27 Ağustos görünümlü 25 Ağustos, 00:04
Duygular anlamlarını yitirmeden güzel. Buluştuğumuz gün yazmaya gücüm kalmasa da bir şeyler karaladım. Hislerimi unutmak mümkün olmasa da o an en yükseklerdeyken yazmak daha anlamlı geldi. Günler sonra onu görebildim. İnanılmaz heyecanlıydım, ellerim uyuştu metrodan indiğimde. Derin derin nefes alıp kendimi sakinleştirip öyle gittim yanına. Sarıldık ne kısa ne uzun. Eve geçtik sonra. Ne konuşup ne söyleyeceğimi bilmiyordum. Bir süre hiç bir şey konusmadan sarıldık. Sonunda dedim. Sonunda huzur bulduğum kollar arasındayım. Kokusunu çektim içime, gözlerimi kapadım,kendimi bıraktım. Nasıl bu kadar iyi hissettirebilir bir insan? Hem de terk etmişken. İstenilmediğini bilerek bile olsa iyi hissettirmesi çok garip geldi bir anlık. Sonra onu sevdim. Yüzünü, kaşlarını, dudaklarını her bir noktasına dokundum. Bu adam mı beni bu kadar yıkan. Bu kadar güzel bir şey nasıl yapar ki bunu? Hem aklımdan bunlar geçti hem de ona doya doya baktım. Bir daha görememe ihtimalime karşı, bu anı kazı aklına dedim kendime. Dudakları dudaklarıma değdiğinde dünyam durdu. Başka bir evrene geçtim sanki. O an tüm düşünceler durdu. Sessizleşti. Dudaklarımdan kalbime sıcacık bir hissiyat düştü. Tanıdık ama şekil değiştirmiş gibi. Ruhumu havaya kaldırdı. Hayallerimin kadını seni düşünmediğim bir an bile yok diyen hali geldi gözlerimin önüne. Tahmin edilmez bir iç huzurla birlikte korku ve kaybedişi yaşadım. Tüm duygular nasıl aynı anda hissedilir çok ilginçti. Ama bir şey farklıydı. Bakışlar uzak, dokunuşları şehvet dışında bir şey içermiyordu. Ya da bana öyle geldi. 1 ayda kendini benden öyle çekebilmiş ki benim başaramadığım ne varsa yapmış gibiydi. Söylediğinin aksine beni içinde bitirmiş olduğunu hissettim. Ya da çok iyi bastırıyordu duygularını. Benim içimdeki aşkı seviyor, benim hislerimin ona hissettirdiklerini seviyor. Ama beni değil. Beni gerçekten içinde öyle bir bastırmış ki yok olmuşum. Sensizlik bana iyi gelmiyor diyen adam, senden uzak kalmak hiç hoşuma gitmiyor diyen adam,seni düşünmediğim bir an yok diyen adam, sürekli seninle ilgili hayaller kuruyorum diyen adam. Şimdi öyle donuk ve duygusuz bakıyor ki sanki hiç olmamışız gibi. Çok mu sevdiğim için uzaklaştı acaba. Hayatı boyunca zorluklarla savaşmış birine kolay geldiğim için miydi yaşananlar. Zorlasaydım bizden olmaz deseydim kalır mıydı yanımda bilmiyorum. Yoksa ben yaklaştıkça hisleri mi azaldı? Kaybetmesi kolay vazgeçilebilir biri mi yaptı beni, ona karşı olan hislerim? Bu düşüncelerle başbaşa kaldım yine. Ama değer mi dersen değer. Bu kadar üzülmeme ve içimdeki acıya değer mi evet. Bana aşkı tattırdı. Birini karşılıksız sevmeyi öğretti. Tüm hayallerimi değiştirebileceğimi, bir insan için yeniden sıfırdan tüm hayatımı şekillendirebileceğimi ve bundan hiç rahatsız olmayacağımı öğretti. Yapmam dediğim şeyleri yaptırdı, kimse için değmez deyip değiştirmediğim şeyleri değiştirmemi sağladı. Belki karşıma geçip beni sevdiğini hiç söylemedi, onda görmek istediğim üzgünlüğü hiç göstermedi ama yaşattığı güzel hisler gerçekti. Her bir gözyaşıma değer. Her bir damlasına. Çok ağladığım için kızıyor bana. Bilmiyor ki kendimi nasıl tuttuğumu. Bu kadar dayanabiliyorum konu o olunca. Bağıra bağıra ağlasam hıçkıra hıçkıra içimi döksem yine yetmez. Tarifi yok çünkü hissiyatlarımın. En azından şimdi nerede olacağını biliyorum. Keşke herşey biraz kolay olsaydı. Benden vazgeçemeyecek kadar beni sevebilmesini çok isterdim. Attığı şarkıda geçtiği gibi “bir nefessiz bir de sensiz kalamam”diyebilseydi. Onu anladığımı söylesem de bu konuda yapabilecekken yapmadıklarını düşünmek hiç iyi gelmiyor. Çünkü Çağrı demek kafaya koyduğunu yapmak demek. O isterse olur. İstemediğini kabullenmem gerekiyor ama kalbim kaldırmıyor bunu düşünmeyi bile. Seni istemiyor. Seni artık istemiyor. Kabullen şunu artık. İzin ver senden gitmesine. Umut denen şey ne kadar polyanna yapıda. Hayırı anlamıyor, istenmediğini anlamıyor.
