jestem jednak przekonana, że zaraźliwe to paskudztwo i nieuleczalne. Więc raz jeszcze za pamięci powtórzę, że ciała mi potrzeba, co mi się z wiarą odda, co z zaangażowaniem będzie rozcierało zmarznięte słabym krążeniem dłonie. Takiego ciała mi trzeba, co mi pozwoli uwierzyć. Takiego ciała, co pozwoli mi się nużać w niefrasobliwości, a potem i za włosy szarpnie, i klapsa da. Takiego, co kiedy już poczuję się zupełnie swobodnie sama ze sobą i zgodnie z prawami fizyki, pod wpływem ciepła wypełnię naszą materią całą życiową przestrzeń, nie odsunie się.         Nagle.

[blogmartam]

Prawie jak My (tylko inaczej)

Siedząc w fotelu, przyglądał się jej pochłoniętej niechętnie odchodzącą nocą. Niedbale związany warkocz rozsypał się już prawie całkiem. Pasma jasnych włosów opadały łagodnie na piękną, długą szyję. Poza tą pełną marzeń głową i zarysem nagich ramion tuż nad kołdrą, nic nie było widać. Otulona szczelnie pościelą, zawsze rozpychała się w łóżku. Jeszcze niedawno przyciągała go tam do siebie miękkimi ramionami, gdy zmieniała pozycje. Budziła go tym każdej nocy kilkakrotnie, ale do niedawna nie przeszkadzało mu to wcale. Potem nie umiał zasnąć, bo jej łokieć wbijał mu się w żebra, jej kolano ciążyło mu za bardzo na udzie, a czasem oddychała za blisko jego szyi i tak nieprzyjemnie gorąco robiło mu się w tym miejscu. Myślał wtedy, że to naturalne, gdy się dzieli łóżko z kobietą. Znosił dzielnie te niedogodności jeszcze do niedawna. Czasem, kiedy naczytała się strasznych historii kryminalnych budziła się w środku nocy z tłukącym się w piersi sercem, a potem, niby to przez przypadek, wzdychała za głośno, żeby on też nie spał, żeby nie czuć się samotnie w mroku. I to wytrzymywał.

Kiedy wchodziła do łazienki, gdy mył zęby i rozczesywała włosy, które spadały na umywalkę, podłogę, dywanik łazienkowy, a potem jak gdyby nigdy nic całowała go w policzek i wychodziła, a on przez te włosy nie mógł się już skupić na szczotkowaniu zębów. Przez te włosy, co były w odpływach, na wannie, na swetrach i poduszkach miał ochotę zmienić adres zamieszkania, ale uśmiechał się tylko i nic nie mówił. Kiedy nie czekała, aż on zamknie drzwi wejściowe na klucz, tylko wolnym krokiem kierowała się w stronę wyjścia z budynku, on czuł się taki porzucony z tym wielkim obowiązkiem, gniewał się na nią, ale nic nie mówił. Kiedy ona po raz kolejny chciała oglądać głupie programy w telewizji przy śniadaniu albo znowu puszczała te okropnie smutne piosenki, a jego aż przechodziły dreszcze z tej tandety, chciał rzucić komputerem o ścianę, ale powstrzymywał się. Czasem kłóciła się wściekle, mówiła wtedy zbyt głośno, zbyt dużo, zupełnie nieskładnie, chciałby jej zamknąć usta pocałunkiem i ugryźć ją w język, jeśli ona sama nie potrafi, ale pomijał te wrzaski milczeniem.

Zimą zaczęła popłakiwać wieczorami, kładł jej wtedy głowę na kolanach i całował po rękach. A ona płakała i płakała, i słuchała tych okropnie smutnych piosenek. I dryfowała gdzieś zupełnie poza jego zasięgiem. I zamykała sie coraz szczelniej w tym okropnie smutnym świecie, a on nic nie mówił i wytrzymywał, bo myślał, że wszystko dla niej zniesie. Mówiła mu, że jest nieszczęśliwa, że zbyt mało jej, że nadchodzi straszna apokalipsa dla nich dwojga i tak bardzo pragnęła, by ją z tego wyciągnął silnym ramieniem, do którego tuliła się w mrokach nocy. Chciała u niego wyprosić wybawienie z tej opresji, chciała od niego przenoszenia gór i zatrzymania czasu. On całował jej na rękach słowa przprosin i głowę znowu miał obolałą od natłoku jej wymagań, przez które cierpiał na niestrawność, bezsenność i nostalgię. Zamiast ją wyciągać na powierzchnię- poddał się wreszcie. Zaczął tonąć razem z nią. W tym wielkim morzu ciszy, którą uzbierał, z przemilczanymi wyrzutami przywiązanymi do kostek. Ich miłość jeszcze gdzieś tam wysoko na spokojnej toni wody błyszczała w słońcu, ale wiedzieli już oboje, że jej nigdy więcej nie dotkną, że już jej nigdy więcej nie zaczerpną powietrza.

Siedział na tym fotelu i rozmyślał tak o niej śpiącej, nieświadomej tej wielkiej katastrofy, która miała mieć zaraz miejsce. Nie widział w niej już nic wyjątkowego, nic pociągającego, nic fascynującego. Nic ciekawego w tej dziewczynie, której widok do niedawna cieszył go jak spadająca gwiazda, która spełniała wszytskie jego życzenia. Zagryzał zęby w męczarniach znosząc jej delikatną obecność i wszystko to, co jeszcze niedawno uznawał za słodkie drażniło go jak dźwięk pocieranego o szkło styropianu. Nie był z tych, co pocieszają się wspomnieniami, więc nic sobie nie powiedział. Podszedł do lustra i spojrzał sobie głęboko w oczy. Poczuł, że więcej nie zniesie, że nie wytrzyma. Nagle zrobiło mu się zimniej, zbledł, lekko zapadły mu się policzki. Nie było już drogi powrotnej.

Gdy stał tam przed lustrem dobiając konającą w bólach miłość, ona nie spała już od kilku minut. Patrzyła na niego, przytulając dłonie do opuchniętej po nocy buzi. Uśmiechnęła się mdło, a po jej policzku potoczyła się pierwsza łza tego dnia. Od niedawna płakała już codziennie. Wzięła głęboki oddech, wpychając powietrzem kłębiące się w gardle słowa głębiej do środka. By przeczekać jeszcze ten dzień, tę noc, może jeszcze tydzień trzeba przeczekać. Tłumaczyła sobie wytrwale, że trzeba im czasu, że to wszystko się jakoś ułoży. Myśl, że mogliby przestać budzić się obok siebie była przecież tak niedorzeczna. Nikt tak do niej nie pasował i przy nikim nie czuła się tak swobodnie. Jeszcze nie tak dawno przecież. Wyśmiała więc te głupie pomysły o rozstaniu, a potem uparcie przywoływała miłe wspomnienia.

Słyszano ich jeszcze tego samego dnia, jak kochali się namiętnie, a przecież dawno się nie kochali, więc można to było brać za dobrą monetę. Kochał ją z zamkniętymi oczami i niecierpliwie. Kochał ją mocno, ale krótko. A kiedy już oboje przeżyli małą śmierć, musnął jej usta swoimi ustami i uciekł z pościeli, jakby zrobił coś bardzo, bardzo złego. Zostawił ją samą na dnie tej pustej rozkoszy. A ona nie, wciąż nie chciała sobie wierzyć. Wolała sobie wmawiać, że nie rozumie go wcale. Spełniając ten ostatni wobec niej obowiązek, poczuł się troszkę lepiej. Pomyślał, że jeszcze wytrzyma, że jeszcze zniesie.

Tego samego dnia zmusił ją, by mu powiedziała, że odchodzi. Tego dnia zmusił ją, żeby sobie złamała serce, w którym jeszcze pląsały płomyki nadziei. I powiedział sobie wreszcie, że jest wolny, że już nie musi się od niej opędzać, jak od natrętnej muchy. I już mu lżej było na duszy, i noce miał spokojniejsze, i brudnych kubków nikt nie zostawiał w zlewie, i nikt nie chciał już nim dzielić marzeń o domu z ogródkiem, i nikt nie krzyczał, i nikt o miłość nie prosił. Cichutko było wreszczcie. A ona odeszła ze słowami upchanymi w gardle głęboko, wiedziała, że mogłaby jeszcze długo wytrzymać. Do niedawna myślała jeszcze, że uda im się znieść wszystko do końca. Zamilkła więc i lżej jej się zrobiło na duszy, przestała płakać, ale noce stały się jakieś mniej spokojne.

