gozlerinde

bir gün ölüm bizi başka bir yıldıza götürecek.

[carmillalia]

"bu dünyada ne mükemmel bir insan, ne de mükemmel bir aşk şekli yoktur. bu sadece bir anlayış ve sevgiyle birbirine uyum sağlama meselesi. işte ben senden, böyle bir aşkı öğrendim."

[gukhub]

[carmillalia]

etrafımıza saçtığımız kelimeler oranında ölürüz. konuşanların sırrı yoktur. ve hepimiz konuşuruz. kendimize ihanet eder, kalbimizi teşhir ederiz; her birimiz dile gelmezliğin celladıyızdır; her birimiz sırları, en başta da kendi sırlarımızı yok etmek için yırtınırız.

[carmillalia]

yıllar önceydi çok da güzeldi

şimdi düşününce

[carmillalia]

siyasi karakterlerin yoğun, fakir ve mazlum halkın sakin, zenginlerin telaşlı, emekçilerin yorgun geçen sıradan bir gününün gecesinde tekrar ve tekrardan iç dökmek adına buralara uğradım. az önceki satırların ardından hangi kategoride olduğumu ufak bi sorguladım fakat bir cevap bulamadım. sanırım belirsizlikte boğulmaya bir süre daha devam edeceğim. içimde tekinsiz bir his var ve ülkemde yas ilan edildi. heyecanımı kaybettim kısa bir süre ardından tekrar. uyku düzenimi yine mahvettim mesela. sabahların bir anlamı olduğundan, eskiden kalkar heyecanla hazırlanır beni bekleyen güne kapı açardım fakat artık yataktan çıkmak istemeyeceğim kadar yordu dünya denen yer beni. belki de yurttaki tekinsiz havadan böyle, duyduğum son haberlerden.. bilmiyorum. aslında bazen kendime kızıyorum. vaktimi yazmaya ve hissetmeye ayırmak yerine, sadece yap kafasında bir kadın olup hayatımı doya doya yaşamadığım için. çok düşünürüm mesela, hep düşünürüm. öyle ki sık sık baş ağrısı çekerim bu sebepten ötürü. düşünmeden bir adım atamam. bu yüzden attığım adımları sağlamlaştırdığımdan belki, hiç düşmem. düşmediğim için de gülünecek bir şey bırakmam ortada. dünya.. insan dertleri fazlasıyla küçük kalıyor, haklısınız. orta doğuda bir çocuk bombalanıyor, amerikalı bir çocuğun eline hamburger vermedikleri için ağlıyor, ülkenin doğusunda bir küçük kız çocuğu evlendiriliyor, kuzeyinde siyaset denen boktan kocaman insanlar birbirlerine silah tutuyor. sonra ben, ben odamda, biraz acıkmış olabilirim mesela, düşünüyorum, yapacak bir şey bulamıyorum ve konuşmak istediğim herhangi biri yok, dışarı çıkmak güvensiz, evde olmak sıkıcı, ailemle oturmak rahatsızlık veriyor, dünyada sayısız şey olurken ben düşünüyorum, odamda. birazdan da bir şiir yazarım, ajandamı bayağıdır doldurmuyorum mesela. onu da tamamlarım. sonra geceyi uzunca yaşar, yarın da yorgun argın kampüse giderim. ben bu rutini gerçekleştirirken bir çocuk daha ölür uykusunda ve muhtemelen benim sudan hayallerimin her biri de saçmalığın kendisidir. hiçbiri gerçekleşmez. ama o iki saatlik uykuyu da yarın dünden farklı olacakmış gibi bir hevesle uyurum. çünkü hiçliğin ortasında, heveslerim dışında elimde ve cebimde hiçbir şey yoktur aslında. konu çok dağıldı elim yazıyor, ben değil. bu kadar.

[carmillalia]

cumaları sevmediğimi söylemiştim.

cuma imiş.

[carmillalia]

01.23 saatini çok severim bir de! hep seveyim..

[carmillalia]

"Affetmek ve unutmak iyi insanların intikamıdır"

İnsan, var olduğu sürece hatırlar. Zihin hep devinim hâlindedir. Acı dolu bir anı, -ki genelde beyin, acı dolu anılarımızın üzerini beyaz bir çarşaf ile örter- sakladığımız o yerden, bazen boş bir caddede bir kedi, bazen bir mekânda sandalyedeki ayyaş adamın giydiği palto veyahut en basitinden, bir yolculukta karşılaştığımız sima ile kendini hıfz ettiği yerden sapasağlam beliriverir ve aynı acıya, o acıyı yaşadığımız o ana döneriz.

Unutmak erdemdir sözü yanlıştır, basittir. İnsan unutmaz. Sadece tekrarlamamaya alışır. Kendine hatırlatmaz yahut yokmuştan sayar fakat unutmaz. İnsanın değeri elinde olmayan bu eylem ile ölçülemez.

