"Ang Sulat ni Inay"
isinulat ni callmeSic
Bata palang ako, mulat na ako sa kung anu-anong bagay na nasa paligid ko. Halos lahat ng kalokohan nagawa ko na. Nandyan ang maglasing umaga't hanggang gabi. Tumikim ng iba't ibang klase ng droga, mambugbog, magnakaw sa kung anu-anong tindahan, at mambastos ng mga babae. Lahat yan nagawa ko na. Sabi nga sa akin ng mga tao sa paligid ko. Isa daw akong demonyo, halang ang kaluluwa. Wala akong pakialam sa mga opinyon nila. Sino ba sila?! Sila ba nagpapalamon sa akin?! Hindi naman di ba? Kaya hanggang satsat lang sila.
Ilang beses na din ako nakukulong. Ang tawag na nga sa akin ng mga kakosa ko sa loob eh suki. Hindi naman ako nagtatagal sa loob siguro isang linggo at isang bwan lang ang pinakamatagal ko tapos lalabas na din sa mabaho at maduming preso na iyun. Basta ang alam ko nalang ay pinakiusapan ng nanay ko yung mga nagpataw ng reklamo sa akin.
Speaking of Nanay. Yung nanay kong walang kwenta. Sya naman ang dahilan kung bakit naging ganito ako eh. Siya lang at wala ng iba. Siya ang may kagagawan kung bakit ako nasadlak sa ganitong buhay. Wala syang kwenta. Sana sya nalang ang nawala hindi ang tatay ko. Hindi ko sya kailangan.
Musmos palang ako ng layasan kame ng aming tatay. Anong dahilan?! Dahil walang oras ang nanay ko sa amin. Trabaho sa umaga't gabi ang ginagawa nya. Hindi nya iniisip na may pamilya sya, na may asawa sya at may anak sya. Anak na naghihitay sa pag-uwi nya. Anak na nangungulila sa pag-aaruga nya. Pero hindi, trabaho pa din ang iniintindi nya. Wala syang kwentang ina.
Hanggang isang araw, nagpakagago ang tatay ko. Nag sugal, nag-inom, nambabae. Halos araw-araw nag-uuwi ang tatay ko ng babae sa bahay namin. Hanggang sa malaman ng nanay ko. Nag-away sila, araw hanggang gabi. Tanging away lang nila ang naririnig ko sa aming tahanan. Hanggang nag sawa na ang tatay ko at tuluyang sumama sa babae nya. Pero parang wala lang sa nanay ko. Trabaho pa din ang inatupag nya. Nalaman nalang namin na baon pala sa utang ang tatay ko. Kaliwa't kanan ang utang nya at dahil hindi mahagilap si itay. Ang nanay ko ang pinuwersa nila magbayad. Binayaran naman ni nanay ang lahat dahil wala syang magawa.
Tutal sya naman ang may kasalanan ng lahat kung bakit naging ganun si Itay. Edi sya ang magbayad, tutal din naman nagtatrabaho sya.
Naubos lahat ng ipon ni Inay dahil sa pagbabayad ng utang, pati ang maliit na bahay namin na naipundar nya naibenta. Dapat lang sa kanya yun. Ngayon andito kame sa isang iskwater nag titiis. Sya ang sinisisi ko sa lahat ng nangyaring kamalasan sa buhay ko. Hindi naman magiging ganito kung inalagaan nya lang ang relasyon nila ni tatay, ang relasyon namin bilang mag-anak.
"ANO NA NAMANG KLASENG ULAM TO!!!!" sinigawan ko si nanay na kasalukuyang naglalaba sa labas ng bahay naming barung-barong "T@NG INA NAMANG BUHAY TO!!! TUYO AT KAMATIS NA NAMAN?!!!!"
"Pasensya ka na anak." tumingin si nanay sa akin "Yan lang ang nakayanan ko ngayon eh. Yaan mo bukas pag binayaran ako ni Aling Rosa sa paglalaba ko ng damit nila bibili ako ng masarap na ulam."
"PURO KA PASENSYA. ANG SABIHIN MO BINIBILI MO LANG SA KUNG ANONG BAGAY ANG KINIKITA MO!!!" hinampas ko ang lamesa "DI BA NAG TATRABAHO KA SA UMAGA'T GABI??? ASAN ANG KINIKITA MO???T*NG-INA NAMAN YAN OHHH!!!!"
"Binayaran ko kasi ang upa sa bahay na to anak. pasensya ka na talaga." sabay ubo nya.
"EWAN KO SA YO!! WALA KA TALAGA KWENTANG NANAY!!!!"