Miesiącami potykała się o niego myślami, dziwiąc się ogromnie, że się już stali i że się nieodstaną. Że będzie tę wielką miłość ciągnęła za sobą, jak walizkę na skrzypiących kółkach. A wszyscy będą patrzeć i pytać, pytać, pytać.

Jak? Gdzie? Kiedy? A kto kogo? A dlaczego? A jak długo? A jak poważnie?

A ona myśli tylko o tym, że to się wcale nie stało, że się obudzi koło niego i że jutro kochał ją będzie głęboko patrząc w oczy. Że przytuli jego wiecznie zatroskaną głowę do nagich piersi i znowu poczuje się żywa, jak nigdy przedtem. I nikt jej nie uwierzy w te bzdury, że to miłość była.

Ona sama już powoli zaczyna wątpić. Gniewa się na siebie, bo ma tyle pytań, których mu przecież nigdy już nie zada. Na które jej nikt nie odpowie. Tylko ci mądrzy ludzie, co podkreślają, że niedługo będzie się z tego bardzo śmiała, a do niedawna tak przeżywała. Podążając za słowami tych wszystkich mądrych ludzi, co nic nie wiedzą o jej wewnętrznym ogrodzie, w którym kwiaty kwitną tylko na niebiesko. Słuchając tych mądrych ludzi, co przeżyli większe dramaty, klęski żywiołowe, i co im poumierali wszyscy bliscy, i że w ogóle to już by sobie dała spokój, bo to nudne się robi, jakby ona specjalnie tę dramę napisała, żeby publiczność swoją zabawiać. Postanowiła, że spróbuje posłuchać tych wszystkich mądrych ludzi, co ich głosy wpuszczała jednym uchem, wypuszczała drugim, na których patrzyła przez palce i przełykała ich rady uprzednio posypując solą. Postanowiła być cierpliwa, cyniczna i dla przyjaciół życzliwa. Uznała, że w tych okolicznościach, by twarz niebrzydką jakoś zachować poczeka na te wybuchy śmiechu, jak wielu czeka na lekarstwo na raka, czy na koniec świata.

[blogmartam]

AutoPortret Intymny z Przerwą Pretensjonalną

Jeszcze mogę, jeszcze zdołam złapać trochę powietrza, upchać w płuca na zapas. Walczę o ostatnie tchnienie nad powierzchnią wody, zanim mnie zabierze, zanim utonę znowu. Postaram się jeszcze odetchnąć sobą, pełnią siebie. Już zaczęły skrzypieć palce, już muszę walczyć o jakieś słowa, co się stają obojętne i matowe. Nie krwawię, nie boli już i co dalej? Co dalej z tym ciałem, co nie cierpi? Takie jest tandetnie spokojne. Takie jest wyblakłe, wątłe, marne. Takie nierozczarowane, a związane strachem ma ręce. Taka jestem nijaka z rękami za plecami, że aż mnie zbiera na mdłości.

Wierci się we mnie ta niechęć do kolejnego kroku, do nieszczerych uśmiechów. Nie krzyczę w sobie i już za sobą tęsknię. I choć morze przede mną czasu, co go biorę za pewnik i nieskończony wachlarz możliwości, to ja wiem, że siebie mam tylko na chwilę i aż na zawsze. Stałam się fatalnie egocentryczna, bo podniosłam swoją gardę wysoko i nie widzę już nic wokół. Za tym idą kolejne wyrzuty sumienia, że przyjaciół zaniedbuję, że o rodzinie zapomnę, że nie piszę, że nie tworzę, że jestem bezproduktywna w samozamyśleniu. Tylko truizm mi potrzebny jak maseczka z tlenem, najlepszą z możliwych dłonią podawana.

Na domiar złego nisko upadły moje oczekiwania, więc dźwigam je z podłogi wkładając w to resztki sił i z przestrachem stwierdzam, że ten brak wiary i zaufania zwiększa siłę grawitacji czterokrotnie. Patrząc pod nogi natrafiam na kałuże, co w nich znowu ja. Ja, co roztyło się we mnie, co się rozpycha, co sobie z nim nie radzę zupełnie.

 (Przerwa całkiem zamierzona.)

 Znów wypijam o dwie kawy za dużo i z tego rozedrgania, pośpiechu, przez nieuwagę i głupotę kompletną, potykam się przez zawiązane sznurowadła i boleśnie twarz wcałowuję w chodnik. Krew cieknie mi spod nosa razem z wielkim zdziwieniem i zdenerwowowaniem, że się spóźniam do własnej śmierci, a jeszcze tyle muszę zrobić. Zarobić. Czas. Spóźnia mi się. Spóźniam się. Spóźniam się ciągle z wyciąganiem wniosków, prania z pralki, zaspanych kości z łóżka. Spóźniam się i znów przekładam wypełnianie obowiązków na potem, na po, bo ciągle mam nadzieję, że umrę z przyjemności zanim trzeba będzie oddać esej albo wykuć odmianę francuskich czasowników. Autodestrukcja słusznie zaczyna się na A. Jak „Amen”, „Atrament” i „Apatia”. A to bezsprzecznie moja ulubiona litera. Z krążeniem myśli nie mam problemów, a z krążeniem krwi widać kłopoty, bo mi palce okropnie marzną. W zasadzie to dość do mnie podobne i dość mało praktyczne. Pasuje jak ulał, jak haiku o szczotkowaniu zębów albo krojeniu sera, a może o bezsilności wobec GPSu, co potracił kierunki. A może wcale nie potracił. Może próbuje zaprowadzić mnie do jakieś lokalizacji konkretnej, może jest sterowany tajemniczymi mocami mojego przeznaczenia, a ja cały czas krzyczę na niego, że nie chce ze mną współpracować, bo nie jest kobietą, bo nowa technologia taka bezduszna, bo pasażera wciąż brak i brak. I wraca poczucie winy wobec utraconych współrzędnych, co starają się jak mogą, ale mnie widocznie nie da się zadowolić. Tych pragnień wciąż więcej i więcej. Potyczek z odbiciem lustrzanym, co jest mnie inną wersją, z którą się nie zgadzam, a jak się zgodzę to jego już nie ma. Swoją drogą zabawny ten figiel językowy z odbiciem, co ukradkiem zmienia rodzaj na męski.

Jeszcze ten brak odwagi w podejmowaniu decyzji, ciągłe siedzenie na płocie, co się wrzyna jak za ciasna koronkowa bielizna. Te wszystkie drobne wirusy, które mnie zabijają codziennie, co im jestem tak wdzięczna za każdy jeden krok bliżej decyzji beze mnie podjętej, odbierają mi smak i apetyt, i naprawdę sądzę, że już nie mam pojęcia o niczym, a nie tylko o Nietzschem. Mam też zaległości, nie tylko w czułości. Zaległości mam w świata poznawaniu, w literaturze i w kinie. Sypiam po osiem i dwie godziny na dobę, a w pościeli też mam zaległości. W nauce mam zaległości po strukturaliźmie i moderniźmie, jak się zajrzy trochę głębiej to później tylko strzępy nihilizmu. Wytopić się staram z konsumpcyjnych nawyków. Destylować osobowość z obronnych mechanizmów. Wreszcie zamknąć pysk i sublimować do postaci jednej kapsułki z całą moją galaktyką.

Tylko jedna myśl, jak czarna chmura, jak brak mleka do kawy, co będzie, jak się okaże, że ze mnie żadne LSD czy chociażby ibuprofenum, tylko zwykłe placebo? Na siedem dni przerwy, by tylko nie dawać o sobie zapomnieć. Przecież te wszystkie zabawne ciekawostki, te mądre spostrzeżenia, te błyskotliwe uwagi, to co sobie uzbierałam, jak smarkacz w skarbonce, nie mogło tak przepaść bez wieści. Nagle nie mam nic ciekawego do dodania, żadnych ciętych ostrym jak brzytwa umysłem ripost, czy bystrych komentarzy. Szukam rozedrganymi dłońmi tej pewności siebie, co ją wkładałam przecież do tej czarnej torebki. I chciałabym mieć jakąś zabawną anegdotę pod ręką, ale wszystkie wyszły mi bokiem. Ślina dosłownie za sekundkę powinna coś przynieść na język, ale nic nie mówię, bo szperam za tą pewnością siebie, co gdzieś przepadła pod szminkami, długopisami i toną chusteczek higienicznych. Właściwie to chyba tylko za odwagą, bo dawno już siebie nie byłam tak niepewna. Odwracam się więc, klnę w myśli, a potem ubieram się i wychodzę, by robić te głupie rzeczy, co przyniosą mi niedługo cierpienie. Bo bardzo chcę, żeby mnie mama pytała: po co to sobie robisz. Przynajmniej sobie i przynajmniej zaboli. Przecież ja lubię jak boli. Jak nie jest jałowo. Kiedy mogę przetestować tę granicę ustaloną po największej katastrofie, gdy reanimowało mnie wiele rąk i ust kilka.

