ikinci yeni

[byesingul]

Geç içimden…Hadi şimdi!Duyduğum tüm sevgi sözcüklerini unutturacak şeyler söylemen seni daha az romantik yapmaz Bay B aksine seni daha tutkulu ve sevecen yapar.Ördüğün duvarların benim duvarlarımla öpüşüyor olması senin kalbine ulaşamayacağım anlamına da gelmez…Küçük bir çocuk gibi hassas ve kırılgan olduğunu görüyorum.İkimizinde kendi içimizde verdiğimiz büyük savaşlar birbirimizin içinden nazikçe geçerken sadece kalbimiz değil tüm bedenimiz yanıp tutuşuyor…Büyük bir antlaşma imzalıyoruz gizli,sessiz…Ve ikimizde hissediyoruz oyun bizim için daha yeni başlıyor ❤️‍🔥

[byesingul]

''Beyrut gibisin...'' Şimdiye kadar duyduğum en güzel benzetme...Bir şehir olsaydım neresi olurdum diye hiç düşünmemiştim ama Beyrut hep hayalimde bir yerde mutlaka görmem gereken bir şehir olarak kalmıştır ki elbet bir gün göreceğim ama bir adamın beni Beyrut'a benzetmesi muhteşem bir şey...Savaşın gölgesinde olmasına rağmen her zaman parlak, eğlenceli,masalsı,görkemli insanı içine çeken büyülü bir atmosferi var Beyrut'un. Belki de sevdiğim pek çok romanda konusu geçtiği için bu kadar büyülü gelmiştir bu şehir ama hiç bir şeyin tesadüf olmadığı şu hayatta bu büyülü şehre olan merakımında bir nedeni olduğunu şimdi çok daha iyi anlıyorum...Ve artık biliyorum ben bir şehir olsaydım Beyrut olurdum...Büyülü güzelliğine Beyrut!

[byesingul]

Sen hep olabildiğince bahar, olabildiğince pembe...

Sonunu bilmediğim mutlu başlangıçların, hiç bitmeyecek bir hevesle var olan umutların kalbimde oluşan boşluk hissiyle gücünü yitirmeye başlamasına artık daha fazla dayanamıyorum...Düşüncelerin bulut benimse gökyüzü olduğumu bildiğim halde beynimde oluşan kaos beni tüketiyor...Yok olmuyorum ama var olamıyorumda...Kendi yoğun boşluğumda kendimi boğuyorum, boğuluyorum.Üstelik uzun zamandır böyle hissetmediğim için bu duygularla nasıl başa çıkacağımı da unuttum...Belki de başa çıkmamalıyım bırakıp akıp gitmelerini izlemeliyim ama sonunda benden geriye ne kalır onu bilemiyorum...Belki de artık bu benden geriye bir şey kalmamalı...Tamamen yeni bir ben olmalı...Yıkıp giden her duygudan yeni bir ben oluşmalı... İkinci yeni Esin hadi tanışalım.

[byesingul]

Söylesene hiç var olmamış bir aşk kaç defa bitebilir?Kaç defa bir kalbi elleri arasında sıkıştırıp sonra atmasını bekleyebilir?Kaç hayal bu aşk uğruna yıkılabilir?Senin olmak istediğinle,olmaktan korktuğun yerdeki gel gitlerin benim yaşamla ölüm arasındaki gel gitlerimin kaç katı büyüklüğünde?Hiç birini cevaplayacak güçte değilsin biliyorum.Hiç birini anlatacak güçte dahi değilsin bunu da biliyorum ama artık bilmek istemediğim bir şey var Sen..!Bir insanın tüm benliğinden silinmesi mümkünmüş.Tüm duyguların yerini hiçsizliğin alması da mümkünmüş.Şimdi olabildiğince aşka koşabilirim,sakin ve hevesli ❤️

[byesingul]

Şu sıralar, içimde büyüyen cümleleri kelimelere dökmek için çocuksu bir heyecan içindeyim...Deftere yazıyorum elim kalem tutuyor bir süredir ama ne yapsam yetmiyor taşıyor buralara da dökülüyor kalbim...Baharın gelişinden mi?Gökyüzünün bu kadar mavi oluşundan mı?Yoksa aşka yine çok yakın oluşumdan mı?Şairin de dediği gibi;‘’hazır bu bahar akılsız bir yeşermenin şahane hasadına ’’ hep hazırda bekliyor kalbim aşk için vazgeçmeye adının bile baş harflerinden...En güzel unutma şekli aşka tutulmak...Dünyanın sadece tek bir amaç için durduğunu düşünüyorum böyle zamanlarda aşk için sadece aşk için...Ah kalbim her zaman dediği gibi; ben aşka aşığım müsaitim gördüğümü abartmaya’’ ama lütfen bu kez doğru kalbin tomurcuklarını büyüt içinde korkusuz,sevecen,cesaretli,tutuklu,özgür bir kalbi sahiplen...Sevgili kalbim yolun açık olsun...