Kinuha ko nalang ulit ang damit ko at lumabas ng bahay namin. Ganyan naman yang si nanay, hanggang ngayon wala pa ding oras sa kin. Umaga nagtatrabaho. Naglalaba sa mga kakilala nya at nagpaplantsa ng mga damit. Nag-aalaga ng mga batang hindi naman nya kaanu-ano samantalang sarili nyang anak hindi maalagaan. Sa gabi naman nagtitinda ng balot, sigarilyo, at kung anu-ano pang pwede kainin tuwing gabi.
Naalala ko na naman nung minsang nakatambay kame sa kanto ng mga tropa ko at nakita ko syang may bitbit na basket na may lamang balot, sigarilyo at chitcharon.
"Pare nanay mo yun di ba?!" sabi ng isa kong tropa.
"Saan?!" napatingin ako sa babaeng may dalang basket at sumisigaw ng "Balot kayo dyan.."
"Pare. Ano ba yan. Nakakahiya ka. Nagtitinda ang nanay mo ng balot?!hahahahhaah.Pare nanay mo pala mambabalot." tinawanan at kinantyawan ako ng mga tropa ko na syang naging dahilan kung bakit mas lalo at nagalit sa nanay ko.
Pag-uwi ko ng gabing yun. Wala pa sya, siguro nag ikot ikot pa ng mga putaragis na tinitinda nya. Hinintay ko sya buong mag damag hanggang sa pasado alas kwatro ng madaling araw dumating sya na umuubo ubo.
"ANO BANG GINAGAWA MO??!!!!" sinigawan ko agad sya pag pasok ng bahay namin "GUSTONG GUSTO MO BA AKO NAPAPAHIYA SA MGA BARKADA KO??!!! HINDI KAPABA NA KUNTENTO SA PAG LALABANDERA AT PATI PAG TITINDA NG BALOT PINASOK MO NA??!!! NAKAKAHIYA SA MGA BARKADA KO, NALAMAN NILANG ANG NANAY KO NAGTITINDA NG BALOT!!!!."
Mukhang nagulat sya dahil sinigawan ko sya pero wala akong pakialam "Eh anak. Wala naman masama sa ginagawa ko eh. Sayang din kasi ang kikitain ko dito."
"AYAN DYAN KA MAGALING!!! SA KIKITAIN!!! KAYA WALA KA NG ORAS PARA SA AKIN. PARA SA ANAK MO!! LAMUNIN MO YANG KINIKITA MO!!!!"
"Para sayo din naman to eh. Para sa susunod na pasukan e makabalik kana sa iskwelahan." mahina nyang tugon.
"AYOKO!! HINDI NA AKO BABALIK SA MGA GAGONG ISKWELAHAN NA YUN!!." galit na galit na talaga ako "KAHIT KAILAN TALAGA WALA KANG KWENTA!!!! SANA MAWALA KANA LANG!! SANA SI TATAY NALANG ANG NANDITO!! SANA IKAW NALANG ANG NAWALA--" biglang naputol ang sinasabi ko dahil sinampal ako ni nanay.
Sa paglaki ko. Ni minsan hindi nya ako napag buhatan ng kamay. Ngayon lang. Kaya mas lalo akong nagalit sa kanya.
"T@NG INA!!! SANA TALAGA MAMATAY KANA!!!" ang tangi kong sigaw sa kanya.
Lumabas agad ako ng bahay namin nun. Tumakbo at hindi ko mapigilan hindi umiyak. Napaiyak ako dahil sa sampal na natanggap ko mula sa nanay ko. narinig ko nalang syang sumigaw bago ako makaalis "Anak, patawarin mo ako!"
Pero hindi ko sya pinakinggan. Wala syang kwenta. Wala na akong pakialam sa kanya. Ilang araw din akong hindi umuwi sa bahay namin simula ng sinampal nya ako. Kung saan-saan sa mga barkada ko ako tumuloy at nakitulog. Gusto kong mapag-isa. Ayoko muna makita ang nanay ko.
Minsan nagkaayaan kame ng mga barkada ko ng mag-inom. Birthday kasi ng isa sa kanila.
Biglang lumabas ang nanay ng barkada ko.
"Happy birthday buknoy.Mwah.Mwah." sabi ni Ate Rose kay Buknoy.
"Ma ano ba yan. Nakakahiya sa mga kaibigan ko oh." nahihiyang sagot ni Buknoy sa amin.
"Eh bakit ka mahihiya?!Porket ba 19 kana." natawa bigla si Ate Rose "Basta baby pa din kita. Mwah, sige mag-inom na kayo. Pasok na ulit ako sa bahay."
