Black Wolves Saga - weiβ und schwarz - [Polish Translation]

Polskie tłumaczenie Black Wolves Saga! Tłumaczone bezpośrednio z oryginalnej gry po japońsku, a nie z angielskiego patcha, który został wydany na Vitę (mi ten patch nie działa, stąd pomysł na podzielenie się moim tłumaczeniem ze światem, skoro tłumaczę dla siebie)

[bws-pl]

[Common Route]

[część 1, pałac]

Auger: ….? 

Nagle dobiegł mnie jakiś głos. Właśnie przechadzałem się leniwie korytarzem, zastanawiając się, czy nie trafi się coś ciekawego, więc zatrzymałem się i nadstawiłem uszu.

Auger: (Hmm? Ciekawe, o czym oni gadają w takim miejscu...?)

Służąca 1: Ej, ej, słyszałyście już obie tę plotkę o Wiedźmie?

Służąca 2: Wiedźma? 

Służąca 3: Aaa, ta plotka o Wiedźmie z Charmessen?

Służąca 1: Tak, tak, dokładnie. Mówi się, że w lesie Charmessen mieszka wiedźma.

Służąca 2: Aaa, też obiło mi się to o uszy. Chodzi o to, że ta wiedźma mieszkająca w Charmessen rzuciła klątwę na Weblin i rozsiewa nieszczęścia, prawda?

Służąca 3: No właśnie. Słyszałyście, że podobno ostatnio kolejna wioska na północy została zniszczona przez atak Wilków?

Służąca 2: Podobno to było straszne... Nie dość, że pożarli wszystkich bez względu na wiek czy płeć, to na koniec jeszcze puścili wszystko z dymem, prawda?

Służąca 1: Tak. Rozmawiałam z kimś z oddziału rycerzy, który został tam wysłany po fakcie, i...

Służąca 1: Mówił, że był przy tym blady jak ściana... Że to absolutnie nie jest coś, do czego zdolny byłby człowiek.

Służąca 3: Podobno widok był tak makabryczny, że nawet dzielni rycerze odwracali od niego wzrok...

Służąca 1: No i ten atak Wilków... to podobno też sprawka Wiedźmy. Mówią, że Wiedźma kontroluje Wilki i szczuje je na ludzi.

Służąca 2: Co? Ale jaki pożytek miałaby mieć Wiedźma z tego, że każe Wilkom atakować wioski i miasta?

Służąca 3: Słuchajcie, to tylko coś, co słyszałam, ale... Podobno Wiedźma potrzebuje wielu żywych ofiar, aby zdobyć wieczne życie.

Służąca 1: Więc to dlatego każe Wilkom atakować wioski i miasta – składa w ofierze tylu ludzi... To przerażające.

Służąca 2: A skoro o strachu mowa... Ostatnio stan zdrowia Jego Królewskiej Mości Gavaldiego VI coraz bardziej się pogarsza. Aż strach pomyśleć, co się z nim stanie w najbliższej przyszłości.

Służąca 1: Ach, to prawda. Ostatnio zdrowie Jego Wysokości tylko podupada...

Służąca 3: Mamy tyle niepokojących wieści – ataki Wilków, Zodiva, ta cała Wiedźma... Dlatego tak bardzo chciałabym, żeby Jego Wysokość zachował siły i panował nad sytuacją, no ale...

Służąca 2: Skoro tak, to czy nie byłoby lepiej, gdyby po prostu jak najszybciej zrzekł się tronu na rzecz Jego Wysokości Księcia Mejojo?

Służąca 1: Nie wygaduj takich lekkomyślnych rzeczy! Co zrobisz, jak ktoś cię usłyszy...?

Służąca 3: Właśnie. Nawet jeśli Jego Wysokość Mejojo jest pierwszy w kolejce do tronu i jest niemal pewne, że w obecnej sytuacji go obejmie – nie wolno głośno mówić takich rzeczy.

Służąca 3: Jeśli ktoś pomyśli, że wyczekujesz śmierci Jego Wysokości Gavaldiego VI, to może zostać uznane za zdradę stanu, rozumiesz?

Służąca 2: ...M-masz rację...? Przepraszam, to było bardzo lekkomyślne z mojej strony.

Przez chwilę panowała cisza, jakby nerwowo rozglądały się dookoła. Wygląda na to, że cała trójka – choć poniewczasie – zaczęła się martwić: „a co, jeśli ktoś słyszał naszą rozmowę?”.

