monday brainfood

This is Cheska Estepa's online journal for NSTP MCDE-6 under Instructor Angel Ramoso. This is where she posts her thoughts on NSTP classes - required journal or not. She just wants to graduate. Click the beehive for more.

[cheesenstp]

Kasaysayan ng pakikibaka (Entry #9)

Akala ko ang aming huling common module ay patungkol sa Drugs dahil sa parte ng kurikulum ng mga NSTP sa buong bansa ay pagkakaroon ng daan para pangatwiran ang kasalukuyang war on drugs. Buti nalang "Citizenship and Nationalism" ang naging pagtatapos ng aming common module rito. Maganda siyang paglalagom at pagtatapos ng lahat na natutunan sa mga nakaraang meeting upang malaman kung paano na nating tutugunan ang bawat isyu na tinalakay. Hindi tayo naiiwan sa kawalan at tinatanong sa sarili "Ano na?" o, mas nakababagabag, malilimutan na lamang.

Sa diskusyon ni Ma'am Presto, tinalakay niya ang pagkakaiba ng batayan ng pagiging parte ng isang nasyon at estado. Kung ang citizenship ay nakapatungkol sa pagiging kabilang natin ng isang bansa at sinusundan ang mga batas at konstitusyon nito, ang nationalism ay mas kultural at panlipunan. Napapabilang tayo sa isang "nasyon" o komunidad dahil sa pagkakakilanlan natin sa pare-parehas na kasaysayan, kultura, at iba pa. Dito nabubuo ang nasyunalismo na siyang, (supposedly), magpapakilos sa mamamayan na sumapi sa citizenship.

Ang problema ko rito, na siyang idiniin naman din ni Ma'am Presto, na ang pag-iisip na ganito ay pinipisat ang kulturang Pilipino na para bang iisa lang umiiral na kultura, wika, relihiyon, pagidirwang, at iba pa. Sa pagkakaroon ng higit 7000 na isla, hindi natin pwede ipilit ang pagkakaroon ng isang identidad na galing sa aspeto ng kultura. Hindi nga lahat ng wika sa Pilipinas ay mayroong 'po' at 'opo'. Nagkakaroon pa nga ng diskriminasyon sa pagitan ng iba't ibang grupo dahil sa sa iba't ibang paniniwala. Ano ngayon ang nakakapagkaisa sa mga Pilipino? Mula sa pag-aaral ko ng kasaysayan, ito ang sama-samang pakikibaka o collective struggle natin laban sa mga kolonisador at iba't ibang tanikala. Ito ang hindi masyadong nadidiinan sa pag-aaral ng kasaysayan ng bansa sa mga history subjects natin sa paaralan. Iniisip ng DepEd at CHED kung paano papayabungin ang damdaming makabayan ng mga mag-aaral upang paglingkuran nila ang sambayanan (kaya naman may NSTP) pero ang daming mga asignatura na tinatanggal gaya ng Filipino sa ilalim ng CHED Memo 20  at kahit ang Philippine history! Paano kaya mabubuo ang nasyunalismo at "citizenship" kung ang mga avenue upang pag-aralan ito ay tatanggalin? Kung sabagay ay hindi nga natin ito maasahan kung parte pa rin ang mga institusyon na ito ang reaksyunaryong estado na, syempre, nais panatilihin ang kanilang kapangyarihan.

Kaya sa naangangambang politikal na sitwasyon ngayon, dapat humihigit na tayo sa pagiging "socially aware" na lamang. Ito ang pagkakaroon ng sensitivity dahil "aware" tayo sa pagkakaiba-iba natin. Ngunit hinihingi na sa atin ang mangahas at militanteng pagtutunggali sa hegemonya na ito - hindi na lamang sa maayos na pakikisalamuha sa iba bagkus ay inaaral na natin kung bakit ganito ang lipunan at kung paano natin ito babaguhin. Ito ang ginagawa ng isang aktibista - kung saan man sa political spectrum ang kanilang kinabibilangan. Hindi naman kinakalaban ng mga aktibista ang nakasanayan nang kultura at lipunan nang hindi pinag-aaralan ito dahil dito rin nabubuo ang mga plano at solusyon. Dapat pa nga mas pinapalawak ang kaalaman sa pagkikipagtalastasan dahil dito mas napapatalas at nahahamig ang mga tao na sumama sa laban ng pagpapalaya ng bansa.