Peki hatırlamamak? Bu elimizde olan bir şey dahi olsa ilk paragrafta söz ettiğim gibi, acı dolu bir anına sinmiş somut bir palto, sana aynı geçmişi cam gibi serer. Fakat parçaları yine sana batar. Hayat böyledir, insan budur. Unutmak kavramı bizlere lütfedilmedi. Biz hatırlamamaya çalışmaktan ibaret canlılarız. Affetmek ise bambaşka bir olay. Bu tamamen içsel bir savaşın doğurduğu, objektif bir durum. Unutmamak, hatırlamak elimizde olmayan şeylerdir fakat bağışlamak tamamen kişiseldir. Aslında herkes, her şeyi biraz bağışlar. Bağışlamamış olsa, bugün bunu konuşuyor olamazdık. Gerçekten bağışlamak, hatırlamamaktır. Yok saymak, silmek..

Ben de bağışladım. -yalan söylüyorum- Bağışlamış olsam bugün bu satırlarda neyden söz ettiğimi hatırlar mıydım? Bağışlamış olsam onu gerçekten özgür bırakırdım. Ama bunları yazarken bile hatırlamamak için çaba gösterdiğim, -unutmadığım- bazı şeyleri anımsıyorum ve bir miktar da olsa bağışladığım için hâlâ satırlarımın arkasına bazı anıları saklayarak bunları yazıyorum. Elimizde olmayan eylemler, intikam silahlarımız olamaz. Bu kompozisyonum, başlığa bir karşı tezdir. İnsan belki affedebilir ama unutamaz, o hâlde insan ne hiçbir zaman iyi olacaktır ne de intikam alabilecektir.

31 ocak 24/ 05.24

[carmillalia]

gençlerin başına gelen en felâket şey aileleridir. sevgisiz büyümüş bir çocuğun psikiyatr olma olasılığı seri katil olma olasılığından daha fazla. ortalama bir ilişki yürüten iki temel faktör var, kadının orgazm taklidi yapması ve erkeğin insan taklidi yapması. Freud kendi ailesini bile anlatmaktan aciz bir takozdu ve eğer Dostoyevski olmasaydı herhangi biri olarak ölecekti. Acaba Pavlov'un köpeği de "her zil çaldığında beni beslemeye çalışmış pezevenk." diye düşünmüş müdür? gençliğe geçiş sancılıdır çünkü yetişkinlerin hiç de o kadar zeki olmadığını fark edersin ve o aldatılmışlıkla yüz yüze kalırsın. çocukluğun boyunca bu salakların söylediklerini ciddiye aldın, şimdi o zırvaları sisteminden atamıyorsun ve sürekli savaşman gerekiyor. acı. ve çok yorucu. güzellik ve yakışıklılık, kendi azgınlığımızı dışa vurmak için yarattığımız bahanelerdir. sanki hiç aklımızda yokmuş da onları görünce azmışız gibi standartlar yaratıyoruz. ki kimse garipsemeden yükselebilelim yoksa neden biri diğerinden daha güzel olsun ki? çoğu grubun şarkı sözlerinden anlattıkları duyguyu hiç yaşamadıklarını anlayabiliyorum. öpüşürken neden gözlerimizi kapatmak zorundayız sevdiğim insanı hiç öpüşürken göremeyecek miyim? o beni görsün isterim. neyi savunursanız savunun aksini iddia edecek bir kalabalık bulabiliyorsunuz. milyonda bir görülecek geri zekâlılığa sahip sekiz bin tane insan var. neyseki yukarıda gemim beni bekliyor.

cehenneme gidiyorum. geçerken bırakayım mı?

[carmillalia]

fırtınalar koptu, ben de dans ediyorum

[carmillalia]