Auger: (Doprawdy, nigdy nie wiadomo, kto słucha, więc trzeba uważać, no nie?)

Otóż to. Bo na przykład może się zdarzyć, że ktoś taki jak ja – młodszy brat bliźniak pierwszego następcy tronu, księcia Mejojo von Gavaldi – właśnie nadstawia uszu.

Auger: (Wszyscy tak kochają ploteczki, co nie?~ Chociaż ja też nie mam nic przeciwko...)

A zwłaszcza, jeśli mogą mi się one do czegoś przydać – wtedy lubię je jeszcze bardziej.

Służąca 1: A właśnie... tak mi się przypomniało: ta teoria o złych relacjach między Jego Królewską Mością Gavaldim VI a bliźniaczymi książętami. To podobno całkiem serio prawda, wiecie?

Służąca 2: Co? Naprawdę?

Służąca 3: A, ja też o tym słyszałam! Czekaj, to chodziło o... Lady Elenorę i Lady Raylei, prawda?

Służąca 2: Lady Elenora i Lady Raylei...? Kto to w ogóle jest? Czy tu w ogóle były kiedyś osoby o takich imionach?

Służąca 1: A, racja, ty zaczęłaś pracę niedawno. Zarówno Lady Elenora, jak i Lady Raylei, to małżonki Jego Królewskiej Mości Gavaldiego VI.

Służąca 2: Ach, teraz jak o tym mówisz... Mam wrażenie, że chyba jednak słyszałam kiedyś te imiona.

Służąca 2: Ale o ile dobrze kojarzę... obie panie już nie żyją, prawda?

Służąca 1: ...Tak. Zarówno Lady Elenora, jak i Lady Raylei odeszły z tego świata już wiele lat temu.

Służąca 2: No właśnie. Gdyby to były osoby, którym obecnie usługujemy, to niemożliwe, żebym nie znała ich imion – nawet będąc tu nową.

Służąca 2: W takim razie... żal mi Jego Królewskiej Mości Gavaldiego VI.

Służąca 1: Słucham? Dlaczego?

Służąca 2: No bo... przecież to oznacza, że stracił obie swoje małżonki bardzo przedwcześnie, prawda?

Służąca 1: ......... 

Służąca 3: .........

Służąca 2 E? Co się wam stało? Czy ja... powiedziałam coś dziwnego?

Służąca 3 ...Coś dziwnego? To mało powiedziane... Słuchaj, skoro, jak widać, nie masz o tym pojęcia, to cię uświadomię.

Służąca 2: E? E?

Służąca 1: Temat Lady Elenory i Lady Raylei jest na tym zamku absolutnym tabu (słowami zakazanymi). Jeśli będziesz o nich paplać bez zastanowienia, nie zdziw się, jeśli twoja głowa spadnie z karku.

Służąca 2: G-głowa spadnie z karku...?

Służąca 3: Mówiłam ci przecież, nie? Sprawa Lady Elenory i Lady Raylei... to właśnie ona jest przyczyną nienawiści między Jego Królewską Mością a Książętami.

Służąca 2: Cooo? Ale... jak to? O co w tym chodzi?

Służąca 1: Chodzi o to, że...

Auger: (Chyba czas już na mnie.)

Służąca 1: ...! Służąca 2: ...! Służąca 3: ...!!

Celowo hałasując, wyłoniłem się z cienia, w którym do tej pory byłem ukryty.

Służące, które jeszcze przed chwilą z radością oddawały się ożywionej dyskusji, natychmiast zbladły.

I nic dziwnego. W końcu właśnie objawił się im główny bohater plotek, o którym tak beztrosko świergotały, wiedzione czystą ciekawością.

Auger: Ej, ej, o czym tak we trzy plotkowałyście? Nie przygarniecie mnie do towarzystwa? Wiecie, ja też lubię takie gadki~.

Zapytałem, czy mogę dołączyć, celowo używając przy tym głosu tak beztroskiego i radosnego, że aż brzmiało to sztucznie.

Zgodnie z moimi przewidywaniami, zaczęły kręcić głowami z niesamowitą wręcz gwałtownością.

Służąca 1: P-przepraszamy najmocniej, my już pójdziemy...! Wasza Wysokość Auger...