Ito ngayon ang inaasahan ko sa CWTS 1 - kung ano ang maisip namin na proyekto ay hindi lamang sana sa pagtatapos ng requirement kung hindi dahil mayroon siyang pagganyak na talagang tulungan ang mga tao. Hindi lang ito isang “stop” at pagkatapos ay kalilimutan na ang sektor na kasama namin (in this case, marami sa aming mga plano ay patungkol sa mental health at UP community kasama mga manininda at jeepney drivers). Sana kung tunay nga namin gusto gawing mahalaga ang patitingin at pagpapabuti sa mental health ng mga sektor na ito ay magkaroon puspusan na makipag-ugnayan kasama sila at makiisa sa mga laban nila na siyang nagpapalubha sa kalagayan nila araw-araw. Ito ang hamon sa atin bilang mga estudyante ng Unibersidad at bilang parte ng bayan na may kasaysayan ng pakikibaka.

[cheesenstp]

Kontra-gahum (Entry #8)

Ang daming beses sa buhay natin makakakuha tayo ng Philippine Society, Culture & Politics na asignatura o variants nito sa mga forum o podcast. Ang dali dali rin makahanap ng babasahin tungkol dito lalo na nandyan ang sci-hub para sa ating mga intelektwal na elit. Kinabibilangan naman din natin ito kaya araw-araw nag-aambag tayo sa ikinauunlad ng lipunan, kultura at politika ng bansa. Ngunit dito dapat natin tinatanong kung kaninong realidad lang ba ang ating pinag-uusapan at pinauunlad. 

Bilang mag-aaral ng agham panlipunan, lantad na lantad na sa akin ang intellectual masturbation na patok na patok, at hindi na ako lalayo pa, sa kolehiyo ko. Ang daming teorya at punto-de-bista kung paano natin maaaring suriin ang kultura, lipunan at pulitika (mayroong pa ngang kurso para sa mga iyan) ngunit hindi ko mawari bakit kulong na kulong ang mayamungmong na mga pag-aaral na ‘to sa loob ng unibersidad. Hindi ba dapat siyentipiko ang aming paglapit dito? Hindi ba ibig sabihin noon ito’y “empirical” at may konkretong katibayan mula sa pinag-aaralan? Sana hindi ito ang maging “norm” sa aming kolehiyo dahil higit sa lahat dapat kami ang pinakalubog sa araw-araw na karanasan ng mamamayan. Sabi nga ni Ma’am Presto sa kanyang diskusyon, nabubuo ang norms sa pakikipagsalamuha. Kung kami-kami lang din ang nakikipag-usap at ang batayan ng mga lumulutang na ideolohiya ay napakaburgis, paano kaya paglilingkuran ng aming mga pag-aaral ang kongkretong kalagayan ng mamamayang Pilipino? Dahil hindi ba iyon ang tunguhin? Ang paglingkuran ang samabayan bilang mga “konsensya ng bayan”?

Isa na naman itong puna ko sa aking kolehiyo dahil kaya naman ako pumasok dito sa una dahil akala ko dito ko mahahanap ang solusyon sa kahirapan ng Pilipinas. Nakasanayan ko na lahat ng ginagawa ko sa paaralan ay patungo sa “social justice” dahil ito ang pundasyon ng pag-aaral ko mula sa St. Scho. Natuwa nga ako na sinabi ni Ma’am Presto na “deviant” ang Scho mula sa hetero-patriyarkal at pyudal na katangian ng mga exclusive Catholic schools. Kaya umasa ako na mas lalong mapapalalim ng kurso ko ang motibasyon kong ito. Ngunit, hindi mo talaga ito maasahan sa mga burgis na institusyon gaya ng unibersidad - kahit saang kurso ka man. Lalo na kung ang sistema ng edukasyon na ikinapapailalim nito ay kolonyal, komersyalisado at pasista. Nalilimatahan na agad nito ang radikal na pakikitungo na baguhin ang lipunan dahil nakadisenyo ito na panatilihin ang status quo na siyang dahilan bakit ganito ang kultura, lipunan at pulitika natin ngayon. Kaya dapat talaga nating hinahamon ang ating sarili na kumuha ng mga pag-aaral na taliwas sa namamayaning sistemang ito. Para saan pa na naging mag-aaral ka ng agham panlipunan, na alam na alam ang lahat ng pasikot-sikot ng lipunan, kung hindi mo gagamitin ito upang paunlarin ang mamamayang Pilipino? 

