nie wiem, kiedy to się przestawiło.
kiedy patrzenie na anorektyczki z obrzydzeniem i takim… nerwowym śmiechem, jakby śmiech miał mnie oddzielić od ich kości… zamieniło się w coś, co bardziej przypomina podziw. jakby wpatrywanie się w wystające obojczyki było jak w gapienie się w słońce — boli, ale oczy i tak same wracają.
nie wiem też, kiedy zaczęło mnie boleć patrzenie na uda małych dzieci. nie w ten sposób, w jaki brzmiałoby to na głos, broń boże — tylko tak, że mózg porównuje, zanim zdążę pomyśleć, że to absurd. że patrzę na te małe, miękkie nogi, które nie mają prawa być punktem odniesienia, a jednak w głowie pojawia się to okropne: czemu ja nie jestem taki? czemu moje ciało nie jest tak małe, tak lekkie, tak… nietknięte?
to jak chorobliwa gra w porównywanie, która czasem zaczyna się, zanim zdążę powiedzieć sobie „stop”.
a potem przychodzi wstyd. i taka cisza jak po uderzeniu – niby nic się nie stało, ale dźwięk jeszcze dzwoni w uszach.
nie wiem, kiedy zaczęło mnie to wciągać, ale wiem, że nie pamiętam już, jak wyglądało myślenie o sobie bez tego filtra, który mierzy wszystko milimetrami. czasem mam wrażenie, że już nie widzę ludzi, tylko liczby. że nie widzę siebie, tylko zarys sylwetki w głowie, której nikt poza mną nie potwierdza.
i to w sumie przeraża mnie najbardziej.
że nawet jak wiem, że to skrzywione, to to nadal tam jest. że czasem chcę wyrwać sobie to z głowy, a innym razem boję się, że jak to zniknie, to ja też jakoś zniknę.
może to głupie. może to tylko ja i ta moja głowa, która robi z rzeczy potwory.
ale musiałem to gdzieś zapisać, zanim znowu zacznę to w sobie kisić jak zawsze.
izzy806
dailybridgerton