Auger: Eej, chwila, to chyba lekka przesada, co nie? Tak się składa, że słyszałem dosłownie wszystkooo. Czy nie wspominałyście czegoś o tym, że głowa robi „ciach”?

Służąca 1: N-nie...! Nic z tych rzeczy...! Jeśli doszło do jakiegoś nieporozumienia, to... to b-błagam o wybaczenie...!

Auger: A skąd. Nie ma mowy, żebym ci wybaczył. Umrzesz tu i teraz.

Auger: Co byś zrobiła, gdybym tak powiedział? ...A przynajmniej to miałem zamiar powiedzieć.

Służąca 2: B... Bardzo przepraszam...!

Auger: Aaa, weź już, nie wydzieraj się tak tym wielkim głosem. Ależ jesteś hałaśliwa.

Auger: ...Jestem nadwornym muzykiem. Mam dobry słuch. Wystarczy spojrzeć na te uszy, żeby się domyślić, prawda? Chociaż wy, rasa Ludzi, możecie tego nie pojmować.

Auger: No bo wiecie, mam meeeega dobry słuch. Więc słyszę absolutnie wszystkooo, jasne?

Służąca 2: T-tak.

Auger: Dlategooo... jak następnym razem usłyszę, że o tym gadacie... To zabiję, okej?

Auger: Dziewczynko z rasy ludzi... a gdzie odpowiedź?

Służąca 3: T-tak!! Wasza Wysokość Auger!!

Służąca 2: P-przepraszam najmocniej!

Każda z nich krzyknęła na swój sposób i w mgnieniu oka zniknęły z pola widzenia.

Auger: Wygląda na to, że krąży tu całkiem sporo różnych plotek... Fufu, plotkowanie jest takie zabawne, nie sądzicie......?

Chichocząc pod nosem, ruszyłem leniwym krokiem w głąb korytarza.

Choć epidemia Zodivy przygasła, liczba ofiar wcale nie spadła do zera. Do tego dochodzą ataki Wilków na wioski i miasta.

W połączeniu z tak napiętą sytuacją, niepokojące plotki rozprzestrzeniają się w mgnieniu oka.

Auger: (Wygląda na to, że plotkują nawet o zgonie Ojca... Hmm, całkiem to zabawne.)

Szwendałem się po korytarzach, szukając jakiejś rozrywki, a tu proszę – udało mi się usłyszeć naprawdę interesującą historię.

Auger: Skoro trafiła się taka okazja, to chyba powiem też o tym Braciszkowi.

Auger: Brat jest taki poważny... Jeśli nie przygotuję mu wszystkiego i nie podam na tacy, to rzadko kiedy daje się namówić na zabawę.

Auger: A skoro już przy tym jesteśmy... sprawmy, żeby było o wiele, wiele ciekawiej, co?

cdn...

[bws-pl]

[PROLOG]

[część 2, historia królestwa Weblin]

Królestwo Weblin

To niewielkie królestwo położone w zakątku kontynentu, na którym tłoczą się potężne mocarstwa.

Rządzone przez Koci ród Garibaldich, otoczone bogatą, lecz surową i dziką naturą Weblin, jest niczym samotna wyspa na lądzie.

Odziane w zbroję dzikiej natury, która powstrzymuje inwazje, rozwinęło unikalną na tle reszty kontynentu kulturę.

Tymi, którzy dzierżą władzę w Weblinie, jest rasa zwana Cait Sith (Koty).

W tym świecie rasa Cait Sith (Koty)...

Rasa Huma (Ludzie).

Rasa Wolf (Wilki).

A także uznawana za rzadką rasa Ratte (Szczury).

...oraz rasa Löwe (Lwy)...

I rasa Hund (Psy).

...i rasa Rabbits (Króliki) istnieją obok siebie.

Wilki (Wolf) i Ludzie (Huma) ustąpili szczytu władzy w Weblinie rasie Cait Sith (Koty) i – wliczając w to pozostałe rzadkie rasy – znaleźli się pod ich panowaniem.

Przez kilkaset lat od założenia królestwa, mimo istniejących podziałów rasowych, Weblin był pięknym krajem, trwającym w harmonii pośród zachwycającej natury.

Tak... Aż do czasu sprzed dziesięciu lat.

Wraz z biegiem historii, między rasą Cait Sith a pozostałymi rasami Weblinu zrodziło się wiele konfliktów, których nie sposób było zażegnać.