Mogłabym teraz dojść do jakiejś puenty, pointy albo zwyczajnej . Mogłabym uprościć do mojej maleńkiej, ukochanej blizny obok wskazującego palca prawej dłoni. Owszem.

Nie jestem tylko pewna, czy mogę tak powiedzieć, jakoś niepokolei, jakoś bez ostatniej klepki. Mam ciągle nadzieję, że w tym szaleństwie jest metoda i psim szwędem, gdzie pieprz rośnie, udowodnię sobie, że jestem warta więcej niż sto milionów dolarów, a może nawet lepsza jestem niż 11/10.

[blogmartam]

Szlucha

Wbijając swoje długie, czerwone paznokcie w skórę na ich łopatkach, zaciskała wszystkie mięśnie, by coś poczuć. Jej starania przynosiły dreszcz po dreszczu, jęk po jęku. Była zjawiskowym łabędziem tego łóżkowego baletu. Prawdziwą gwiazdą pierzynowych igraszek. Jej sąsiedzi noc w noc upychali w uszy stopery, by, ze względu na dbałość o estetyczny niedosyt, oszczędzać sobie rozkoszy wsłuchwania się w całą gamę niebiańskich stękań, a na korytarzach taktownie unikali jej spojrzeń i pomrukiwali „Dzień dobry!”.

Chłopcy o oczach zielonych, niebieskich i brązowych, równiutko układali półbuty przed progiem. Kłaniali się grzecznie, przepuszczali w drzwiach i przytrzymywali windę. Szarmanckimi gestami zdejmowali z niej płaszcz, pończochy i koronkowe figi. Chłopcy, co ciała mieli smukłe, a skórę francusko porcelanową. I tacy, co pozwalali się chować przed światem w szerokich ramionach. Ci, co patrzyli jej w oczy i ci, co patrzyli poza horyzonty szukając gdzieś tam daleko, czegoś tam wyjątkowego. A ona patrzyła tam gdzie chcieli i dopasowaywała się do tych ciał różnych odcieni i kształtów, jakby próbując tak znaleźć kształt siebie. Rzeźbiła swój obraz przy pomocy tych dłoni silnych, płochliwych i przy tych drżących nerwowo. Rozbierali ją ci chłopcy z kompleksów, trosk, burych myśli. Wcałowywali w nią komplementy i to słodkie złudzenie, że poznaje siebie samą dokładniej, że się odkryje przed sobą wreszcie. Dryfowała w bezpiecznej łódce tych jednorazowych rozkoszy i ani jej się śniło dotykać morza wokół nawet jednym palcem u stopy.

Pewnego ranka przyglądała się swoim palcom wplecionym w obce palce i nie myślała sobie nic wcale. Nie marzyła o tym, że to dłoń tego pierwszego, czy tego, który ma być dla niej ostatnim. Nie marzyła wcale. Zastygała w niej potrzeba, by chcieć więcej, bo miała wrażenie, że więcej mieć nie można. Bo to takie piękne i takie poetyczne. Bo to takie prawdziwie intymne. Bo zdawało jej się, że dotyka go naprawdę. Absolutnie niepatetyczna radość rozlewała się w niej jak ciepłe mleko, że może ten raz jeden na całe życie ma szansę dotknąć mężczyzny. A potem przebudził się ten książe z soboty, czy z piątku, odwrócił  jej buzię w swoją stronę i patrzył jej w oczy, naiwnie myśląc, że zastanie ją w środku. W głowie napuchło jej otępienie i zagubienie ogarnęło ją większe niż jego dobre intencje. Pod tą presją ze spojrzenia, z tej poetyckiej chwili sprzed chwili, z tego poranka, z tej radości niepatetycznej, chciała nagle spełnić wszystkie jego oczekiwania, których jej przecież nie zdążył powiedzieć ze względu na krótki dystans z przedpokoju do łóżka. Potem między poduszką a kołdrą, jednym jękiem a kolejnym, to jakoś tak nie było okazji, oddechu brakło i usta miały inne przeznaczenie. Wzrosło jej tętno z tego ciśnienia, rozmieniła się już zupełnie na najdrobniejsze i niezdarnie próbowała się zebrać, żeby nie wyszedł, żeby nie uciekał z tego jej zdenerwowania, co go przecież słychać nie było. Nagle przyszło jej na myśl milion pytań o jego dzieciństwo, ulubione warzywo, najgorszą randkę, największy strach, plany na najbliższych lat pięć. Pomyślała jednak, że bezpieczniej będzie jak go pocałuje raz jeszcze, żeby się sprowadzić na ziemię, nie mieszać rejestru ciała z rejestrem ducha.

Jak już pocałowała tego mężczyznę, co go dotknęła naprawdę, a jego dłoń uciekła z jej dłoni, a potem spłynęła powoli na jej biodro, wszystko wróciło do normy. I chociaż gdzieś tam pod mostkiem coś zaskrzypiało, coś zarzęziło ciuchutko, to uciszyła te niepokoje zaciskając powieki. Mógł teraz palcami wypisywać po jej nagim ciele historie z dzieciństwa i plany na najbliższych lat pięć. Będąc znów cudownie bezbronną pozwoliła, by spełniał jej wszystkie oczekiwania, które nigdy w zasadzie nie były sprecyzowane, bo jakoś tak rozdeptując ostatnią miłość, stała się niechlujna. I wrócił ten mężczyzna, co jej szukał w środku do roli jednego z chłopców, bo byłoby to niezręczne opowiadać mu siebie, kiedy usta mają inne zajęcia, a napisy na ciele nie zostają na długo. Pomyślała, że zostaną ze sobą jeszcze trochę, a potem ładnie się pożegnają.

Odszedł ten chłopiec o ramionach szerokich, niczego się nie dowiedziawszy. Uciekł po roku i już więcej jej w oczach nie szukał.

[blogmartam]

Nic przyjemnego.

Te słowa jak nóż pod gardłem, jak nóż w brzuch, jak nóż w plecy, jak tysiąc noży we mnie wymierzonych. Te słowa jak najgorsza na świecie prognoza, jak wstążka żałobna obok logo TVN. Zbledłam, zemdlałam, choć nic po sobie nie pokazałam. Dreszcze pod skórą zrobiły cztery okrążenia. Oblałam się zimnym potem, a potem zrobiłam wielkie oczy. Zamarło mi serce, a chwilę póżniej biło jak szalone. Na klatce piersiowej jakby mi usiadły dwie modelki PLUS SIZE, a ja maleńka się stałam wobec tych słów strasznych ja myszka, jak okruszek, jak roztocze prawie.

Wpatruję się w te usta za maską przeźroczystą, a potwór w rękawiczkach mówi miło i profesjonalnie. Te rękawiczki, co mi nimi i tu, i ta, i wierci, i ściska, a ja już szerzej nie umiem. A ta druga stoi z boku, co ją przez półtorej godziny w głowie wyzywałam od suk najgorszych, bo mi rozorała dno jamy ustnej tym najokropniejszym z możliwych narzędzi. „Pociągnę jeszcze trochę” myślała sobie, łachudra jedna. A ja czułam jak mi się te delikatne tkanki rozrywają i krwią płaczą. Pod językiem dalej czuję te rany, po tej wydrze imieniem Magda. Blondynce z włosami związanymi w kucyk i z twarzą planktona. W studium dla pomocy dentystycznych mają pewnie o tym cały semestr: „Jak zadać ból na tysiąc sposobów za pomocą ssaka elektrycznego”. Albo chciała Magda zostać dentystą, ale że ze studiami jakoś nie po drodze było, to teraz obserwuje ruchy potwora z wiertłem i wierci. Tylko wierci tym ssakiem w dziąsłach, a nie wiertłem w zębie. (Ja rozumiem, też tak czasem robię, gdy mi się zdarzy przy śniadaniu oglądać konkursy modelek i usta zaczynam wydymać jak do nich wkładam widelec z jajecznicą.) Niewiele osób na świecie zasługuje na taki lincz w tekście publikowanym, ale musicie mi wierzyć, jest to współmierne do wyrządzonej krzywdy.