05.33

biraz seni yazayım istedim. sana yazamıyorum, seni yazayım o hâlde. Turgenyev gibiyim bu gece. senden ayrıyken senin hasretini çekiyorum ama yanında da daha iyi durumda olamıyorum gibi. özlediğimi inkâr etmiyorum, özledim. vedalardan hep nefret edeceğini söylediğinde, bence anlamıştın. ben de biliyordum böyle olacağını biraz aslında. muhtemelen güzel olan her şeyi ellerimle yıkıp, kuvvetli bir bağı en sağlam yerinden hançerlediğim için bana hâlâ kırgın ve kızgınsın. seni anlayamadığımı, hep kendi çerçevemden baktığımı ve kafamda seni suçlu belleyip, asla sen konusunda af çıkarmadığımı söylemiştin. bu doğru değil. bana kırgın ve kızgın olmanı anlayışla karşılayabiliyorum çünkü ben de bana kırgın ve kızgınım. görüyor musun? yine aynı hisleri paylaşıyoruz. sana karşı hep büyük bir yakınlık duygusuna kapıldım ben de. Fredric ve Miranda gibiyiz. aramızdaki aşk veya çekim değil. sempati hiç değil. ama birbirine zincirlenmiş yazgılar; evet, geminin batmasından sonra birlikte bir adaya düşmüş gibi. hiçbir şekilde beraber olmak istemeyerek ama beraber paylaşıyoruz bu yükü. umursamıyor gibi davranmak ustalık alanın olduğundan bu eyleminin arka planını ezberledim. umursuyorsun. için içini yiyor muhtemelen bazı konularda. "Efla haklıymış dersin." dediğim bir mesele vardı hatta. sahiden de haklıymışım. bunu bilmek sana nasıl hissettiriyor bilmek isterdim. doğum günün yaklaşıyor. ben ilkleri severim, bilirsin. hediyeni çoktan verdim. ellerin satırlarıma değdi. içine değebildim mi bilmiyorum ama bildiğim tek şey ellerine değen satırlar kalbine teğet bile geçmedi. var ol yine de, hep var ol sen. doğum gününü kutlamak istemiyorum. ben bomboş bir senaryoda, kimsenin bilmediği bir döngü değilim, olmak da istemem. kalabalık olacak biliyorum her ne kadar sevmesen de uzun uzun "iyi ki doğdun!" lara mâruz bırakacaklar seni. umarım başın çok ağrımaz. benim için çoktan iyi ki doğdun. kalbimi kıran tüm cümlelerinin arkasında olduğunu söylemiştin hiç acımadan. şimdi sıra bende. kalbinin hak etmediği tüm satırlar ve hediyelerimin arkasındayım. sana söyledim, insan hissettiğinde var olur dedim. nefret bile olsa, bunu layığı ile hissetmeye bak dedim. yanaşmadın. ne bir kalbi paylaşan iki genç olabildik ne de yoldaş kalabildik. ama gariptir ki; hâlâ aynı yoldayız. üç kağıt parçasına ben 3 hafta sığdırdım, sen tek solukta okumayı denedin. yanlış yaptın. soluğunu tıkaması bundandı. ben hep böyleydim. beni bir yıl, üç yıl, beş yıl önce de tanısan, dünya üzerindeki en sevilebilir insan olduğumu hissettirmemin hemen ardından gelen gecede ne kadar gözümün dönebileceğini de görürdün. sana hissetmeyi bu yüzden öğretmek istedim. çok bilmiş kişiliğin, belki bunu yanlış anlayacak ama saygımız kendisine sonsuz. demek istediğim şudur; sevgiyi en zirvede yaşadığım kadar nefreti, kini ve bastıramadığım intikamcı ruhu da zirvelere çekebilecek kadar köklü ve ağrılı bir geçmişe sahibim. sen bunu biliyorsun, ben de senin geçmişini biliyorum. işte fark bu olacak. sana uzun paragraflar döşenirken sadece sana olacak o sözler. ben ise yazılarımı sana, geçmişteki sana ve o gece titreyerek daha yüksek bir bina arayan kişiye yazdım. aldığım pembe toka, 8 yıl öğretmenini ziyarete giden küçük çocuğaydı. taşlar, her biri farklı anlama gelen o taşlar kimi -gayet memnun olduğun- üşengeçliğine, kimi ne kadar siktir ettim kafasına yaşayan biri gibi davransan da tarotta açtırdığın o soruları soran kişiye, kimi de korkup koşarak kaçtığı hâlde koştuğu o yolda başı dönük, ardını seyreden insanaydı. seni hissel açıdan acıtan o sarhoş adamaydı ölüm sayfası mesela. gülümsediğin tek hediyen.. belki yenilerine de gülümsersin bilmiyorum fakat bildiğim şey, seni bir kere olsun güldürmenin, bana "bu hediyelere değmediğimi biliyorum." cümlesinin yanlışlığını kanıtladığıydı. gülümsemek de hissetmektir balım, sana bunu öğretmediler mi. keşkelere nefret duyuyorum evet ama keşke o gün yanımda olsaydın ve keşke bu durumda olmasaydık demekten de kendimi alıkoyamıyorum. seni affettim. en azından bunu bilmeni isterdim. seni içimde özgür bıraktım. hiçbir şeyi hissedemediysen, özgürlüğünü hisset.

[carmillalia]

birbirini anlayan iki insandık*

[carmillalia]

sanki ben gidecek olsam kimse benim kadar üzülmezmiş.

bir yere gittiğim yok.

ama neden kimse beni uğurlamaya gelmemiş gibi hissediyorum?

[carmillalia]

bir zamanlar hissederdim, hiç değilse nefret ederdim

[carmillalia]

göğsümden koparıp da verdiğimi çöpte buldum

[carmillalia]

sana bildiğim her şeyi öğrettim hadi şimdi siktir git hayatımdan

[carmillalia]

kendimi sevmeye kendim yetemiyorum