nurde

Sadece kendime dair.

[cayvesulh]

şüphesiz yazgımızda saklı bazı kilitler olmasaydı zaman bizi ziyan ederdi. bitkilerdeki o epigenetik kilitlerin, insan yazgısında da var olduğuna inanıyorum.

bizler sürekli bi başarının, mutluluğun, bi dönüm noktasının kilidini açacak anahtarları arıyoruz. aradığımız anahtarlar, yine yazgımızın içinde saklı ve her kilidin açılacağı bi vakit var.

bu kilitler ki, tıpkı bitkinin o kış soğuğu sürecini geçirmeden çiçeklenmemesi gibi bazı zorlukları aşmadan açılmıyor. ne zaman ki kilitler vaktinden önce kırılıyor, erkenden çiçeklenen her tomurcuk gibi tohumsuz ve meyvesiz kalıyoruz.

[cayvesulh]

gözlerim değip geçiyor zamana ve durup bakmak istiyorum. ama yetişmek denen bi bahanem var…

[cayvesulh]

ben vurulmayı bekleyemem, çünkü vurgunken mecbur olurum. böylece maşuk, aşığın iyileşmek için ihtiyaç duyduğu bi nesneye dönüşür. en nihayetinde her yara sağalır, nesnenin bitimi başlar.

merhemler ki, terecede istiflenir her yeni yarada bi yenisi eklenerek. kiminin tarihi geçmiştir, kimi artık yeni yaralara fayda vermez.

bitim denen artık ona ihtiyacın kalmayışıdır. yoksa merhemler hala terecededir, başka aşıklar, başka vurgunlar için…

[cayvesulh]

Her nesnenin bir bitimi var ama Aşka hudut çizilmiyor Mihriban!

— Abdurrahim Karakoç, Mihriban

[cayvesulh]

haftada en az üç kez kuzey marmara otoyolunu kullanıyorum. bazen, yağmur bastırıyor, sis çöküyor yola; bazen güneşli ve parlak bi günde sürüyorum.

ve evime dönerken yollar birbirine bağlanıyor, sağ şeritten sola katılıp trafiğe takılıyorum. düşük hızlarda seyrederken camı açıyorum, şehrin gürültüsü radyoda çalan şarkıya karışıyor. sokağıma varıyorum, bi saat park edecek yer arıyorum. sonra, kapım bana açılıyor ve bitiyor bi ayrılık daha.

hayat döneceğimizi bilmekten çok döneceğimizi ummaktan ibaret; anlıyorum ki her gidiş ve aslında her dönüş bi yerlerden ayrılmaktır.

[cayvesulh]

Çok geç olmadan dön bu yollardan

— Teoman, Martılar

[cayvesulh]

uğruna kavga ettiğimiz taş, bize kabil'den miras kalmasaydı şayet; insan onu hırslarından doğururdu ve yine de savaşırdık.

[cayvesulh]

tekerlek icat edildi diye var olmadı gitmek... o, yollardan bile eskidir. dönüşümüz, tekerlek dönebildiği için değil. fakat gidebildiğimizi nasıl gösterirdik, eğer yolları ve tekerleği icat etmeseydik?

kendi seferimizi bekleyebileceğimiz bi durak icat ettik ve sonra ne kadar beklediğimizi ölçmek için zamanı; hangi seferi beklediğimizi bilmek için takvimleri...

dönenlere bi merasim icat ettik, onları karşılamak için. ve en nihayetinde veda ettiklerimize ise bi mezar.

[cayvesulh]

payıma düşen her imtihanda bana cevabı gösteren bi gerçek var: günler, sonunda dün olmaktan ibaret bi ders, sözlükte adına geçmiş denen.

fakat geçip gitseydi hayata her gün yeniden başlardım; hakkını verebilecek kadar bilemezdim hiçbi şeyi.