Napatitig nalang ako sa lambingan nilang dalawa. Parang may kung saang parte ng puso ko na kumirot at naiinggit. Parang na miss ko ang nanay ko. Parang gusto ko syang makita ngayon.
Nagtuluyan lang ang inuman naming magbabarkada. Hanggang sa tumuntong ang usapan namin sa seryosong topic tungkol sa nanay ko.
"Pare, hindi naman sa pinapaalis na kita sa bahay ko ah. Pero wala kapabang balak umuwi sa bahay nyo?!" tanong ni Nestor. Sa kanila kasi ako tumutuloy 5 araw na din mula ng lumayas ako.
Napailing nalang ako. Wala pa kasi akong balak umuwi. Hindi pa ako handang harapin ang nanay ko.
"Nakalimutan ko palang sabihin pare. Yung nanay mo pala ay galing sa bahay nakaraan, hinahanap ka. Mukha ngang walang tulog eh. Nanlalata nung nakita namin ni mama ko. Titanong kung nasaan ka. Pero tulad ng sabi mo wag ko sabihin, Kaya ang sinabi ko. Hindi ko alam.."
Yun ang sabi ko sa lahat ng barkada ko. Pag hinanap ako ng nanay ko. Sabihin nila na hindi nila alam kung nasaan ako. Ayokong matuntun nya ako. AYokong malaman nya. Baka kasi kulitin nya lang ako at pauwiin.
"Pare. Maawa ka naman sa nanay mo. Mahina na ang nanay mo. Alam ko pagod yun sa trabaho mula umaga hanggang gabi. Tapos nakaraan nakita ko pa syang iniikot ang buong lugar natin. Malakas ulan nun di ba?! Hinahanap ka talaga nya. Awang awa na nga ako gusto ko na sabihin kung asaan ka. Pero natakot kasi ako sayo eh."
Ewan ko ba pagkasabi ng tropa ko na nag pupursige ang nanay ko sa pag hahanap sa akin. Tinamaan ako agad, sumakit ang puso ko sa narinig ko. Mistulang tinusok ng isang milyong karayoma ng puso ko. Masakit. Napakasakit. Hindi nalang ako kumibo nun, pero nagpasya na ako na kinabukasan uuwi na ako ng aming bahay.
Alas syete ng gabi ng napag pasyahan kong umuwi ng bahay namin. Hindi ko alam kung paano ko haharapin si nanay ngayon. Alam ko naging masama kong anak sa kanya. Naging bastos at walang pakialam. Naging pasakit at pabigat pa ako. Dapat sa ganito kong edad ay tumutulong na ako sa kanya at sya naman ay nag papahinga.
Matanda na din ang nanay kaya gusto ko ng mag bago, gusto ko ng itama lahat ng pagkakamali ko. Gusto ko magsimula ng bagong buhay na kasama ang nanay ko.
Hindi pa ako nakakalapit sa barung-barong naming tahanan. Pero kita na ang liwanag sa aming tahanan. Mistulang may isang party na isinasagawa. May tent pa sa labas ng aming tahanan at nakakalat ang ilang upuan.
Kinabahan na ako sa posibleng nangyari. Kaya naman dali-dali akong pumasok sa aming tahanan.
Namalayan ko nalang ang aking sarili na tumulo na ang aking mga luha mula sa aking mga mata.
Isang malamig na bangkay na ang aking ina. Isa ng kabaong ng aking ina ang sumalubong sa akin.
Nagtinginan lahat ng tao sa akin. mga tingin na bakas ang awa at pighati. Hindi ko sila pinansin. Tinuon ko lang ang aking tingin sa kabaong na nasa gitna ng aming salas.
Nung nakalapit na ako at napag masdan ang malungkot na itchura na bangkay ng aking Inay, hindi ko mapigilang hindi mahagulgol.
"Inay bat nyo po ako iniwan. Andito na po ako inay. Bakit hindi nyo ako hinintay." sabi ko sa gitna ng aking pag-iyak "Inay patawarin nyo po ako sa lahat ng aking nagawa. Andito na po ako, umuwi na po ako para magbago. Pero bakit?! Bakit nyo po ako iniwan inaaaaayy. Mahal na mahal ko po kayo inaaaaaayyyyyy!!!"
Iyak lang ako ng iyak sa kabaong ng aking inay. Tila'y naging gripo ang aking mata sa nangyari. Hindi tumigil ang aking mga luha.
Nalaman ko nalang sa isa naming kapitbahay na hindi pala tumigil si nanay sa pag hahanap sa akin. Pagtapos nya maglaba buong araw at magtinda ng balot sa gabi. Patuloy nya pa din akong hinahanap. Hanggang sa mag kasakit sya, tamaan ng mataas na lagnat, kahit inuubo at abutan ng malakas na ulan. Hindi pa din nagpatinag sa paghahanap sa akin. Hindi sya nawalan ng pag-asang makita ako at humingi ng tawad.