A potwór-zbawicielka mówi nadal profesjonalnie i spokojnie, że trzeba czekać, że boleć to dopiero zacznie, i że za darmo to od trójki do trójki. I znów powtarza te słowa dwa przerażające, których bardziej się boję niż: „Zamknij się!” i „Wynoś się!”. O zgrozo!, to słowa gorsze nawet od „Kocham Cię”! Wreszcie zapisuje coś w karcie, wyjmuje ze mnie te wszystkie metalowe śrubki, druciki oraz kliny. „Pani wypłucze i wypluje” mówi. A ja z tą twarzą na pół znieczuloną, z dłońmi drżącymi, na tym fotelu, co to się ciężko nawet obrócić. Biorę chusteczkę, żeby mi po tym sparaliżowanym podbródku nie ciekła ślina, żeby zachować się jak dama w tej opresji. Magda odwraca się grzecznie. Czynność tę powtarzam trzy razy, bo w ustach pełno tego żwiru, czy innej gliny, co to fundusz oferuje bezdomnym, biednym i studentom, co zamiast na plomby, wydają w Biedronce.

Powtarza raz jeszcze jak zaklęcie, jak mantrę, jak zapowiedź końca świata, te słowa, co mi przyszłość zmieniły w dni jałowe:

„Czeka Panią leczenie kanałowe.”

[blogmartam]

SERCE W TRZECH AKTACH

Nie spodziewałam się, że serce boli tak samo jak umiera i gdy się rodzi. Wykluwa się w piersi, rozpycha się. Boleśnie przykuwa do siebie wszystkie żyły i tętnice. Wykształca na nowo wsierdzie, osierdzie i miłosierdzie. W końcu stukać zaczyna niezdarnie i tak się szamocze, że aż dusza, co siedzi gdzieś na drabinie żeber zatyka uszy. Cierpi mi to serce na niepewność. Przypomina sobie poprzednie wcielenia i słowa, co ostrzami gładko wchodziły w jego miękkie ciało. Pamięta wszystkie złudzenia, wszystkie trzepotania kończące się rozczarowaniem. Tym razem będę wnioskować, by w jednym z przedsionków zamieszkał stoicki spokój. Pewno nie posłucha. Nigdy nie słucha, niepokorna istota mojego serca w wiecznym cyklu reinkarnacji.

Bo moje serce, co się upadla i zdycha, a potem rodzi w bólach, nienawidzi mnie szczerze i żywi do reszty mego śmiertelnego jestestwa minimum koniecznej do przetrwania miłości. Kiedy już się z tego drobnego ziarnka rozwinie i puści pędy, oplecie bluszczem naczynek, staje się pogardliwe względem czułego umysłu czy płochliwej niezależności. Serce rośnie w siłę i rozrywać zaczyna od środka. Wypełnia, przepełnia, aż odbija się to na żołądku, który uskarża się cichuteńko nocami. Serce nieustępliwie rozpuszcza plotki we krwi:

Halo! Halo! Wszyscy w gotowości. To nie są ćwiczenia! Będziemy kochać, Moje Drogie Organy! Będziemy kochać na zabój i do śmierci! Tym razem będziemy kochać do bólu i do ostatków sił! Będziemy wykochiwać każdą chwileńkę i każdą sekundkę. Będziemy kochanie doprowadzać do szaleństwa kolejną falą kochania. Będziemy wariować, czarować. Będziem nieugięci w naszej do niego miłości, bo to miłość do grobowej deski i to na pewno Ten. Ten jedyny chłopiec do kochania, co go będziemy kochać całym ciałem i tym drugim, co się na mnie ciągle obraża. Kochać będziemy i kropka. I do śmierci. I do końca. Kochać będziemy po moje ostatnie uderzenie.

Zapomniałam nadmienić, że moje serce ma ogromny talent oratorski (przy czym często nadużywa stylu retro) i konfabuluje do mdłości. Po tych jego wielkich deklaracjach rozpędza się tak, że słyszą je wszyscy na zewnątrz mej istoty i widzą je wszyscy jak wibruje mi skóra w okolicach mostka. Wstydzę się za moje serce. Wstydzę się za jego niedorzeczne pomysły. Wstydzę się tych trącących myszką ideałów. Głupio, że się jeszcze nie nauczyło odchodzić z godnością. Oddać mu muszę jednak, że tak, owszem, udaje mu się czasem rozpędzić krew tak, że nie trzeba ani spać, ani jeść, tylko miękknę i świat jakiś bardziej kolorowy? I w punkcie kulminacyjnym tego nowego dramatu - zamiera. Odurzone, sponiewierane złotym strzałem miłości, serce rozluźnia się całkiem i za nic ma swoje obowiązki. Tracę wtedy oddech, przerażona, że moje ciało faktycznie tym razem postanowiło kochać do śmierci.

Kilka chwil, miesięcy, a może nawet po dwóch latach, słyszę pierwsze uderzenie. Potem kolejne i kolejne. I już wiem, że ucieszy się mój wolny umysł i pognieciona myśl feministyczna. Jednak żyjemy. Jednak umiera. Po kilku wolnych odbiciach od ścian klatki piersiowej zaczyna pękać. Prują się cienkie ścianki pobrudzone siniakami i rozlewa się po jamach ciała. Rozlewa się ta cała miłość, co miała utrzymywać mnie w stanie upojenia jak dobre czerwone wino.

Umarło mi serce. Znowu mi umarło w serce. Znużona ciągiem odejść i do życia powrotów stałam się znów sobą. Pusto we mnie i mroźne powietrze plącze się po żebrach. Głucho we mnie, cicho we mnie. Echo tylko przypomina wzniosłe słowa. Jak nauczkę.

[blogmartam]

Kare Konie

Podejrzewam siebie o limity w ilości dawanego szczęścia. Podejrzewam, że jest we mnie ta warstwa skał nieprzepuszczalnych, przez którą jeszcze nikt się nie przebił. Nikt jeszcze nie próbował. Moje słabe, małe dłonie zdołałyby ją tylko podrapać niezdarnie, a i tego nie zrobiły do tej pory. Mam pewien zestaw zabawnych historii, pewną sekwencję uśmiechów i gestów, przy których wali mi serce, przy których głębiej oddycham. Słowa płyną mi z ust ciepłym strumieniem i wlewają się w spragnione serce słuchacza. A ja dobrze wiem z czym nie zdradzać się zbyt wcześnie.

Problem tylko z ciałem, które niepokornie garnie się do innego ciała. Dłonie, co mi się wiecznie wymykają spod kontroli, by się splatać z innymi dłońmi. Moje stopy, którym wiecznie zimno. Moja szyja, co łaknie rozgrzanego na sobie oddechu. To miejsce nad obojczykiem, które uwielbia, kiedy przytulają się do niego czułe usta. Czasem ze złością przełykam stare jak świat stwierdzenie o konflikcie ciała z duszą. Choć ciało nie do końca rozumiem, a w duszę nie do końca wierzę. Te dwie istoty we mnie uparcie ciągną w dwie równie zamglone uniwersa. Jedno wyrywa się, szamocze się, wściekle zrzuca z siebie ten szablon codzienności i się rwie, rwie się ku myśli trochę szerszej, do rozkoszy trochę głębszej, do emocji silnych jak lśniące, kare konie. Druga istota, zdecydowanie bardziej kobieca, zdecydowanie zbyt zmysłowa, która naiwnie ufa, łatwo się powierza w czyjeś podchwytliwe dziurawe ręce. Ta druga, jak dziecko słaba, co ją pozornie łatwo brać pod włos, uparta jest w swych idealistycznych wizjach. Niespokojna, roztargniona, ma pamięć doskonałą do każdego zapachu, do linii, do wgłębień i przebarwień. Ciężko jej odchodzić od znajomej miękkości męskiego ramienia, ciężko wypuszczać przytuloną bezpieczną dłoń, sama nie znajduje spokoju, tylko tonie w sobie.

Żyjemy sobie My Trzy. Ja, ta wzniosło-światła, Ja, ta zmysłowo-niezdarna, i Ja, ta zmarznięta w wąwozie między nimi dwiema. Ja wciąż chcę wierzyć, że się zgodzą. Chcę wierzyć w mądrość tej drugiej, która wreszczie znajdzie dłonie na tyle silne, że przebiją moje skały nieprzepuszczalne, że cegłą po cegle złożą we mnie mur, na którym wielkimi literami ten i tamten napisali kredą Moje mocne i słabe strony. Chcę wierzyć w szaleństwo tej pierwszej, które złoży na kolanach rączki i wpuści swoją potężną energię w odpowiednie kanały, zaleje nią szczeliny, wskrzesi mikrostrukturę ciała, która wreszcie, raz jeden, na Litość Wszechświata!, rozbudzi się do śmierci.