[byesingul]

“Sonsuz gibi görünen döngülerde incelip kalınlaşır,bazen de hayat kendini endometrium gibi hisseder…”Unutmuş olabileceğim şeyleri düşündüğümde aklıma hep bu cümle gelir…Hayatın rutinin de kendi rutinsizliğimi ilan etmeye çalıştım hep!Oysa herkesin bir rutini olmalı der modern hayatın kişisel gelişimcileri…Tam buradan insan doğasını yine bir kalıba sığdırma isteğine karşı çıkış geliyor içimden…Bir anda kedimle ne çok ortak özelliğim olduğu geçiyor aklımdan.Sinsi bir başkaldırıydı benim bütün eylemlerim hayata,ölüme,aşka…O yüzden rutinsizliğim,sıkılganlığım,tutunamayışım.Bahane değildi hiç biri gerçek bendim,beni ben yapan tüm rutinsizliklerimle en güzel bendeyim şimdi 🖤

[byesingul]

Seni özlemek sadece bir şarkıya bakar Sevgilim…”Bir an için çıksam hayatından yanık tenli omuzundan..”Diyor şimdi Beşiktaş Kadıköy vapurunda müzik yapan kadın…İçimde sana ait olan pek çok duygu geçiyor sahilden…Ben geçiyorum,sen geçiyorsun tenin tenimden geçiyor adeta…Her özlemek bu kadar güzel olsaydı sadece özlemek için ayrılıklar olurdu sevgilim ama emin ol seni özlemek bile büyülü bir şey…Aynı anda hem varlığını hem de yokluğunu en derinden hissetmek gibi bir şey…Sevgilim,iki gözümün çiçeği göz kenarındaki çizgilerinden öperim!

[byesingul]

Mütemadiyen bir özlemekti benimkisi…Nerde,neyi,kimi hiç bir önemi olmayan alışılagelmiş bir özlemek…Bazen kalbimin sızısında bazen gözümdeki yaşta bazense dudağımdaki tebessümde beliren utangaç bir özlemek…Ara sıra sevdiğim eller geliyor aklıma özlemimin tanımı bu eller olmalı diyorum sonra tam olarak yerine de oturmuyor o eller…En iyisi diyorum kucağım da dursun!Ellerin ellerim…

İnsan en iyi bildiği şeyleri unutuyor bazen aşka olan aşkını mesela!Bir şey bekliyor uzaktan çok uzaktan özlediği bir şey ama bilmiyor ki içinde her şey…Tüm özlemler kavuşmalar ayrışmalar..İnsan en çok kendini özlüyor bazen kalabalıkta duymadığı sesini hissetmediği bedenini dokunmadığı kalbini insan en çok kendini özlüyor işte sevdiğinin gözünde gördüğü kendi 🖤

[byesingul]

Sen bana bir ışık yakıyorsun ben dünyaya yıldız düştü sanıyorum…Sevgilim sönmeyen ateşim küllerinden defalarca doğan Anka kuşum…Nedir bizi umutsuz ayrılıklara sürükleyen..?Nedir bu deli hasreti dindiremeye yetmeyen yollar..?Turuncunun pembeye karıştığı gün batımları değil mi sana beni bana da seni hatırlayan..?Seni sevdiğimden gelirim ben bu yere dediğim her yer değil mi..?Tüm aşk şarkıları bize bizi hatırlatıyorsa bu özlemek neden..?Tenim de hissettiğim bu koku hala seninse bu soğukluk niye..?Buz gibi Bozcaada denizinde bile yakan bu sıcaklık niye..?Ah canım ciğerim iki gözümün çiçeği nasıl diyeyim sana bi o kadar o kadar işte o kadar…

[byesingul]

Hiç bir şey umrumda değil diyorum aşktan ve umuttan başka..!Turgutcuğum Uyarcığım hiç bir zaman kabullenemeyeceğim senin zamanında yaşamamış olmayı ❤️Bütün şiirlerinin kabimin orta yerinden vurulmuş hissi yaratması gizliden benim için yazmış olduğun düşüncesine kapılmadan duramıyorum.Senin şiirlerin de olmasa aşka olan aşkımı daha nasıl dile getirebilirim ki...Tüm bu delice aşık olma arzuma rağmen en büyük lanetimin aşksızlık olması peki..?Bana bu dünyada yapılan en büyük haksızlık işte budur. Evet aşkın tek bir bedene sığmayacak kadar büyük bir eylem olduğunu farkındayım ve gördüğüm,duyduğum,okuduğum veyahut yediğim her şeyde aşkı aradığım büyük bir gerçek ama bir kalp var ki bütün aşklarımı o kalbe sığdırabilir kendim de dahil sonsuza kadar o kalpte yaşayabilirim.O kalbe sevgiler ❤️

