hiç

[cansizmanken]

Evet onu sevdim. Onu sevdiğim bir an geçmiş zamanın donukluğunda saklı. Herkesin gülümsediği, benim de çocuk olduğum bir fotoğraf karesinde. Konsantre bir sevme anı. İlginçtir ki bazen bir insanı sonsuza dek sevemiyoruz ama o insanı sevdiğimiz bir anı sonsuza dek kalbimizde taşıyabiliyoruz.

[cansizmanken]

Bye, bitch

[cansizmanken]

Bugün gerçek dünyanın, kafamda kurduğum kadar güzel ve kusursuz bir yer olmadığını fark ettim tekrar.

[cansizmanken]

Çocukken yağmurlu havaları çok severdim, hele ki geceleri şimşek çaksa hava apaydınlık olsa çok hoşuma giderdi. Çoğu insanın aksine bunlar beni korkutmazdı, çünkü evimdeydim ve evim benim en güvenli kalemdi. Oraya hiçbir kötülük uğrayamazdı çocuk aklıma göre ne şimşek ne yıldırım ne de insana özgü başka kötülükler. Zamanla büyüdükçe anladım, asıl kötülük zaten dışarıda değilmiş ki. İnsanın kendi içinden doğurduğu bir ur gibiymiş kötülük. Nereye gitse içinde taşıyormuş. Artık yağmurlu havalar eskisi gibi hissettirmiyor, bana başka şeyleri hatırlatıyor, belki de kendimden utanıyorum içimdeki ur yüzünden, bakamıyorum yağmura, altında gezemiyorum. Yıldırımlarsa bana öfkeli bir tanrıyı hatırlatıyor. Tüm insanlığa kızmış da sanki çatmış kaşlarını gibi. Sonra kendi kendine sakinleşip insanlığa da ağız dolusu küfredip gidiyor gibi.

[cansizmanken]

“Bize hiçbir şey borçlu olmayan, olmadığını her an başımıza kakan, bizi sürekli sağa sola, ona buna, aşka sevgiye borçlandıran bu hayatta ille de nefes almaksa maksat, ha öğlen başlamışız içmeye ha akşam, ne fark eder.”

Ayfer Tunç

Dünya Ağrısı

[cansizmanken]

Şimdi biliyor artık yalnız kuş

biliyor ki artık gecikmiştir

yolcular varmıştır varacağı yere

Anlıyor ki şimdi yalnız kuş

yalnızlık yanlışlığın ilk adımıdır.

#şiirsokakta #poem #inceşeyler

[cansizmanken]

[cansizmanken]

Sonra işte... Bir bakıyorsun, uslanmışsın.

Göğsünden delinip tünelle şehirlere bağlanınca aman vermezliğini yitirmiş bir dağ gibi...

Uslanmışsın...

[cansizmanken]

bir fırtına kuşunu sevmeliydim seveceğime seni

hiç değilse baharda göğü şenlendirir gelirdi...

Sylvia Plath

[cansizmanken]

İki bira aldım bakkaldan, hemen kara torbaya sardılar. Yanına da iki ekmek. Sanki ekmekler, tek başına bira almaya gelen genç bir kadının suçunu hafifletir gibiydi biraz. Biraları çantama sokuşturdum hemen. Ekmekler elimde sallana sallana çıktım merdivenleri. Çıkarken de düşündüm, çok fazla şey düşündüm. Zaten biraların sebebi de hep bu düşünceler. Kara torbaya saklanan biralar gibi ben de akımdakileri bir kara torbaya sakladım. Kime ne diyecektim ki? Dinler gibi yaparlar sonra düşüncelerimi suçlarlar içten içe. Ya da anlamazlar büsbütün. Düşünce suçlusu bu, atın hapse! Alkol aldığım zaman, çocuklarını geniş bir bahçede gönül rahatlığı ile oynamaya salmış anneler gibi hissederim. Zihnimin kasları gevşer, konuşacak kimsem olmasa bile düşüncelerim özgür olur.