Isang tamad na argumento ang “eh, kasi ganyan na talaga.” Walang lipunan (at kultura, pulitika, ekonomiya na umiiral dito) ang nanatiling permanente sa ating kasaysayan. Kaya mo bang sabihin sa mga magsasaka na pinagsasamantalahan ng mga panginoong maylupa, at sa mga manggagawa ng mga malalaking burgesya komprador na hindi na magbabago ang pang-aapi sa kanilang uri? Gaya ng kung paano kayang lumikha ng naghaharing uri ng kultura na papakinabangan niya, gaya ng kultura ng dahas na nanonormalisa ang pagpatay sa ilalim ng rehimen ni Duterte, kaya rin ng malawak na hanay ng mamamayan na bumuo ng kontra-kultura na yumuyurak sa matagal na gahum ng iilan lamang. Magagawa iyon syempre sa palagiang paglubog sa batayang sektor dahil nagmumula naman sa kanila at para sa kanila ang pagbabagong kultura nito - bilang indibidwal at bilang isang lipunan. Kailangang wasakin ang kultura ng indibiwalismo na siyang lumalayo sa atin sa realidad ng masa at nagkukumbinsi sa atin na lahat ng problema na mayroon tayo ay kaya nating lutasin mag-isa at sabayan pa ng mga nakasasamang bisyo.

Ang akin lang naman, napakahirap mabuhay sa kasalukuyang lipunan ng Pilipinas. Hind na natin maitatanggi na marami sa ating problema, kasama ang mga personal na problema, nakaugat sa pagpapahirap ng sistemang ito. Hindi ba gusto natin LAHAT - at hindi lang ng pamilya at mga kaibigan natin - matulog nang mahimbing sa gabi nang hindi prinoproblema kung paano mo ikakayod ang bukas? Siguro naman oo. Kahit sa isang pagkakaisa na ito sana nakakapagpakilos ang mga mag-aaral ng agham panlipunan o lahat ng nakakuha ng subject o forum na tungkol dito. Lagi’t lagi kong iko-quote si Marx dito dahil ito dapat ang binubuhat ng aming kolehiyo:

“The philosophers have only interpreted the world, in various ways. The point, however, is to change it.”

[pngianne]

A visual diary of human smallness thru my travel logs - this one is about Coron :)

[marpyy]

Pandanggo sa ilaw ⭐

[cheesenstp]

Sulong, kasama (Entry #7)

Para sa kaibigan kong strinustruggle ang kanyang karanasan. Alam kong alam mo na ang kinabuuan ng ASH Code at medyo nababahala ako na iilang kaibigan ko na rin ang nagsabi na kapag tinanong ko kung nag-report sila sa OASH ay “walang nangyari” ang itutugon sa akin. Pinapahalagahan ko ang pagkakaroon ng Code na ito pero mukhang kailangan mas bigyan-pansin ng UP Admin ang pagbubuti ng implementasyon at follow-up nito. Kaya naman sa entry na ito ay sasabihin ko nalang sa’yo at sa journal ko ang mga dati ko pang gusto sabihin:

Minsan gusto ko nalang magkaroon ng superpower na alisin lahat ng pagpapahirap at sakit na dinulot sa’yo, hindi lang ng isang indibidwal, bagkus ng sistema ng hustisya na ginigipit ka. Hindi ko man maramdaman eksakto yung bigat ng araw-araw, sana naipapadama namin sa’yo ng kolek na hindi ka namin kailanman iiwan. Nandito rin kami para laging ipaalala sa kanila na magwasto at harapin ang kamalian nila. Kasi, ‘di ba, tunay dapat nating isinasapraktika ang pagpapanibagong hubog? Hindi mawawala sa bitbit namin sa araw-araw ang pagkamit ng hustisya para sa’yo lalo na sa mga araw na magpapahinga ka muna. At hindi mo ikinahina ang mga araw na iyon. Dapat mo ngang malaman na kapag tinatanong ako kung sino ang pinakamalakas na kakilala ko ay ikaw ang sasabihin ko. Simula noong pinuntahan kita sa bahay niyo hanggang sa araw-araw na kitaan sa school ay kita ko ang lakas mo magpatuloy sa bawat araw - na hindi mo kailanman tatalikuran ang panawagan ng masa. Gustong gusto ko na dumating ang araw na masasabi mo na nakamit mo na ang tunay na hustisya pero habang strinustruggle pa natin ito ngayon, alalahanin mo na andito ang mga kasama sa bawat oras na ramdam mo nag-iisa ka lang. Kasama mo kami na babakahin ang burgis-dekadente at macho-pyudal na kultura na nananaig sa mundo ngayon. Kasama mo kami hanggang sa tagumpay ng iyong mga laban. Mahal na mahal ka namin. Sulong, kasama! 