Jak się zgodzą na tę chwilę, na ten proces, na ten moment, w którym zaistnieją odpowiednie reakcje między Mną a Nim, to ja się zgodzę, by żyć w tym słodkim rozdźwięku. Póki co, tylko czasem wzlatuję, na pożyczanych skrzydłach, i rośnie mi serce, gdy patrzę na Nas z góry. Póki co, bardzo bolą mnie plecy z tych napięć, wygięć, tęsknot i pragnień. I każda nasza dyskusja jak pogrzeb. Przekręca się kluczyk do kolejnej skrytki, a Ja stoję i opadają mi ramiona coraz bardziej się zapadam w sobie. Tak mi raz Jego w tym labiryncie trupów, porażek i zagadek. Współczuję mu, bo plany, które staram się rysować cały czas ulegają dezaktualizacji. Rośnie we mnie lęk ogromny, że mnie tu już nigdy nikt nie znajdzie, że Ja i Ja i Ja już utkniemy w tym cyrku na kółkach, że Nas się skreśla, bo jesteśmy za trudne. Mam porażające wrażenie, że żrąca żądza Naszego więcej, więcej i więcej zgaśnie z Naszym ostatnim oddechem, z ostatnim uderzeniem serca, którego nikt nie zdążył odnaleźć.

[blogmartam]

Siłą rzeczy ona nie zaprzeczy.

Panowie! Oto będę bronić godności kobiecej i piękna związków ludzko-ludzkich. Zamiast motyki mam język ostry jak brzytwę, a zamiast słońca Wasze, Drodzy Moi, pulchniutkie, różowiutkie od sprośności mordeczki. Ja, kobieta od szpiku kości po opiłowane paznokcie, zwracam się ze skargą odnośnie szargania wizerunku mojej osoby jako istoty z równymi prawami. W postaci kobiety, Drodzy Panowie, kryje się bowiem nie tylko seria narządów rozrodczych poskładanych do kupy i na kupę, takiego ustrojstwa, co to się psuje, hamuje, rozpędza, a do końca to żaden z Was nie wie jak działa, z czym do czego i, że jak się dobrze naoliwi to i jechać długo można. We mnie jest kraina z mleka i miodu, we mnie kreatywność połyskuje w każdym zakamarku, we mnie jest potencjał większy niż Wasza w wieku lat dwudziestu potencja. Gdybyście, Szanowni Moi, zechcieli otworzyć mnie i rozebrać na najmniejsze kawałeczki, przekonalibyście się, że rozkoszować się można każdym moim pyłkiem i płatkiem. Niestety, w kinoteatrach Waszych wyobraźni gram w porno filmie, gdzie oparta o biurko ze spódnicą wysoko podciągniętą, rozcieram makijaż po powierzchni biurka. Pan w tylnim rzędzie niech nie zaprzecza! Na twarzy Szanownego Pana maluje się uśmiech niejednoznaczny, a po brodzie cieknie ślinka na samą myśl o moich pończochach, które według Panów noszę nawet zmywając naczynia. Ja mam prawo do zbliżeń intelektualnych bez zabezpieczeń. Ja mam prawo do rozpusty literackiej i zdrad pozaideologicznych. Mam prawo popisu moim wdziękiem bez ryzyka gwałtu słownego i mam prawo do chowania mego powabu w kieszenie. Mam prawo do nieczystych myśli o przyjaźni z mężczyzną, o tym jak mu ufam, o tym jak dzielimy poglądy, o tym jak łóżka nigdy dzielić nie będziemy. Grzeszę codziennie wiarą w Panów głębokie dusze, podczas gdy to płuca Wasze pękają w szwach od powietrza, którym nadmuchujecie te moje złudzenia.

Baloniku mój malutki, rośnij duży i pulchniutki, by panna kolana rozchyliła i na wznak się położyła. Balon urósł, że aż strach, nogi razem, no i trach!

Mój Przyjacielu Nienajdroższy! Miałam nadzieję niezmierzoną, że mnie wysłuchasz, że mnie zrozumiesz, że będziesz moją ścianą marzeń. Powiedziałabym Ci w sekrecie wszystko o mnie i co we mnie. A ja, wiedziałbyś, gdybyś mnie nie odrzucił jak przetartą skarpetę, otwieram się tak często jak świnia w niebo spogląda. Mogłeś wkładać dłonie w dziury lękiem wypalone i siniaki po tatusiowych czułościach oglądać z bliska. Pokazać Ci chciałam każde moje znamię i kształt każdej jednej blizny. Kiedy już dałam Ci kluczyk drogocenny do furtki, skąd alejką, jeszcze kawałeczek, prosto do mojego serduszka, obok przeszła ona, a wiatr jej uniósł spódniczkę. Za tym kawałkiem różowej koronki pognałeś, Przyjacielu, jak za powołaniem chłopiec do wojska. Stanąłeś na baczność powinność swą dokonać, a ona aż krzyknęła z zachwytu nad Twą postawą honorową. Nie noszę urazy, Chłopcze Niemój, Druhu Niemój, każdy osioł kiedyś nudzi się swoją marchewką. Zdychaj więc z głodu, Przyjacielu, i nie zapomnij się podzielić z kolegami tym ostrym rżnięciem, co się nigdy nie zdarzyło między nami.

Baloniku mój malutki, rośnij duży i pulchniutki, by panna kolana rozchyliła i na wznak się położyła. Balon urósł, że aż strach, nogi razem, no i trach!

[blogmartam]

Kiedyś moja miłość

Kiedy miłość przybiera jedno imię i nazwisko, datę urodzenia, grupę krwi, konkretny zestaw przywar, jeden przypalony garnek, dwie pary białych skarpetek sportowych z przetartymi piętami, które zawsze można jeszcze obnosić do biegania, czy po domu, kilka nienaszytych naszywek, zapasowe struny do gitary, pare blisterków tabletek o nieznanym przeznaczeniu, ręcznik i mnóstwo zabazgranych kartek, które zawsze mogą się jeszcze przydać... Kiedy miłość ma już określoną datę produkcji i dożywotnią datę przydatności do upijania, to wcale nie jest łatwiej. Tylko się czeka na pożarcie przez konsekwencje wyborów, które chcąc niechcąc podejmować trzeba. Te długoterminowe jak przewlekłe mdłości bez wielkich fajerwerków żołądkowych treści, co się odbiają od cząstek czaszki częstą czkawką. I te małe z godziny na godzinę udowadnające, że powinno się postawić stopę dwadzieścia centymetrów na prawo, a nie na lewo, żeby nie ulec paradygmatowi postrzegania siebie jako kobietę mniej wartościową, bo najpierw przesoliła, a potem dopiero spróbowała.

Kiedy miłość ma już głos to może tym głosem lać po pysku, gruchotać kości i głaskać czule. Może tym głosem z otchłani bezczelności napluć na świeżomytą podłogę i może ten głos uciszyć bezczelnym milczeniem. A moja miłość bez imienia zawsze była ciszą i choć bezczelnie rozpychała się w nocy obok mnie, to czułam się na skraju łóżka bardzo bezpiecznie. Moja miłość była ciszą, którą znałam od bezdźwięku do bezczasu. Teraz nie znam jej już wcale. Wymknęła się spod kołdry i spod kontroli. Nasz kanał niewerbalnej komunikacji jakby się zapchał partiami prania, dziesiątkami smarowanych masłem kromek, stertą złości i wieczną ekonomiczną katastrofą. Kiedyś potrafiłam wierzyć, że miłość do tego poziomu się nie zniża. Teraz chyba myślę, że ma o sobie zbyt wysokie mniemanie. Jeśli obraziła się na mnie to nie powinna przestawać do mnie milczeć. Powinna posłać dreszcz przez powłoki mojej skóry i dać znać, że wciąż jest gdzieś we mnie.

Kiedyś miała tylko moją grupę krwi, moje imię i nazwisko i moje przetarte na piętach skarpety. Kiedyś moja miłość miała konsekwencje tylko takie, że mi było czasem zbyt chłodno albo bardzo mnie bolało, gdzieś pod mostkiem. Kiedyś moja miłość. Kiedyś moja.

[blogmartam]

Powiem Ci, ale nie mów nikomu.

Postawiłam drżącą stopę na powietrzu piętnaście centymetrów od krawędzi z zamiarem popełnienia samolubnego, samopotrzebnego, samo samomyślobójstwa. Rozłożyłam dłonie i zrobiłam krok.