[byesingul]

Son zamanlarda arası açılan cümlelerimi artık yazıya dökmekte zorlanıyorum.Yazacak fazlaca bir şeyim kalmadığından mı yoksa tarifinde dahi zorlandığım duygusal bir dönemden geçiyor olmam mı etkili bu durumda bilmiyorum.Belki de bir müddet gönül işlerini rafa kaldırdığımdan,ağır bir pembe buluttan düşmüş olabilirim.Kadifemsi kelebek kanatları bile tutamamıştır beni gökyüzünde.Bu ani düşüş derin bir duygusal boşluk yaratmış ve içinde kaybolan kendimi farklı şekillerde buluyorumdur.Üzerine yazılacak bir sürü teori olabilir ama hiç birini düşünecek durumda dahi değilim.Yorgun ve fazlasıyla kırılgan hissediyorum,öyle ki gözümün ucunda akmaya meyilli hep bir göz yaşı.Kalbimi hissetmiyorum,bir süredir sessiz sakin atıyor.Arada kontrol bile ediyorum atıyor mu diye!Öyle çok alışmışım ki heyecandan pır pır atmasına,kelebek gibi coşmasına...Şimdi ne yapsam derin bir sessizlik kalbimde,ruhumda,bedenimde💔

[byesingul]

O her şeyi kendi yanından görüp

Almak istediğini alır

Başka şey düşünmez

Beni unuturdu

Onun her anı heyecan dolu

Beni üzdüğü zamanlar bile

Yokluğunu hissetmek

Beni korkuturdu

Ben her şeyi onun için, onun

Yanında yaparken

O hepsine uzaktan bakardı bir yabancı gibi

Her sözümü dinliyor gibi

Beni kandırırken

İçinden geçen binlerce ses bastırırdı sesimi

O her günü yeni bir umutla

Bekler gibi görünür

Yarına inanmaz, beni avuturdu

Onun her anı heyecan dolu

Beni üzdüğü zamanlarda bile

Yokluğunu hissetmek

Beni korkuturdu 🖤

[byesingul]

15 Şubat 2022 bugün psikoloğum iki ay sonra terapiyi sonlandıracağımızı söyledi...İki ay çok az bir süreymiş gibi hissediyorum buna alışabilir miyim bilmiyorum ama artık bazı sorumluklukları alma vaktimin geldiğini biliyorum...Aralıklarla neredeyse 3 yılı buldu terapi süresi ki bunun ilk 6 ayı hiç konuşmadığımı düşünürsek 2,5 yıl haftada 1 gün...Ne uzun bir zaman belki de kısa...Her neyse artık tek başıma uçmaya hazırlanıyorum.

Şimdiye kadar bilinç altımda açtığımız kilitleri düşürsek oldukça yorucu da bir süre olmuş ki gerçekten bazı seanslardan sonra kendimi çok yorgun hissediyorum...Konuşmak insanı bu kadar yorar mı..?Sesini çok derinlerden çıkarmaya çalışıyorsan yorar.Kendini yeniden keşfediyorsan yorar, kendini çocukluktan itibaren tanımaya çalışıyorsan yorar...Şimdi bu son iki ayda hissettiğim ve yavaş yavaş açılmaya başlayan son kilidi çözme zamanı sonra martı kuşu gibi, kelebek gibi özgürüm.

[byesingul]