[cheesenstp]

US military is a bigger polluter than as many as 140 countries – shrinking this war machine is a must

If the US military were a country, its carbon emissions would rank between that of Peru and Portugal.

[cheesenstp]

6th R: Resist (Entry #6)

Mainit na usapin ang climate change ngayon sa yugto ng nabubulok na kapitalismo. Ramdam na ramdam sa bansa natin ang malalakas na bagyo at init na kayang tunawin ang ice cream matapos lamang ang 10 segundo. Sa lungsod, kitang kita mula sa malayo pa lamang kung paano tayo tinatakpan ng isang malaking ulap ng smog. Siguro kung marami kang pera nalang talaga makakapagpabulag sa’yo sa dumi ng Pilipinas ngayon. Kung sabagay mga billionaire at multinasyunal na kumpanya naman ang mayorya sa dahilan kung bakit bumibilis ang climate change. 

Kita kung gaano kalala ang sitwasyon sa Pilipinas sa diskusyon ni Engr. Yap noong Lunes. Ang kanyang naging talakayan ay mas pag-update sa kasalakuyang lagay ng kalikasan ng mundo at ng Pilipinas sa iilang pag-aaral at datos. Nararamdaman naman natin ang epekto ng global warming ngayon pero iba ang makita ang aktwal na datos ukol dito. Ito ang mga mapapakita mo sa climate change deniers gaya ng presidente ng imperyalistang US, na sa pagkakaalam ko ang militar nila ang numero unong nag-aambag sa global warming. (Read more) 

Nadarama natin ang pinakamalala na epekto ng global warming dahil sa lokasyon natin sa equator at katabi pa ang karagatang Pasipiko. Mas mabilis mabuo ang mga bagyo kapag mainit ang tubig doon - ipagsabay mo pa ito sa napakainit na panahon: babagyuhin o matutunaw? Hindi talaga parehas ang karanansan natin ng climate change sa developed countries. Base nga sa datos na ipinakita ni Engr. Yap ukol sa pinakaangat na bansa ukol sa kalidad ng kalikasan, top 20 doon ay galing sa Europa o US. Kaya hindi mo rin talaga matatanggal sa usapin ng global warming ang makauring katangian nito. Tayo, at ibang third world countries, ang tinatambakan ng basura ng mga “mauunlad” na bansa na ito. Kayang kaya rin gumawa ng huwad na krisis ng tubig (dahil kaunti nalang ang freshwater daw) para lamang mapapasok ang mga dayuhang kumpanya, gaya ng Tsina, para ipatayo ang Kaliwa Dam. Ipinapasa pa ang pasan ng air pollution sa PUV drivers dahil hindi raw sila sumasang-ayon sa kasalakuyang porma ng PUV phaseout. Sila nga ‘tong ibinalik sa Euro-2 mula Euro-4 ang gasolina dahil ikalulugi ng mga kumpanya nila ang pagtaas ng presyo nito. Wasak-wasak na rin ang Zambales mountain range at Pantaron mountain range dahil minimina ito ng mga dayuhang mining companies, kasabay pa ang pagpapalayas sa mga pambansang minorya. 

Kailangan talaga natin iangat mula sa indibidwal na pananagutan para sa kalikasan na mayroong sistemang ang pundasyon nito ay pagsamantalahan ang mga natural na rekurso. Basta nakaupo ang mga nagpapairal ng sistemang ito ay hindi magbabago ang mga polisiya -- maaaring nakapagtatag ng iilang polisiya (Clean Air Act / Clean Water Act / Ecological Solid Waste Management Act) ngunit sablay pa rin ang pagsasakatuparan nito sa praktika. Hindi ako tutol sa pagsunod ng 4 R’s (na may isa pa palang R) at pagtapon sa tamang basurahan, ngunit kung ayaw natin na lumubog ang buong Maynila sa taong 2035, nararapat na yanigin ang Malacañang para seryosohin nila ang panawagan ng mamamayan. Sabi nga ni Greta Thunberg sa harap ng mga politiko at bilyunaryo: How dare you! 