Długo zastanawiałam się, kim chcę zostać i zdecydowałam się zostać Kobietą Upadłą. W pełni władzy umysłowej i cielesnej, świadoma mych praw i obowiązków wynikających z posiadania statusu kobiety samejniekonieczniesamotnej, obwieszczam, iż biorę sobie swoje dzikie żądze oraz pragnienia długoskrywane, i przyrzekam, przez wielkie P, że zrobię co w mojej mocy, by trwałe i szczęśliwe było nasze pożycie. Z racji tego, iż urzędowo podpisałam gęsim piórem swoje śluby, nie pozostało mi nic innego jak tylko się puszczać. Puszczać się z prądem fantazji oraz kreatywności. Unosić się na falach samozachwytu, unosić się pychą upychając w usta ostatni kawałek pączka z wiśnią, ewentualnie unosić się nad męskimi biodrami, kiedy innych uniesień zabraknie. Obiecałam sobie marnować siebie na czas i czas marnować na siebie. Bezdusznie marnotrawić sentymenty w zamian za przyjemność. Postanowiłam zejść te trzy metry znad nieba i stanąć między ludźmi z krzywymi światopoglądami.

Ja, Kobieta Upadła, spędzam nadranki w łóżku. Moje myśli gonią swoje ogony. Sen jak płochliwy kochanek, przychodzi późną nocą i wymyka się wcześnie. I tylko ja, Kobieta Upadła, co zapada się w sobie i wierzy, że puste miejsca mogą zapełniać się spontanicznie, że zastałe palce poruszą się nad klawiaturą, że to, co chłodne, można rozgrzać do czerwoności w kilka sekund. Że ciało samotne może przeciąć się z innym w poszukiwaniu czegoś. Więcej. I więcej. I więcej.

[blogmartam]

Z serii  „Nie czytaj mi, mamo”:                       Młoda Siksa

  Dochodziła dwunasta, gdy Młoda Siksa wyszła spod kołdry i odłożywszy wieczorną lekturę na szafkę nocną, poszła do łazienki na ostatnie siku i mycie zębów. Łazienka zawsze sprzyjała jej nieskrępowanym rozmyślaniom. Kiedy tylko naciskała włącznik światła, to jakby jej wszystkie kurki ze strumieniem świadomości odkręcono naraz. Zagarnęła przesuszone włosy dłonią, po czym związała je nadwyrężoną pomarańczową gumką. Owa gumka była przydatna jedynie w łazience. Kolor pomarańczowy pasuje na ogół do niczego, poza przetartymi między udami spodniami z dresu oraz babciną pijamą z pszczółką, którą szkoda wyrzucić. Oparłszy jedną dłoń na umywalce, drugą ściskała szczoteczkę promocyjną z Rosmanna. Zaczęła szorować siekacz po siekaczu, trzonowy po trzonowym. Im mocniej szorowała, tym jej się większa gorycz przelewała we wnętrznościach.

   „W tych czasach to już wszystko można i wszystko się należy. Jakie to znowu czasy? Jak potrzeba, żeby ktoś mordę zamknął to mu zamkną. Jak trzeba telewizję wyciszyć to wyciszą. Z internetu wszystkie niechlubne opinie o Znanym Lekarzu też można usunąć, najlepiej razem z tymi dobrymi, żeby w wirtulnym śmietniku już nic nie dało się znaleźć. Czas jest doświadczeniem indywidualnym, jak twierdzili moderniści. Tego się będę trzymać jak paczki ibupromu! Wszyscy kłamią, wszędzie kłamią. Wszyscy gardzą i wszystkimi. Gardzi Pani Ze Sklepu, bo nie sprzeda ciasta na kawałek. Pasek cały z blachy trzeba kupić, bo tamtego już nikt jej nie kupi. Pojojczy jeszcze zza lady, aż jej ślina po brodzie spłynie i już wcale nie chce doradzać, ani pomagać. Ona już wie, że ja tu przyszłam po mały kawałek ciasta i ja ją tym kawałkiem doprowadzę do bankructwa. Po moim wyjściu ze sklepu następnej klientce wwierca w uszy, jakie to te Młode Siksy są teraz rozbrykane i wszystko im się należy. Nim jeszcze zamknę za sobą drzwi, młucąc między policzkami ‘’Do widzenia’’, to ona już jeździ po mnie jak po łysej kobyle jakiś zoofil. Nie zjem z tego sklepu już nic. Z tych pordzewiałych blach, co w nich Grażyna popiekła te bajkowe kokosowe i czekoladowe pychotki. Dobrze wiem, że znowu tam pójdę, bo mi zabraknie koncentratu pomidorowego albo mąki i przez kolejne pół dnia będzie mnie męczyć, jak ta Pani Ze Sklepu mnie spluła po wyjściu, bo płacę kartą zbliżeniowo, a ona chciała zapytać, czy mam tę końcówkę- pięć groszy.

  Okazuje się, że dla Młodych Siks nie ma już żadnego szacunku, ani w sklepie, ani w barze, ani na ulicy. Każdy taką ocenia, lustruje i w twarz prosto mi powie, że mam za krótką spódniczkę, za lekko się ubrałam albo „Te wszystkie baby to jakieś niedorobione”. Przytłaczająca ilość takich komentarzy powinna mnie doprowadzić do wyhodowania grubej skóry, na sporej warstwie tkanki tłuszczowej,  oraz łusek, żeby już ani Pijaczyna, ani Wariatka w Szalu w Środku Czerwca nie śmiali się do mnie odezwać. Niestety, moja skóra od lat nie mogąca się uporać z przesuszeniem nie produkuje nawet skąpej dawki sebum, nie mówiąc już o awangardowej warstwie ochronnej.

  To, co najbardziej mnie przeraża to te właśnie czasy. Upośledzone. Te upośledzone środowiska wszystkie. Ci jujczą, że nie potrafią kochać, choć się kochają przez Tindera z siedmioma osobami naraz. Tami znowu jujczą, bo futra noszą inni i stanie na minuspiętnastostopniowym mrozie w majtasach pomoże na pewno jakiejś spisanej na straty norce, czy liskowi. Znowu Starsza Kasta Blokowa buczy po Młodych, Co To się Wprowadzają, bo windy obrzygują i psy po półpiętrach sikają, chociaż windy obrzygane od piętnastu lat, a psy jak to psy, pecherze mają za małe jak na piętnaście pięter. Upośledzona punktualność i upośledzona wąsko pojęta moralność. Upośledzone Młode Siksy, co tynkują się na brązowo, hodując zmarszczki na zapas,  w swoich jeansach z wysokim stanem, z których świąteczny nadstan wystaje. Upośledzeni Dermatolodzy wpychający twarze pod lasery za ciężkie tysiące albo Tacy, co wysłali w Diabły, ale na kontroli podiabelnej przypisali zasługi swoim rękom, które leczą. Upośledzone Rozumy Trzynastolatków, co już wiedzą, czym jest Porno, chociaż puszczanie bąków w klasie nadal wydaje im się zabawne.”

   Krew ją zalała jak w kadr w filmie Tarantino, ale już dobiegała północ i nie chciała się już dłużej opychać swoimi tłustymi komentarzami. Splunęła. Splunęła jeszcze raz i jeszcze raz. Odkręciła kurek z zimną wodą, po czym dokładnie rozchalapała ją po całej umywalce, żeby pozbyć się resztek pasty. Na koniec wilgotną dłonią przetarła usta. Po raz ostatni spojrzała w lustro i rozpuściła sianowate włosy. Odłożyła pomarańczową gumkę na półeczkę pod lustrem, po czym wolnym krokiem wyszła z łazienki. Zanim zamknęła oczy, owinięta szczelnie w kołdrę, napadła ją przerażająca myśl, że jeśli teraz uda jej się umrzeć to na pewno pójdzie za takie myśli do przytułka dla młodych siks. To taki specjalny dział piekieł, gdzie podają ohydne mojito i nie wolno malować paznokci.  Zmówiła więc cicho modlitwę, żeby zasnąć z ocenzurowanym sumieniem. Żywiła cichą nadzieję, że nie pomyśli o tym jutro.

[blogmartam]

Mówią, że całkiem nagie ludzkie ciało jest aseksualne. Ze wszystkich paradoksów, które codziennie wcieram w swoją twarz jak marnie kryjący podkład, ten podoba mi się najbardziej. Okazuje się bowiem, że znany nam jest tylko jeden rodzaj nagości: fizyczność zlana z otwartością ducha. Gdyby całkowita nagość wzbudzała niepohamowaną żądzę posiadania tuiteraz, ewentualny cud znalezienia bratniej duszy oddaliłby się o kolejne trzy galaktyki.