Wyzyskiwani i wyzyskiwacze. Spory rasowe i podziały między gatunkami zaczęły się ostatecznie utrwalać.

Dziesięć lat temu. Doszło do pewnego buntu.

Rycerz gwardii królewskiej z rasy Wilków, służący królestwu Weblin, skierował miecz przeciwko członkowi rodziny królewskiej.

[Słowniczek]

Rycerze Gwardii Królewskiej (Konoe Kishi)

Rycerze wyznaczeni do zadań polegających na ochronie pozycji blisko Władcy/Rodziny Królewskiej, takich jak ochrona wnętrza zamku czy warta w Sali Audiencyjnej.

Bunt przeciwko rasie Kotów panującej w Weblin, a także przeciwko stojącej na jej szczycie rodzinie królewskiej – rodowi Gavaldi. Wina ta była ciężka.

Ród owego rycerza gwardii został zlikwidowany, a on sam wygnany z kraju. Jednak na tym zamieszanie się nie skończyło.

Owe zamieszanie wciągnęło w swój wir nie tylko Wilki i Koty, ale wszystkie rasy.

～A następnie, dokładnie w tym samym czasie, kraj nawiedziła wielka zaraza.

Okrutna, śmiertelna choroba – „Zodiva”. Tak właśnie ludzie nazwali zarazę, która wybuchła.

Skóra zarażonych pokrywa się czarnymi plamami, a czasem dochodzi nawet do wyżarcia tkanki mózgowej. To plaga o nieznanym pochodzeniu, która ostatecznie doprowadza ofiary do szaleństwa.

W samym środku tego chaosu narodziła się pewna plotka. Głosiła ona, że u źródła wybuchu zarazy zawsze znajdują się Wilki.

Pogłoska ta błyskawicznie rozprzestrzeniła się po całym królestwie.

Ludzie zaczęli bać się tej choroby, traktując ją jako „Klątwę Wilków”, ponieważ wybuchała ona ze szczególną siłą właśnie w wioskach i miastach zaatakowanych przez Wilczy Ród.

Wkrótce Zodiva zaczęła być nazywana potocznie „Chorobą Wściekłych Wilków” (Kyōrōbyō).

Aby rozwiać strach ogarniający ludność, król Weblin, Gavaldi VI, wydał pewien dekret.

„Dekret o Polowaniu na Wilki” (Wolf Hunting Decree).

Należy wybić co do nogi rasę Wilków – przyczynę zarazy, która niszczy kraj.

Równowaga w relacjach między rasami, utrzymywana przez setki lat, w tym momencie ostatecznie legła w gruzach.

Dekret, który miał służyć ochronie przed Wilkami, z czasem stał się usankcjonowanym powodem, by na nie „polować”.

Inne rasy, w strachu przed Zodivą, fanatycznie oddawały się łowom, dążąc do całkowitego wyplenienia Wilczego Rodu.

I od tego czasu... upłynęło dziesięć lat.

Obecnie, odkąd populacja Wilków drastycznie spadła, również żniwo zbierane przez Zodivę przygasło (stało się mniejsze).

Jednak „Dekret o Polowaniu na Wilki” wydany przez króla Weblin, Gavaldiego VI, nie został odwołany i nadal obowiązuje. Liczebność Wilków spadła tak bardzo, że uznaje się je wręcz za gatunek zagrożony wyginięciem.

Wraz z tym, jak Wilki zostały zepchnięte do roli zwierzyny łownej, potęga rasy Kotów rosła coraz bardziej, stając się władzą absolutną.

W przeciwieństwie do świata zewnętrznego, w którym szaleje zaraza – pałac królewski Weblin ocieka przepychem.

To miejsce stało się teraz... Absolutną monarchią rasy Kotów

[bws-pl]

[PROLOG]

[część 1, wioska]

Niebo płacze. Ciemne, mroczne niebo płacze, jakby opłakiwało tragedię, która ma się zaraz wydarzyć.

Wielkie krople deszczu bębnią o ziemię. Pośród tego szumu ulewy rozległ się odgłos biegnących kroków. Lekko, zwiewnie.

Mała wioska, stojąca cicho, jakby tonęła w mroku, nie wyczuwa jeszcze zbliżającego się niebezpieczeństwa.

???: “--......deszcz. ......bracie.”