Tama na pagsisisi ng kung sino-sino ang may kasalanan, lalo na ang mahihirap; gamitin ang lakas at sikhay para pag-aralan sino ang papanagutin at kung papaano. 

[baasama]

up diliman 🌻✊

[gairid]

Visit Original Link

[cheesenstp]

Staying alive (Entry #5)

Kapag first aid ang usapan, diyan ako lagi nag-iingay. ‘Flex’ ko lang ang triangular bandage, Red Cross shirt, at first aid kit ko. Kahit na isang taon na mula noong nag-expire ang aking lisensya bilang first aider, malapit pa rin talaga sa akin ang usapin ng first aid. Ewan ko ba. Ito rin ang dahilan na muntik na akong kumuha ng ROTC bilang NSTP dahil disaster readiness at first aid iyon. Pero alam naman ng lahat na mas kakayanin ko pa mag-room-to-room sa isag buong araw kaysa pag-utusan ng repressive state forces ng estado. At tama nga ang narinig ko mula sa kaibigan kong natuloy doon. Yikes

Hindi naman kailangan maging doktor ka para unang tumugon sa mga emergency na bigla tayo magiging sangkot o nakita natin. Hindi naman kasi sa lahat ng pagkakataon ay nandyan ang mga doktor o nars. Para sa akin na madali talaga mag-panic sa kahit anong sitwasyon, mahalaga sa akin ang pagiging ‘prepared’ at maalam sa bagay na ganito. Hindi kakayanin ng konsensya ko na makakita ng taong nangangailangan ng tulong pero nakatayo lang ako roon at magiging dagdag pa sa problema. Hindi natin malalaman kailan natin kakailanganin ang kahandaan na ito.

Nabalik ng Red Cross Youth sa kanilang diskusyon ang mga dating konsepto ukol sa first aid na nalimutan ko na sa tagal ng panahon. Naalala ko pa yung mga acronym na swak na swak sa steps ng first aid (hal. RICE, PRICES, RABCD, atbp.). Kahit mismong script na “Hey, hey are you okay?” hanggang sa pagkuha ng consent kaya ko pa bigkasin. Naalala ko rin na halos ako na yung himatayin pagkatapos ng final test namin sa Red Cross dahil pinaggawa sa amin ang kumpletong limang round ng CPR kasama ang rescue breathes. Baka talaga mabagsakan pa ng mabigat kong katawan ang biktima - mas lalong hindi nakahinga. Kahit na ganoon, nakikita ko talaga kahalagahan ng first aid. Hindi ko alam kung dahil galing ako sa pamilya ng mga doktor pero gusto ko maging handa rin ang mga tao sa paligid ko sa first aid. Sa isang mundong napapailalim sa materyal na batayan at mga kontradiksyon, hindi natin alam kung ano ang mangyayari sa isang espesipikong panahon. Mabuti nang kaya natin tulungan ang isa’t isa at, syempre, malaman kung kailan sapat na ang ating nagawa.

Sayang hindi nagkaroon ng oras para matutunan ang iba’t ibang klase ng bandaging gamit ang triangular bandage. Kaya pagkatapos noong meeting ay naisipan ko rin i-search ulit ang iba’t ibang klase ng bandaging para maalala lang ulit (kahit na mukha akong ewan, ginagawa iyon sa sarili ko). Masaya siya pero sa aktwal na sitwasyon ay nakakakaba na lamang talaga siya, lalo na kung umiiyak sa harap mo yung tinatalian mo. Kaya malaki talaga respeto ko sa mga trained at official first aiders. Isama mo pa na disaster-ready sila. Sabi nga nila, sila ang tunay na crushable.

Syempre, nais natin na bawat Pilipino ay maging trained first aiders din. Hindi ko alam kung kasama ba ito sa kurikulum ng bawat high school at kolehiyo, kung hindi ay nararapat lamang. Ang nagiging hadlang ngayon ay ang hindi pagiging libre at accessible ng edukasyon para sa lahat. Paano kung wala sila sa paaralan, paano kaya nila ito matututunan? Maliban sa mga first aid training ng mga LGU o baranggay, mahalaga na solusyonan din ang pinakaugat kung bakit hindi ito matatamasa ng lahat. Muli, hindi natin kailangan ang mapagpanggap na naratibo ng ‘resiliency’ bagkus ay kinakailangan ang pagiging tunay na handa - first aid o disaster-ready man - at pagkakaroon ng preventive measures. Bow.