  Żeby naprawdę kochać, trzeba poznać wszystkie blizny, zadrapania i najnowsze wiadomości w kolorach siniaków. Żeby naprawdę kochać, trzeba dotknąć wszystkich pieprzyków, zliczyć je i zapamiętać te w najdziwniejszych miejscach. Pieprzyki należy rejestrować często, bo zawsze istnieje dzikie prawdopodobieństwo, że po drabinie żeber wkradną się nowe. Należy zwiedzić palcami wypukłości kręgów, sprawdzić, czy tych szyjnych jest siedem. Tak z ciekawości. Dokładnie zaanalizować wypustkę pępka, ale! Przy pępkach zachować należy najdzikszą ostrożność, tudzież nad niektórymi pępkami wisi nieustannie groźba pęknięcia. Miękką stroną skóry dłoni przytulać po kolei wszystkie płaskie i gładkie powierzchnie, sprawdzając, które miejsca są najgorętsze, a które będą wymagały więcej uwagi.

 Prawdziwie nagie ciała stają się jednym ciałem. Splatają im się pierwotnie skostniałe ożebrowania, zrastają się chrząstki, a kręgosłupy stają się giętkie, by ulegać swoim zachciankom. Tektoniczne płyty czaszek szczękając szwami, dopuszczają się wstrząsów wspólnej osyfikacji. Silne podwójnym biciem serce  opiera się atakom szału i niskiemu ciśnieniu adrenaliny.  Po rozwlekłej, bolesnej procesjii mineralizacji i transfuzji wspomnień z czasów szkolnych, jedno ciało upaja się długą, najrozkoszniejszą rekonwalescencją.

 Tylko oczy uparte przy swoich brodzikach tęczówek pozostają autonomiczne, w imię wolności osądu  oraz wierności swojej wizji świata.  Ciałka szkliste nie stopiają się w jedno, by przez wszystkie dni wgapiać się w siebie wzajemnie. Czerpiąc z tego Najdzikszą satysfakcję.

[blogmartam]

Drzewa przemokły ciężką mgłą, a późna pora wypłoszyła spacerowiczów. Śmierć skradała mi się za lewym ramieniem, drażniąc ucho nierównym oddechem, a w żołądku szamotały mi się srebne ćmy.  Była to najosobliwsza rozkosz jakiej kiedykolwiek doznałam. Między nami mdło wlekły się zdania złożone, a pod grubymi protektorami łamały się brudne, upadłe anioły. Tak pięknie bywa rzadko. Szliśmy wolno, nie trzeba uciekać przed niczym w jesienno-niedzielne-umierające popołudnia. W takie dni jak tamten nikt nikogo nie szuka, nikt za niczym nie goni. Żal mi wtedy zaginionych kudłatych kundli i tych zbytkobiet na antydepresantach. Zazdroszczę zaś tym, co z gorącym kakao spływającym przełykiem, otulają się kocami. I tym, co spełnią swoje ciche marzenie, by się nie obudzić w poniedziałek.

 Smakowało mi powietrze, zachwycała mnie kolumnada drzew przy nieposprzątanej z liści ścieżce. Zachwycała mnie nasza wspólna samotność bez zobowiązania. Podobała mi się jego zachłanna obecność, choć dopiero przyzwyczajałam się do jego zapachu. Minął nas ogromny pies z długą, puszystą sierścią, a on ucieszył się równie ogromnie. Wygrzebałam zmarniętymi cyninizmem dłońmi delikatny uśmiech, żeby w tej wielkiej radości nie został sam. Żeby nie został sam. Samemu źle znosi się smutek, ale jeszcze ciężej wielki entuzjazm. Od tamtej pory starałam się dzielić każdą jego euforię, co z czasem skutecznie ogrzało mi ręce.

[blogmartam]

Może się wypłukałam. Nie zostało mi nic, co powiedzieć warto. Nie należy nic już mówić, bo słowa zmarzną i nawdychają się wiatru. Wszystko, co miałam do dodania, moje komentarze o mętnej konsystencji rzeczywistości utknęły w gardle jak wędkraskie haczyki.

 Padające w tylu kłótniach „zamknij się!”, nie dość, że osiągnęło wreszcie skutek, ale i stało się moim największym przekleństwem. Oddałam walkowerem najlepsze pomysły. Pewnego popołudnia usłyszałam, że kolory to iluzja, to świetlne kłamstwo. Aparentnie, do tamtej pory nie chciałam do siebie dopuścić tej myśli, a od kiedy uderzyła mnie w serce stałam się transparentna.

Nie znam osoby o większej gamie kolorów niż ja, skromnie mówiąc. To cud, że potrafię mieścić się w drzwiach, jeśli jestem tak tłustym kłamstwem. Zbiorem zakrzywionych promieni.

 Jestem tylko ja. Pięknie. Samolubnie. Wielkie JA. Ach, nie! Pod skronią jeszcze, jak wierny pies, szamocze się ból głowy. Obszarpaniec, co przychodzi częściej niż cyganki z maleństwami na biodrach. Tylko ja i moje małe niedociągnięcia, które czynią codzienność ściekowatą. Nogi się ślizgają i jakoś tak krzywo, bez gracji, wydrapuję się przypadkowymi nutami na pozornie stabilne powierzchnie.

 Miłość ocala, co do cala. Wcieka, jak rozgrzany miód między pęknięcia i szczeliny. Zatopione w bursztynowym breloku serce obija się w zwolnionym tempie o kluczyki samochodowe. W środku tylko czasem coś zaswędzi, coś połaskocze, coś zaniepokoi, ale na kołatania nie ma już miejsca. Taką błyskotkę można już tylko pogładzić palcem, mając mdłą nadzieję, że przez tą karmelową powłokę przedostanie się trochę ciepła…

 Chyba jeszcze coś powiem. Chyba jeszcze nie czas na zamykanie ust.

[blogmartam]

Czkawka

Odbij się na mojej skórze. Odciśnij swoje palce, tylko szybko, zanim się obudzę. Zanim mnie nie wyśmieje głupie lusterko, że nigdy nie wyrastam ze wspomnień. Kiedy jeszcze mam oczy wilgotne, kiedy jeszcze można we mnie rzeźbić rany i przyjemności, kiedy z samego rana pozwalam sobie być bezbronną. Tylko przez jedną godzinę dziennie.

 Ty tylko patrzysz na mnie i myślisz, i wydaje ci się, że rozumiesz, że wiesz. Gdybym tylko mogła być tą  rozkoszną pianką swojej cielesności. Gdybyś tylko swoją dłonią nie mógł sięgnąć głębiej. Gdybyś nie muskał lęku, który sporadycznie. Między mrugnięciami powiek. Utrudnia mi oddychanie.

Ostrym przedmiotem płytko pod skórą, tak by wszyscy widzieli,  mógłbyś mi wypisać zaklęcie. Zdjąć nim moje przekleństwo.

 Tylko to wszystko takie marne. Marne powietrze i marny jego zapach, marne materiały naszych ubrań, marne atesty przydatności, marna przepuszczalność ciepła z jednego ciała do drugiego. Martwię się, że zmarniejemy w sobie nawzajem, bo jestem nauczona wierzyć tylko w literackie historie miłosne.

 Uśpij mnie w środku dnia, pozwól wyjść z ciała, schować się w swojej przytulnej kieszeni. Jestem pewna, że wtedy nie miałabym już nigdy zimnych dłoni, ani wystraszonych oczu. Tylko Ty jesteś bezbronny wobec mnie. Wobec tych pęknięć i zadrapań. Wobec tego, że wydaje się, że wcale ich nie mam.  

 Jeśli już tak musi być. Jeśli podobam ci się właśnie taka, kiedy stoję po kostki w kałuży z rozczarowania. Jeśli chcesz mnie kochać taką, to się zgadzam na codzienną wędrówkę od oddechu do oddechu. Będę posłuszna drobnym pocałunkom, ciągłej trzymanej na smyczy żądzy, szarym porankom. Rzeczywistości będę posłuszna i wszystkiemu, co mnie otacza. W tym mi pomagaj, Ty i wszyscy obcy. Zgadzam się na wieczne niezrozumienie, zgadzam się na swoje ciało, zgadzam się na jego niedoskonałości. Akceptuję świadomość moich zmysłów poznawczo- niepełnosprawnych.