"Nakita ko to Jay sa bag ni nanay mo!" sabi sa akin ni Aling Mara sabay abot sa akin ng isang liham.
Pumasok muna ako ng aking kwarto para duon basahin ang liham ni Inay sa akin.
Isang puting sobre na may nakalagay na "Patawad Anak" sa harapan. Hindi ko maiwasang hindi maiyak at tumulo ang luha sa simpleng salita na nakatatak sa harapan.
[PLAY SA UGO'Y NG DUYAN]
♫♪Sana y di nagmaliw ang dati kong araw
Nang munti pang bata sa piling ni nanay
Nais kong maulit ang awit ni inang mahal
Awit ng pag-ibig habang ako y nasa duyan♫♪
Jay,
Una sa lahat ay patawad kung napag buhatan kita ng aking kamay. Hindi ko sinasadya iyon anak, nadala lang ako sa aking sarili dahil sa sinigawan mo ako at nabastusan ako sayo. Pero alam ko naman na nabigla kalang dahil sa kahihiyan na nakuha mo mula sa mga kabarkada mo.
♫♪Sana y di nagmaliw ang dati kong araw
Nang munti pang bata sa piling ni nanay
Nais kong maulit ang awit ni inang mahal
Awit ng pag-ibig habang ako y nasa duyan♫♪
Patawad anak kung nag kulang ako sa pag-aalaga at pag-aaruga sa iyo. Masyado kong inubos ang oras ko sa pag hahanap buhay. Sa maniwala kaman o sa hindi, para sayo tong ginagawa ko. Gusto ko kasing makaipon ng pera para makabalik kana sa iskwelahan sa susunod na pasukan. Gusto ko kasing makapag tapos ka at magkaroon ng direksyon ang buhay mo. Ayokong matulad ka sa akin na kailangan pasukan ang kung anu-ano para maitaguyod ka lamang na syang naging dahilan kung bakit nawalan ako ng oras para sa iyo.
♫♪Sa aking pagtulog na labis ang himbing
Ang bantay ko y tala, ang tanod ko y bituin
Sa piling ni nanay, langit ay buhay
Puso kong may dusa sabik sa ugoy ng duyan♫♪
Marami akong pag kukulang. Alam ko naman iyun anak, masyado akong naging busy anak sa pag tatrabaho. Dahil gusto kong kumita ng pera anak. Ilang bwan na kasi tayong hindi nakakabayad sa renta ng bahay anak, nakiusap lang ako kay Aling Mila na bigyan pa tayo ng kaunting palugit para makabayad ako at hindi tayo tuluyang mapalayas. Yung ibang kinikita ko pa ay ibinabayad sa mga ninakaw mong alak sa tindahan nila Mang Kanor. Pero wag ka mag-alala anak. Hindi kita sinisisi sa mga nagawa mo. Ako din naman ang may kasalanan. Nagkulang kasi ako sa iyo.
♫♪Sana y di nagmaliw ang dati kong araw
Nang munti pang bata sa piling ni nanay
Nais kong maulit ang awit ni inang mahal
Awit ng pag-ibig habang ako y nasa duyan♫♪
Sana anak kapag nabasa mo to ay mapatawad mo ako. Sising sisi na ako sa lahat ng pagkukulang ko.
♫♪Sa aking pagtulog na labis ang himbing
Ang bantay ko y tala, ang tanod ko y bituin
Sa piling ni nanay, langit ay buhay
Puso kong may dusa sabik sa ugoy ng duyan♫♪
Hindi ko na kaya pang harapin ang bukas anak. Nawawalan na ako ng lakas. Hindi ko din nabanggit sayo na may sakit ako sa baga. Nakuha ko ito sa pag-iikot tuwing gabi, naging mahina ang baga ko kaya naman hindi ko na nakayanan pang ipag patuloy ang pag hahanap sayo.
Mahal na mahal kita anak. Walang sino mang ina ang ginusto na mawalan ng oras para sa kanyang anak. Yan ang tandaan mo.
Alam kong pag nabasa mo ito. Wala na ako sa tabi mo.
Muli patawad anak dahil naiwan kitang nag-iisa. Patawad anak.
♫♪Nais kong maulit ang ugoy ni inang mahal♫♪
Nanay…
yousharknotpass
dailybridgerton
tangentwithtanner
annaxmalina
baratheonpilled
pixelskylines
dededos
vaporwave