[cheesenstp]

this time last last year i was officially a licensed first aider (in which several months later i had to treat n players during intramurals who played volleyball to their death)

[cheesenstp]

Ang bagyo ay pulitikal (Entry #4)

Nang malaman ko na tungkol sa Disaster Risk Reduction Management ang aming common module para sa araw na iyon, waring nag-flashback ang buong unang semestre ko sa senior high school. Hindi ko alam bakit isa sa pinakamahirap at demanding na subject ko noon ang DRMM kahit na hindi naman DRMM teacher ang naging propesor ko (Ganito ang nangyayari kapag minadali ang K-12). Bigla kong naalala ang sandamakmak na disaster movies na pinanood namin sa klase na iyon na sa tingin ko naging sanhi ko sa pagkakaroon ko ng irrational fears. (Paano kung gumuho ang daan at lupa sa ilalim nito at mahulog ako sa magma dahil hindi pala na-research ng PHIVOLCS na mayroon palang nakatagong active volcano sa gitna ng lungsod? Mga ganon.) 

Pero sa isang seryosong usapan, naging makabuluhan at nakapagbigay ng bagong perspektiba ang naging talakayan ni Prop. Jake Cadag tungkol sa disaster risk reduction. Iba ang kaalaman na maaari mong maibahagi kapag ikaw talaga ay lumulubog sa tao at mula roon ay gumagawa ng mga pag-aaral. Siguro dulot na rin ito dahil maraming fieldwork sa Geography, pero iba pa rin kapag ginagamit ang iyong kurso upang tumungo sa masa at makiisa sa pagpapalaya nila mula sa kahirapan. (Kaya fan ako ng Geography Department). 

Hindi na bago sa akin at pagkakaiba-iba ng hazard, disaster, natural phenomena, vulnerabilities, atbp. Naalala ko pa nga ang risk assessment computation na ginagawa namin dati na ikinabagot ko kasi mayroon pa rin palang math sa DRMM, pero bago sa akin ang mga nabahagi na kwento ni Prop. Cadag. Nagustuhan ko rin ang pagdidiin niya sa malaking epekto ng vulnerabilities, na kapag sinuri ay matatagal nang isyung panlipunan, sa paglala ng isang disaster. Ngayon ko lang nakita ang pagkokonekta ng kawalan ng lupa at tunay na repormang agraryo sa paglalapit ng mamamayan sa bulkan. Maaari rin makita na ang paglala ng climate change dulot ng polusyon mula sa iilan na multinasyonal na kumpanya ay nagpapalakas sa iilang natural phenomena gaya ng bagyo. Tayong nasa typhoon belt ang pinakanakakaramdam nito. Hindi rin napapalaganap ang capacities sa kabuuan ng bansa gaya ng DRMM education at pag-aayos ng urban planning dahil na rin ang budget ng bansa ay gagamitin sa kung ano-anong militarisasyon at counter-insurgency funds ng pamahalaan. Pang-jet din nina Duterte at Panelo para hindi na sila makipagsapalaran sa araw-araw na creative commute ng mamamayan.  Dapat talaga natututunan nang bawat isa paano tumugon sa mga pangangailangan kapag nagkakaroon ng mga disaster - kahit maliit pa man yan sa araw-araw na buhay o isang malaking disaster. At kasama sa preventive measures nito, ang pagwawaksi sa mga vulnerabilities na siyang magpapalubha sa panganib ng mga disaster. Gusto natin iligtas ang buong bansa, hindi lang ang iilan na kayang bumili ng spaceship para lang makaligtas sila sa anumang disaster na sila rin naman ang nagpapapalala. Huwag tayo magpalinlang sa mabangong paglalarawan sa mga Pilipino na “resilient”. Kakayanin nating ngumiti pagkatapos ng isang bagyo hindi lang dahil sa salitang iyon kung hindi dahil walang nasalanta o namatay pagkatapos. Iyon ang karapat-dapat sa mamamayang Pilipino. 