 Musi być tak właśnie. Nie później i nie gdziekolwiek indziej. Tutaj połykam swoje smutki, choć mam wrażliwy żołądek. Otrząsam się ze złudzeń, że ktoś się odważy wziąć na siebie kawałek mnie, bo powstałam z drżenia i dreszcze poniosą na ramionach grabarze. Mogę tylko próbować się pootwierać, żeby chociaż Ciebie nie pociągnąć za sobą. Wkładam więc palce między framugę i drzwi, między okno a parapet, żeby hukiem nie wywołać zbędnego zawału, żeby nie zostać znów sama ze sobą. Mam bowiem pewność, że się pozagryzam jak kot perski z pokaźnej wielkości szczurem.

 Od okna, z którego można skoczyć do drzwi, którymi można trzasnąć i nigdy nie wrócić, tylko siedem kroków.  Tłoczno i duszno. Szeptem. Siedem kręgów piekieł. Siedem dni. Dwa Błogosławieństwa do potęgi trzeciej.

[blogmartam]

Pop to the core

Rozbieram się błyskawicznie z sukienki podszytej pozorowanym wstydem. Zdejmuję bieliznę kurtuazyjnych zaprzeczeń. Zostaje na mnie tylko plansza skóry, która każdym najmniejszym polem pragnie ciebie zachłannie.  Wyginaj mnie, zetrzyj mnie, spalaj mnie. Obracaj mnie w palcach, wyciągaj mnie.  Ja spróbuję cię wepchnąć we wszystkie moje pęknięcia. Ja spróbuję z namaszczeniem dopasować, naszyć na ścianach żołądka drogocenne placebo. Bez wahania połknę truciznę podaną na tacce twojego języka. Tylko musisz mi obiecać, że przekroczymy najeżoną dreszczami granicę. Musisz przysiąc mojej duszy grzeszne zabawienie. Przez pięć minut będziemy grać wokół ust, zaplatać niedostępność. Będziemy się zakładać swoją wyższością, kto upadnie pierwszy. Będziemy grać nie fair, będziemy podkładać nogi, skarżyć, odwracać uwagę. Potem już tylko zmienię się w manekina twoich pragnień. Spojrzę na ciebie plastikowymi ślepkami, przekrzywię główkę w prawo albo w lewo jak zdziwiona dziewczynka. Zabierz mnie, porzuć mnie, zrób mi krzywdę. Zapamiętam twoje zaciśnięte do bólu powieki, przygryzione usta, kiedy robię wszystko wbrew twojej woli. Kiedy świat twoich podświadomych zachcianek staje się całym moim światem. Ukarz mnie, postaw mnie w kącie, naucz mnie. Zostaw mi na szyi kilka sinych znamion.  A ja się rozbiorę nawet z przywiązania do samej siebie. Zsunę z siebie bez żalu miłość własną, aż pozostanie tylko kręgiem wokół moich kostek. Wejdę w ciebie swoim oddechem. Niedługo wykrzyczysz wszystko o Mnie, modląc się tylko, by nie zapomnieć żadnego szczegółu. Kiedy już się nawzajem pozabijamy rozkoszą, kiedy ci rozstrzelam dumę, a ty połamiesz szczebelki moich wartości, zostaną nagie dłonie i niebiańska wściekłość. Poprowadzimy się wzajemnie ku tęsknocie, które diamentowym ostrzem nam wyryje na czołach szkarłatne litery. Ścierając rozgrzaną do czerwoności dłonią, tuż nad moim lewym ramieniem plamę z poczucia winy, uciszysz rzeczywistość. Nasza historia napisana będzie smugami naszych jęków. Usiłuję znaleźć w sobie dość sił, by odżywiać komórki tlenem, ale one już zdecydowały się na samobójczą śmierć.

Zaknebluj mnie swoim imieniem, wyszarpuj wstążki z moich włosów i szew za szwem wyciągaj zębami. Wypełnij mi czaszkę wrzątkiem obsesyjnych myśli. A ręce mi zwiąż nad głową, nie oszczędzaj moich drobnych nadgarstków. Wiąż. Nigdy nie przywiązuj. Nie krępuj mnie niczym, co przypomina miłość. Dudni mi w tętnicach żądza zagubienia. Zamykam oczy i tęsknię, by się stopić z ciemnością kolorowych świateł. Nie chcę gradu kamyków rzucanych w moje okna, ani płaczliwej korespondencji, ni rozmów z emocjonalnego przymusu.

Póki możesz, póki słucham, mów mi tylko bardzo, bardzo źle.

[blogmartam]

Skaza

Niby ekran tłuczonego szkła wyścieła podszycie moich oczu. Mogę się w nim przeglądać, kiedy dotykam swojej twarzy oszpeconej grymasem. Gdy powtarzam w kółko i w kółko te średnio inteligentne żarty, te pseudo- głębokie wynurzenia o życiu, które jest tak brutalne.

O miłości, która ranić ma najbardziej. O miłości bezinteresownej. O miłości, za którą się słono płaci. O miłości, którą się kupuje. O miłości, na którą trzeba zasłużyć. O miłości, która wymaga zaufania. O miłości, która jest nieobliczalna. O miłości podłej, plugawej, wściekłej. O miłości trudnej, pragnącej poświęceń. O miłości, która się należy. O miłości kłamliwej, materialnej, łaknącej poklasku. O miłości. O miłości, która z miłością nie nic wspólnego.

Silna dłoń czyni wiele dobrego, bo daje tchnienie odwagi. Ten oddech wprost z tablicy Mendelejewa, przez który gardło rdzewieje. Przez przymus zyskuje się wiarę w swoje możliwości, przez przymus przychodzą efekty. Przez efekty przychodzą zyski. Zyski. Wypełnią żyły, kieszenie, garderobę, a resztki wyjdą otworem gębowym i źrenicami. Każdy ruch palców musi mieć cel, znaczenie. Ważnym jest, by nie pomylić ‘tak’ z ‘nie’. Ważne, by znać znaczenia słów. Ważne, by znać znaczenie słowa. Ważne, by nadużywać słów pozornie mądrych. Mielić je w kółko i w kółko, aż zetrze się z nich cały pseudo- polot.

A stąpać należy ostrożnie, jak w dziecięcej piosence o niedźwiadku. Inaczej przychodzi gniew. Krwisty gniew pozornie spokojnych oczu. Oczu, które zdają się rządzić całym światem. Mieć takie oczy to wielki dar, jeśli nigdy nie zalewa ich krew. Cienka czerwona linia, za którą nie ma miejsca na wyjaśnienia, wybaczenie. Granica, za którą moje miękkie dłonie były bezradne.

Wbrew zdrowemu rozsądkowi: w królestwie słabości rządzi siła. Przewagę należy zachowywać w każdej dziedzinie życia. Każdy przymiotnik dotyczący swojej osoby ma ciągnąć za sobą cenną końcówkę ‘’- szy ’’. Najmądrzejszy, najsprytniejszy, najszybszy i wreszcie- najlepszy. Najlepszy. Przewagę łatwo zamienia się w siłę. Siłę łatwo zamienia się w zysk. Siła z łatwością zamienia w bezwzględność każdy kolejny krok. Nim się obejrzysz bezduszność zastępuje beztroskę, przedmioty zastępują przyjaciół. Kiedy już stał się wstrętny, jak garść rozgryzionych naraz ziarenek gorczycy, upadały z hukiem obelgi, opadały szlabany na ludzkie reakcje, na naturalność, na proste odruchy serca.

Wygięty trudem mdłej papki składających się z uprzejmych geścików, żarcików, powiedzonek, rozmóweczek dni. Kręgosłup jak paragraf między umowami, podpisami, formularzami traci dyski. Jeden po drugim wysuwają się pamięć, wzrok, słuch. Ojej. Ojej. Jak pusto w przestrzeni, w której nikt nie kocha. Ojej. Ojej, w przestrzeni, w której nikt nie słucha krzyku. Staje się abstrakcją zamarłego gardła. A całe marne życie udawało się krzyczeć, tak, by wszyscy widzieli ślinę cieknącą po brodzie. Udawało się krzyczeć głośno, wyraźnie, prostacko, by wydrążyć przez uszy otwory w bezbronnych sercach. Starannie solić krzykiem rany, nad wyraz żywą gestykulacją znaczyć policzki. Iron branding, wspaniałomyślnie, pro bono. Smakowała cisza, która nie przynosiła kary i bagatelizowanego wybaczenia. I przyszła cisza jak powódź sprawiedliwości losu. Przyszła wystygła, skwaśniała cisza. Obiecała obecność do grobowej deski.