Bir gömleğin vardır. Uzun zamandır giymekten hafif solmuş toz mavi rengiyle de deseniyle de artık bütünleşmişsindir, insanlar seni onunla hatırlar. Katlanma yerlerini ezbere bilen bir kağıt gibi katlanır kolları. Rahattır; kışın kazağının içinde sıcak tutar, yazın ince bir tişörtün üstüne geçirirsin. Önündeki düğmeler hep açıktır.
Tesadüfen bulunduğun başka bir yerde, başka bir gömlek görürsün. Tesadüfen görürsün çünkü yeni veya daha farklı bir şey aramıyorsundur. Nitekim gözünü de alamazsın ondan. Dokunursun, yumuşacık. Açık deniz yeşili desenleriyle, rengiyle çok güzel ve canlıdır. Daha önce gördüğün hiçbir şeye benzemez, özeldir. Alıp denersin. O her zaman giydiğin gömleğin hissini vermez oysa, etiketi kaşındırır, kolları zor katlanır, uzunluğunu ayarlayamazsın, üzerinde emanet gibi durur.
Yine de rengine, desenine ve dokusuna aşık olmuşsundur, onu da alırsın.
Sonra bir daha hiçbir şey eskisi gibi olmaz.
Eskisini eski diye, yenisini yeni diye giyemezsin.
Üstüne hangisini geçirirsen geçir, o rahatsızlık hissinden kurtulamazsın.
Bir gün dışarı çıkacaksın. Çok özel bir günde, herkesin yıllarca bakacağı fotoğraf karelerinde üzerinde görecekleri bir gömlek olacak. Hangisi diye çok düşünürsün, zamanı da yaşamı da kaçıracak kadar kararsızlığa düştüğün anda, alıştığından vazgeçmemek adına artık bir seçim yapmışsındır.
Düğmelerini iliklemeye başlarsın, ancak daha önce hep önü açıkken giydiğin için yakasının aslında boğazını sıktığını yeni fark edersin. Düğmelerin kapandığı yerlerde desenlerin birbirini takip etmediğini de. Eskidiği için bazı yerleri pot durur, çekiştirdikçe daha beter olur. Tüm bunların daha önce nasıl farkına varamadığını düşünmenin kimseye bir faydası yoktur artık.
Sonra geçenlerde okuduğun bir alıntıyı hatırlarsın;
“Gömleğin tüm düğmelerini yanlış iliklemek gibidir, bazı insanları sevmek. En başından beri yanlış yaptığını sonuna kadar gelmeden anlayamazsın.”
titsay
kianamaiart
areudirty
gummygunk
2087
jimmyeatworldofficial
turnnoffyourmind
ellievsbear