Başka türlü düşünmeye zorluyorum kendimi. İlk başlardaki heyecanla yazdı sana o cümleleri diyorum. İyi hissettirdiği için devam etti seninle. İyi hissetmek onun da hakkı. Sonrası peki? Sana tutunmayı seçmedi buna değer görmedi. Seni kırmamak için bunları dile getirmiyor, iyi ki de getirmiyor. Seni kendimden soğutabilirim aslında cok kolay bir şekilde ama kıyamıyorum dedi. Haklı, biliyor. İçimdeki aşka en azından saygısı var. Kendinden soğutmak için yapacağı her bir şey yaşanılanlara saygısızlık olur. Konuştuğumuzda da dedim ya ne yazsam eksik kalıyor gibi. Yine öyle hissediyorum. Onu bir kere daha görebileceğim için mutluyum. Bu sefer ağlamayacağım. Güzel şeyler yaşadık, kısa sürdü ama güzeldi. Bunları düşünerek gideceğim yanına. Bir de bir hatıra vereceğim,yetişirse. Umarım yetişir.
Unutur mu beni tamamen? Varlığım zihninden kaybolur mu zamanla? Ya da bir gün bir başkası olduğunda hayatında en çok seni kim sevdi diye sorarsa ismim çıkar mı dudaklarının arasından? Her şeyden çok sevdi beni, gecelerce uykusuz kaldı, bana rağmen beni sevdi diyebilecek mi? Sesime,yüzüme,kokuma hasret kaldı ama yine de vazgeçmedi diyebilecek mi? En güzel ama en imkansız hayalleri o kurdu çok sevdi beni, ama ben arkama bakmadan yoluma devam ettim diyebilecek mi?
Bir başkası olacak geleceğinde,bir başkası onu mutlu edecek, bir başkasıyla çocuk sahibi olacak,bir başkası dokunacak kalbine. Yazdıklarım dokunmuş kalbine öyle diyor. Kopamıyoruz birbirimizden, incecik bir ip ile bağlıyız birbirimize diye düşünüyordum. Yanılmışım. O benden gitmiş bile. Ben kendimi kandırmışım kendi duygularımın esiriyken. Kadere teslim olmuş ve ne olursa kabullenmiş biri ile hayır biz yaparız dur gitme diyen biri. Ne kadar zıt aslında. Umut dedim ya umut. Yokluğunda bile kaybetmedim umudu. İnsan birini kaybettiğinde degil umudunu kaybettiğinde vazgeçermiş. İletişim kurmasa da, bakmasa da buraya ben yine yazardım yine severdim onu. 1 aya unutursun dedi. Kendi gibi sanıyor beni de. Garipsemiyorum çünkü bende onu kendim gibi sanmıştım.
Buraya yazmayı bırakacağım gün içimdekilerin bittiği tükendiği gün değil, onu artık özgür bırakmam gerektiğini anladığım gün olacak. Henüz buna hazır değilim. Burayı da onu sevdiğim gibi seviyorum. Hem ne olur ki yazsam? En başta ona yazdığım gibi benden sana hatıra olsun. En büyük hatıra ise ona duyduğum aşk. Aşk ne güzel bir şey kendini unutturuyor insana.
hikaye kaldığı yerden devam edebilir. o akşam yürüyüşünde planladığın hani. ben yine, bir zamanlar alacakaranlıkta en güzel takım elbisemle hayatın vaat ettikleriyle kasılarak Surrey parkını geçen o adam olabilirim. kütüphanede saf bir tutkuyla seninle sevişen o adam... hikaye kaldığı yerden devam edebilir. geri döneceğim, seni bulacağım, seveceğim, seninle evleneceğim. ve başımı önüme eğmeden yaşayacağım. "
Keşke her şey böyle güzel olsaydı Robbie.
stormborns
snowghoul
andulkaphoto
germansingergirl
janainaart
yousharknotpass
turnnoffyourmind