[cayvesulh]

iyileşmek istemiyoruz ve bi yarayı anlatırken gittikçe deşilerek buluyoruz kendimizi.

hiç mutlu olmayışımızdan ve acılarımızdan memnunuz çünkü birisi bize dönüp bakmalı. kimse şahit olmazken kendi kendine iyileşmek, başarıya değil, bi sanrıya dönüşüyor zihnimizde.

yaramız orda kalmalı ki biri kantar olup tartsın. yoksa ne anlatarak, ne dinleyerek; biz sadece gittikçe deşilerek buluyoruz kendimizi.

[cayvesulh]

çünkü dönüp itiraf etmek, yaraları taşımaktan daha zor. aksi halde insan olmanın sorumluluğunu taşımamız gerekir, hoşgörü talep edemeyiz ve bakışlar acımızdan başka yöne çevrildiğinde aç kalırız.

[cayvesulh]

bi göl kadar birikseydi şayet yazamazdım. çünkü silinirdi kelimeler. bu bi sızıntı, ve birikmeden yazmaya vaktim var.

[cayvesulh]

iyileşmek istemiyoruz ve bi yarayı anlatırken gittikçe deşilerek buluyoruz kendimizi.

hiç mutlu olmayışımızdan ve acılarımızdan memnunuz çünkü birisi bize dönüp bakmalı. kimse şahit olmazken kendi kendine iyileşmek, başarıya değil, bi sanrıya dönüşüyor zihnimizde.

yaramız orda kalmalı ki biri kantar olup tartsın. yoksa ne anlatarak, ne dinleyerek; biz sadece gittikçe deşilerek buluyoruz kendimizi.

[cayvesulh]

hayretle seyrettiklerimin benim gördüğüm kadar olduğu sanmakla kalıyorum. değip de renklerini gösterdiği yansımaya bakmaktan ışığın kaç kez kırıldığı aklıma bile gelmiyor.

[cayvesulh]

ardına kadar açık diye her kapının eşiğinden geçmeyiz. ve vakti gelince kırk kilide vurulmuş bazı kapılar açılır bize…

[cayvesulh]

tek başına bi an, yersiz ve anlamı da yok. ama geçmişle bütünleştiğinde, zamanın içinde yer bulup anlamına kavuşuyor.

her an, kaç halkadan meydana geldiğini bilmediğim bi ağacın gövdesinde bi halkaya daha dönüşüyor.

baktığım her şeyi geçmişiyle bütünleşirken görüyorum.

[cayvesulh]

kendi sessizliklerimden pay biçerek herkesin bi sebebi olduğuna inanmasam, affedemezdim. artık, kendimce ne kadar haklı olduğum mühim değil. çünkü haklı çıkmaya çalışırken bi kavgaya tutuşuyoruz.

bu sessizlikle, haklı olmanın da haksız olmanın da tüm yükünü bırakabildiğimiz bi boşluk oluşuyor… boşluk kapanırsa birbirimize dönebiliyoruz. fakat gitgide büyüdüğünde, sadece bi yük kalıyor omuzlarımızda. ve en son bi kavgayla bitiyor her şey…

[cayvesulh]

kimi zaman yanmak, kendini bi ateşle, bi sesle, dumanla var eder; kimi zaman paslanmak, çürümek kadar sessiz ve yavaştır.

yok olmak değil; dönüşmektir. belki de eksilmektir. fakat yeniden doğmak için geriye her zaman biraz kül kalır.

[cayvesulh]

İnsan nerde yaşar ve nasıl ölmeli???

Şehirler, sahiplerinin zihniyle şekillenir; genişler, değişir ve metropolleşir. İnsan gittiği yerlerin onu değiştirmesini bekler, fakat çoğu zaman kendine ait olmayan sınırlar çeker.

Nerede yaşarsa yaşasın insan, aslında zihninin sınırları içinde yaşar. Öldüğünde zihninde kendine ait olmayan hiçbir sınır barındırmayanların muvaffak olduğuna inanıyorum.