[cyberwave]

Aftermath of Mt. Pinatubo eruptions in 1991

[mikkieugenio-deactivated2025091]

Visit Original Link

Tuwing Umuulan At Kapiling Ka

Eraserheads

Maari bang minsan pa

Mahagkan ka’t maiduyan ka

Sakbibi ka’t ulan lamang ang saksi?

[vinciboy]

The new woman, the new Filipina, is first and foremost a militant. The new Filipina is one who can stay whole nights with striking workers, learning from them the social realities which her bourgeois education has kept from her. She is a woman who has discovered the exalting realm of responsibility, a woman fully engaged in the making of history. No longer is she a woman-for-marriage, but more and more a woman-for-action.

Lorena Barros, founder of Malayang Kilusan ng Bagong Kababaihan (MAKIBAKA)

[cheesenstp]

Women may be bound twice in a nation struggling for freedom, but women in the struggle are women unbound.

V.I. Lenin

[cheesenstp]

Pagpapanibagong hubog (Entry #3)

May kaangkupan ang naging paksa ng module noong Lunes sa mahabang linggong ito. Sa loob ng nakakapagod na limang araw, nakita ko/natin ang pagkain sa atin ng kulturang pinanggagalingan ng paniniil batay sa kasarian at sekswalidad. Sa isang mala-kolonyal at mala-pyudal at patriyarkal na lipunan, dalawang beses inaapi ang mga nasa pambabae na espektro ng gender identity, gender expression at biological sex. Mas mababa ang tingin sa sinumang hindi “straight” at lalaki. Kung titingnan naman ito sa ibang panig ay inaasahan na mas ugaliin ng kalalakihan ang pagiging lalaki at nagiging target ng hypermasculinity. Walang hindi naapektuhan ng kulturang macho at atrasado. Nakatanim sa ating pag-iisip at mga galaw ang kulturang ito. 

Bilang babae at hindi-pa-sigurado-sa-sexual-orientation, minsan nahihirapan akong hanapin ang lugar ko sa mga bagay-bagay. Laging may nabubuong takot sa kaloob-looban ko dahil sa napakaraming matang nakatingin sa akin. Kahit sa mga simpleng bagay na bago ako umalis sasabihan ako na takpan ko raw sarili ko. Makuha mo kaya yun araw-araw at hindi ka maging self-conscious? Hindi ka pa sigurado kung pinag-uusapan ka pa ng ibang tao sa kanilang mga group chat at pinag-uusapan ka hindi bilang isang tao. Makikita ko pa minsan ibang kaibigan kong nahihirapan araw-araw dahil hindi pa nila nakukuha hustisya mula sa mga harasser na malayang naglalakad sa mga pasilyo ng unibersidad. Walang araw na hindi ko maisip na napakasahol ng lipunang ito sa lahat. Mas lalong nakakasuklam ang bawat araw na gumigising ako nang maalala ko ang pinakamakapangyarihang tao sa Pilipinas ay numero unong nagpapairal nang ganitong kultura. Hindi lang niya ito mga sabi-sabi pero kita rin sa kanyang mga inuutos. 

Wala nang sense palabnawin pa ang pakikitungo sa mga isyu na ganito dahil marami itong pinatay. Ang macho-pyudal na kultura ang isa sa pumatay sa mga magsasaka, aktibista, manggagawa, at kapwa mag-aaral. Ito ang pinanggagalingan ng hazing at pangungupal sa mga organisasyon. Pinaghahati-hati nito ang mga tao upang subukang hinaan ang tinig ng mga tumututol dito. Kaya ito binabaka sa isang militanteng labanan at pagpapanibagong-hubog nang may kasama. Dahil nga napaka-ingrained na nito sa atin, kailangan nating iwan ang mga tendensiyang ito bilang grupo at bilang isang indibidwal. Kailangan natin itong seryosong binibitbit na panawagan dahil hindi lamang ‘to isyu na nalilimitahan sa mga burgis - tumatagos ito sa lahat. Marahas ito ngunit dapat maigpawan natin ang pesimismo at magkaroon ng rebolusyonaryong optimismo. 

Pagkatapos ng nakakapagod na linggong ito, magpahinga. Magpahinga para magkaroon ulit ng lakas. Maging mas maunawain at mapagmahal sa isa’t isa dahil tayo-tayo ang magkakasama rito. Tibayan ang hanay at magkaisa para mawaksi na ang kulturang ito. Pagpupugay sa lahat ng kasamang pinaglaban at tuluyang pinaglalaban ang lipunang malaya.