???: “--......Co się dzieje, Rath? Tchórzysz?”

Rath: “Nie, to nie tak. Wcale nie. Bracie, strasznie leje.”

???: “Deszcz? Nie, to łzy.”

Rath: “Łzy? Co masz na myśli?”

???: „To Bóg Weblin płacze. Z litości nad ludzką rasą.”

Rath: „Ludzie... Ludzie... Ludzie... Nienawidzę ich.”

???: „W takim razie – zabijaj. Niech to uczucie [nienawiści] zamaluje twoje serce. Wilkom serca nie są potrzebne.”

Kiedy oni się tam pojawili? Dwie postacie stały w samym środku wioski, zupełnie nie zważając na deszcz.

Jednym z nich był mężczyzna o wysokiej posturze. Drugi cień należał do młodzieńca, który wyglądał, jakby wciąż jeszcze rósł (dojrzewał).

To, co migocze groźnie wokół mężczyzny, to popielate oczy bestii. Płonące, wygłodniałe krwi.

???: “–......Bierzcie ich.”

Mężczyzna rzucił to jedno, krótkie słowo.

Wieśniaczka 1: *krzyk przerażenia*

Jakby rozdzierając deszcz, rozległo się wycie nawołujących się wilków.

Wyczuwając panikę ogarniającą ludzi, uśmiech mężczyzny się pogłębił.

To uśmiech tak piękny, że gdyby tylko sytuacja na to pozwalała, można by się nim zauroczyć [zapatrzeć się w niego].

???: „Hahaha….. Pożryjcie ich do szczętu. Krew i mięso ludzkiego pomiotu... wszystko.”

Wieśniaczka 1: “Aaaaaaaaa…!! Wilki?! Dlaczego, dlaczego wilki….!!”

Wieśniak 1: „Uciekać!! Szybko, zabierzcie dzieci i... hk... agghhh!!”

???: „To bezcelowe.”

Ryk wilków wstrząsa mrokiem nocy. Nakładając się na niego, krzyki rozlegają się jeden po drugim, po czym natychmiast cichną.

To, co słychać zaraz potem, to odgłos wleczenia czegoś ciężkiego – szur, szur. Brzmi to dokładnie tak, jakby wleczono ciało jednego człowieka.

To, co rozbrzmiewa następnie, to odgłosy żucia zmieszane z mlaskaniem [mokrymi odgłosami]. Wilki traktują ludzi jak zwykłą paszę, rozszarpując ich ciała na kawałki...

Wieśniaczka 1: „Aaaaaaaaaaaaa!! Przestańcie... tsu......... [dźwięk dławienia się / bulgotania krwią]...!!”

Zmieszane z szumem deszczu, upiorne odgłosy przeżuwania zaczęły dobiegać [rozbrzmiewać] ze wszystkich stron.

Równocześnie okolicę spowija gęsty zapach krwi, którego nie jest w stanie zmyć nawet ulewny deszcz. To jeszcze bardziej podsyca instynkt wilków.

???: „Hmph... Cóż za piękna barwa dźwięku. Ludzki krzyk to najlepsze ukojenie. Dacie mi posłuchać więcej? [Nie dacie mi posłuchać jeszcze trochę?]”

Spośród cieni kłębiących się wilków, widać było ramię wyciągnięte tak, jakby błagało o pomoc.

Bezsilnie, a mimo to jakby wciąż próbując walczyć, [ramię] drgnęło w konwulsjach i zadrżało.

???: „Zdychaj. Żałosny widok.”

Lecz wkrótce i to [drżenie] ustaje.” lub dosłownie: „To również zaraz przestaje się ruszać.

Z człowieka w przedmiot. Z życia w śmierć. W zwykłą bryłę białka, w kawał mięsa.

W ciemności rozbrzmiewają jedynie te nikczemne, mokre odgłosy wygłodniałych wilków napełniających swoje brzuchy.

???: „Więcej. Napełnijcie brzuchy jeszcze bardziej. Pożryjcie wszystko... do cna.”

Krzyki i zniszczenie rozprzestrzeniają się coraz szerzej, a w samym centrum tego chaosu stoi on. Wtem przez pole widzenia mężczyzny przemknął jeden z wieśniaków.

Pewnie kieruje się do stajni. Zamierza wziąć najszybszego konia [galopować] i wezwać pomoc z sąsiedniej wioski.