Bedenimin sınırlarını ne belirliyor..?Bir müddet spor yapmamam ,ağırlık kaldırmamam ,eğilip doğrulurken dikkatli olamam gerektiğini söyleyen doktorum mu..?Arada bir sızlayarak hassas olduğunu hatırlatan kemiklerim mi..?Yoksa tüm bunları bahane ederek kardan bile korkan ben şahsen kendi düşüncelerim mi..?Evet bazı konularda dikkatli olmalıyım ki hala omurgamda iki noktada kırık riski olduğunu varsayarsak çokta haklıyım ama tüm bunlar bana uygun bir sporu bulmama engel değil...En iyi seks deneyimi için kendimi engellemeye hiç engel değil ki denedim gerçekten değilmiş :)Karda sokağa çıkıp yağan karın soğuk ve pamuksu hissini yaşamama da engel değil sadece buzlanmaya dikkat etmem gerekiyor o kadar...Tek engel hala bir şeyleri bahane ederek gerçekten yapmak isteyip de cesaret edemediğim şeylerden kaçmam...Ertelemem...Hep ertelemem yarın hep varmış gibi yarın  garantiymiş gibi ertelemem...Oysa genelde kanserle yaşayan bireylerden yarın yokmuş gibi davranması beklenir..!Sanıyorum burada etiketlerden, sınırlardan, ayrıştırmadan hoşlanmayan tarafım devreye giriyor.Her neyse burada konu çok uzar..!Esas olan sevmediğin sınırları kendi kendine koyma esingülcüğüm, içindeki tutukunun, potansiyelinin ,bilginin ve deneyiminin sonusuz gücünü biliyorsun sadece bunu açığa çıkar ve harekete geç..!

[byesingul]

Helloooo 2022..!Bugün 5 ocak hello demek için 5 gün gecikmiş olabilirim fakat hiç bir şey için geç değildir,değil mi..?Ah belki de yılın ilk güzel haberini almak için beklemişimdir gerçi onuda alalı iki gün oldu kemik metastazları için kullandığım ilaç işe yarıyormuş ve yıldız gibi parlayan tümörlerim sönmeye başlamış :)Bir şey itiraf edeyim ki ben zaten işe yarayacağını biliyordum sadece bunu doktorumdan duyana kadar tam emin olamıyorum...Kanser olmamı önleyecek bir gücü henüz bulamamış olabilirim fakat kendimi iyileştirecek güce her zaman sahip olduğumu biliyorum...Sadece bunu hep hatırlamam gerek (bazen unutabiliyorum).

Her neyse!Kanserlik müessesesi için bu kadar cümle yeterli gelelim asıl yazma nedenime...2022 yılı çok derinlerde ve gerçek bir şekilde hissettiğim kadarıyla benim için ışık yılı olacak...Bunda bir kaç psikoterapi seansında gerçek ilerleme ve kendimle tanışma fırsatını bulmamında anlamı büyük...Yapılacak çok iş var ve çalışacak gücüm de var..!Üstelik bu kez harekete geçecek özgüvene de sahibim...Go girl :)Veee 2022 yılından asıl beklentime gelecek olursam aşk aşk aşk...Uzun zamandır hasret kaldığım ve fazlasıyla acısını çektiğim bir kalp istiyorum ama ağrısız ve acısız olsun pls...Narin kalbim daha fazla yorulmaya dayanır mı bilmem çünkü..!Bilmiyorum belki de o kalbi bulmuş da olabilirim sadece sütten ağzım yandığı için yoğurdu üfleyerek yiyorumdur (abartıyorsun esingülcüğüm).

Son olarak güneş enerjisiyle çalışan bir esin olarak içimdeki güneşi daha çok orataya çıkaracağım bir yıl diiyorum kendime ve kendime...!Biliyorum bir kelebek içimde güneşle dans ediyor.

[byesingul]

Aşk için yanlış zamandasın esingülcüğüm..!Üstelik ne yaz ne de ilk bahar kış mevsiminin başında nerden esti bu sıcacık yaz gibi aşk rüzgarı..?Aklını kabine topla ve kendine gel pls. 🤭

[byesingul]

Anlatmaya nerden başlasam kırılacakmış gibi geliyor kelimelerim...Tıpkı kırılmaya müsait narin kemiklerim gibi...Meme kanserinin kemiklerime yayıldığını öğrenmemin üzerinden neredeyse bir ay geçti...Kemiğime vida sokulup biyopsi yapılışının şokunu atlatamadan radyoterapi de buldum kendimi ve yazmaya dahi cesaret edemediğim bir sürü duygu geçişinin içinde!Son yedi yıldır bir şekilde hayatımda olan kanser şekil değiştirip tekrar tekrar güncelleniyor ve bedenimi bir kanser fabrikası gibi hissettiriyordu.Ama hiç birinde bana ait hissetmedim evet bana ait hücrelerden oluşuyordu ama oluştuğu andan itibaren benden bağımsız gelişiyordu...Oluştuğu organdan anında kurtulma isteği kemikte pek işe yaramadı ama bu kez daha derin bir kurtuluş gerekiyor,daha derin bir temizlenme ve daha derin bir yenilenme,her hücremle...Üstelik bu kez kanseri hayatımın merkezine yerleştirmeden olacak her şey!Hayatımın akışında iyileşeceğim,tazeleneceğim kelebek gibi her yeni güne yeniden doğacağım 🦋