[cansizmanken]

Annemin şefkatine sığınmak için fazla büyük hüzünlerim var.

[cansizmanken]

Belki de var olma alışkanlığı Ve yatıştırıcılar Çoktan tüketmiştir insanın Saf ve yalın iskeletini Belki de ıssız bir adaya Alıp götürmüşlerdir Ruhlarımızı…

[cansizmanken]

Yeniden doğmuş olurdum oysa, Öldüğümü sandıklarında, Yalnızca kağıtlarda iyi koşan bir at olarak.

[cansizmanken]

Kimseye kendi kafa karışıklığımdan başka vaat edebileceğim bir şeyim yoktu.

[cansizmanken]

bir orkestrada keman çalar becho

o, savunmasız çocuklar gibidir

hayatı, ona acı veren bir kemandan

başka bir şey değildir

aşkı anlatan ve küçük çocuklar gibi

masum olan kemanlar, içindeki çıkmazı seslendirir

becho, acıdan ve aşktan söz etmeyen

güçlü bir kemanın ezgilerinin peşindedir.

becho'nun kemanı aşkı tanımasa bile,

onun hissettiği gecedir

pişmandır kemanı çağıran,

döndüğü yer hüznün sonsuz ezgisidir.

kederli kemancı çocuk sakinken bile,

çalmasa da kahverengi ahşap kelebeği

ruhundaki hiç susmayan ses

kemanın içli sesidir.

hem yaşam, hem ölümdür keman,

onu çalarken, becho göklerdedir

çalamaz olur, ayrılır orkestradan

çünkü sevmek de çalmak da bedelsiz değildir.

[cansizmanken]

Anlatmak istediğim çok fazla şey var ama kalemim çoktan tükenmiş. Aklımdan binlerce cümle geçiyor her an, hangisini yazmalıyım bilmiyorum. Bir duygusuzluk ve ruhsuzluk denizinde boğuluyorum ama bir türlü ölmek bilmiyorum. Tanrım, sonsuza kadar sürecek mi bu? Konuşuyorum ama kimse anlamak istemiyor, duymak istemiyor, koca bir yalnızlığın içine itiyor beni zaman. İnsan diyeceklerini diyemediği zaman yalnız kalıyormuş gerçekten. Yalnızlıkla bir derdim de yok esasında ama insanız ya, bir kelime de olsa meramını dillendirmek istiyor. İnceliklerden bahsedip duruyoruz. Ben gerçekten inciniyorum bu dünyada. Her kelimenizin altında başka anlamlar arayıp bulmaya gücüm yok. Gözlerim hep yorgun izlerken olanları. Hepimiz bu dünyanın boyalı porselen bebekleriyiz, aman ha boyamız dökülmesin, ne yaparız sonra?

[cansizmanken]

O kadar hızlı yaşamaya başladık ki akıp giden zamanın hızıyla yarışıyoruz biz de sanki. Yarışı en önde bitirmeye çalışırken bitiş çizgisinin aslında uçurumun kenarı olduğunu fark etmiyoruz bile. Bu temponun içinde incelikleri, kibarlığı, birine tebessüm etmeyi hatta insan olduğumuzu bile unutuyoruz. gelecekte insan bilincinin mekanik bedenlere aktarılacağı konuşuluyor şu günlerde. Laf! Biz çoktan mekanikleştik farkında mıyız? Sosyal ilişkilerimiz tamamen çıkar üzerine kurulu, selam verdiğimiz insanlar mutlaka ya iş için görüşmek zorunda olduklarımız ya da memnun etmek zorunda kaldıklarımız. Gerçekten sadece varlığına şükredip sevdiğiniz insanlar kaç tane bir düşünsenize. Çoğunluğu kimler oluşturuyor? Dünyayı iğrenç bir yere dönüştürürken kendimizi de bataklığa sürüklüyoruz. Çoğu zaman kendimi soyutlamak istiyorum dış dünyadan. Bununla yaşamaya çalışan ne kadar fazla insan var, farkında mıyız?