Jeśli uda mu się dosiąść konia, to nawet wilk nie zdoła go łatwo dogonić.

???: „...Guillan.”

Tak szepnął [mruknął].

Guillan: „Hiaa-hahaha! O co chodzi, Arles? Taki szkaradny typ... nawet nie warto go zabijać, co nie?”

Arles: „To rozkaz.”

Guillan: „Tch, ale nuudaaa. No dobra, w takim razie rozwalę go w wielkim stylu [zrobię z tego widowisko], pasuje? Patrz teraz!”

Wraz z ostrym świstem przecinanego powietrza, srebrny błysk rozdarł noc. I uderzył prosto w mężczyznę biegnącego ku stajni.

Wieśniak 1: *odgłosy agonalnego duszenia się*

Świeża krew tryska w górę czerwoną fontanną. Lecz i ona natychmiast miesza się z deszczem, wsiąkając w ziemię.

Guillan: „Traaafiony! Hiahahaha! Serio, ale z ciebie śmieć, ej. Skoro jesteś taki cienki, to twoje życie nie ma chyba żadnej wartości, co nie?”

Ciało wieśniaka osuwa się na ziemię. Rzucają się na nie wilki.

Wypływająca czerwień miesza się z kroplami deszczu, zamieniając ziemię w grzęzawisko.

Guillan: „O, ale z niego szkarada. Wielki Ja nie ma ochoty na to patrzeć, więc... zrobię z ciebie miazgę.”

Guillan: „Hiaha! Dobra, dobra, dobra... i hop! Paskudny ludzki gatunku... zdychać mi tu proszę, okej?”

Guillan: „Hiahahahaha! Teraz łatwiej się żre, co nie? Żryjcie więcej, przecież to już tylko „mięso”, c'nie?”

Guillan: „Eeech... ale nuuuda. Gdyby się bardziej stawiali, to by chociaż przypominało polowanie. Byłoby zabawniej, c'nie?”

Arles: “Zamknij się. To rozkaz.”

Guillan: „No co ty... Przecież zarżnąłem go zgodnie z twoim życzeniem, nie? Wilki, wiesz... zaczynają płakać, jak się ich nie pochwali, kumaaasz?”

Arles: “Dobra robota.”

Guillan:„Szyszyszy... Właśnie to w tobie lubię. Ej, mam zabić dla ciebie kogoś jeszcze?”

W palcach młodzieńca zwanego Guillanem ze świstem wiruje narzędzie zbrodni – to samo, które przed chwilą skosiło życie wieśniaka.

To osobliwa broń o kolistym kształcie zwana czakramem. Zahacza się palec o jej wewnętrzną krawędź i ciska nią, wykorzystując siłę odśrodkową.

Cały zewnętrzny obwód stanowi ostrze – jeśli chwyci się go w niewłaściwy sposób, porani nawet tego, kto nim włada.

Ta jej natura była uderzająco podobna do samego władającego nią młodzieńca.

Guillan: „Arluuu, następnym razem napadniemy na jakieś większe miasto, cooo? Taka mała wiocha w mgnieniu oka robi się pusta, no nie?”

Guillan: Zero oporu, ale nuuuda… Z takimi gównianymi wieśniakami to żadna zabawa. To serio zwykłe śmiecie, co nie?

Guillan: Więcej, więcej, więęęcej! Zróbmy coś fajnego, cooo?”

Guillan: „Hiaha! Hiahahaha! Hiahahahahaaa! Kreeew, kreeew, krew, krew, krew! Poszatkuję wszystko na kawałeczki!”

Nawet gdy ten wrzeszczy jak szalony, wypuszczony z jego palców czakram rozcina deszcz i wiatr, rzucając się na ofiarę.

Wieśniaczka 1: *przeciągły agonalny krzyk, po tym jak Guillan trafił w nią czakramem*

Choć posługuje się niezwykle specyficzną i trudną do opanowania bronią, włada nią z taką swobodą, że łatwość, z jaką kosi kolejne ofiary, jest dowodem jego kunsztu.

Arles: „...Hmph, może i masz rację. Następnym razem faktycznie możemy uderzyć na większe miasto. Musimy sprawić, by ten ludzki pomiot... cierpiał jeszcze bardziej.”

Arles: „Więcej... muszę zabić ich więcej… Nie oszczędzając nikogo. Muszę dokonać... eksterminacji.”

Guillan: „Hiaha! Dooobre... no normalnie nie wytrzymam!”

Mimo że wokoło pędzą i atakują wilki, a krzyki i ryki mieszają się z odgłosem deszczu, rozmowa tej dwójki przypomina dialog dziecka z odpowiadającym mu opiekunem.

Nagle Arles przeniósł wzrok i rozejrzał się dookoła.

Arles: „...Co robi Rath?”

Guillan: „Raaaath? Aaa... ten świeżak. Pewnie ugania się gdzieś tam za tymi, co próbują wiać, c'nie?”

Guillan: „On chyba nie za bardzo lubi polować, co nie? Aż ciężko uwierzyć, że to twój brat.”

Arles: „...Rath jest jeszcze młody. Gdy tylko się przełamie, przywyknie też do polowania na ludzi.”

Guillan: „Przełamać się, cooo? Zamiast rozkminiać jakieś upierdliwe bzdety, wystarczyłoby robić to, co fajne. Byłoby o wiele lżej, no nie?”

Guillan: „Hiaha! No to co, chyba pójdę jeszcze trochę poszaleć.”

Arles: „Nie oszczędzajcie nikogo. Zabijcie wszystko, co nie jest Wilkiem. I odbierzcie im wszystko. Dosłownie wszystko.”

Guillan: „Się robi, mistrzu”.

Zarówno zapach krwi, jak i krzyki wznoszące się z miejsca rzezi – wszystko to zostaje zagłuszone przez deszcz i nie dociera nigdzie.

Mała wioska zamieniła się teraz w wilczy teren łowiecki.

Arles: „…Rath.”

Rath: *wzdycha jakby odczuwał dyskomfort*

Zastępując Guillana, z mroku – jakby się z niego wyślizgując – wyłonił się młodzieniec.

Arles: „Co robiłeś?”

Rath: „.....Nic takiego. Zabijałem. Tak jak kazałeś.”

Arles: „Rath, nie roztrząsaj tego. Gdy przestanie padać, podłóż ogień.”

Rath: „…tak. Zrozumiałem, bracie.”

Arles: „By ogłosić światu, co tu zaszło. By ten głupi lud Weblin boleśnie odczuł istnienie nas... Wilczego Rodu.”

Arles: „Odbierzcie im wszystko. Domy, pola, życie. Tak, by na zawsze stracili chęć powrotu na tę ziemię.”

Rath: „…..bracie, zrozumiałem.”

Arles: „Skoro rozumiesz, to odpowiedz jak należy. To ja jestem wodzem watahy.”

Rath: „….tak.”

Arles: „Rath, nie doszukuj się w tym sensu. Poddaj się swojemu instynktowi. Słuchaj głosu, który każe ci zabijać ten ludzki pomiot.”

Rath: „.....Wiem, już wiem! Bracie.”

Arles: „Wypowiedz to. Powiedz: »Zabiję«.”

Rath: „Zabiję. Ludzki ród...”

Arles: „Powtórz to jeszcze raz. To rozkaz.”

Rath: „...Zabiję, zabiję, zabiję... zabiję. Ja zabiję... zabiję... zabiję. Zabiję, zabiję... zabiję, zabiję, zabiję, muszę zabić.”

Rath: „Muszę... muszę zabijać.” (lub: „Nie mam wyboru, muszę to zrobić.”)

Arles: „Rath, nie wahaj się. Nie wolno ci zapomnieć o tym, co oni nam zrobili.”

Rath: „Zabiję, zabiję, zabiję, zabiję. Tak…. Muszę zabijać.”

Arles: „Dobrze… Ruszaj. Spal wszystko do szczętu.”

Młodzieniec skinął lekko głową, po czym zniknął, jakby ponownie rozpłynął się w ciemności.

Arles: „Hahaha.”

Wychodząc z tej piekielnej rzezi, mężczyzna się śmieje.

Arles: „Pożryjcie wszystkie te obce rasy. Wyrwę to nasienie z korzeniami i sprowadzę na nie zagładę.”

Arles: „Patrzcie, bogowie Weblin! Oto początek zemsty Wilczego Rodu. Skoro zowią nas przeklętym plemieniem... to przeklnijcie nas jeszcze bardziej.”

Arles: „Hahaha, hahaha, hahaha!” *odchodzi, a jego śmiech odbija się echem*

cdn….