DREAMER @chrysocollax - Tumblr Blog

Posts

Bu dünyanın geri dönüşü mümkün olmayacak şekilde rayından çıktığı oldukça bariz ve herkes bunun farkında (bkz. universe 25). Bir şeyler yolunda gitmiyor ve gitmemeye devam edecek, daha kötüsüyle. Sonuçta bu evrendeki her şey, entropi yasasına tabii olarak kendini minimum enerji ve maksimum düzensizliğe çekme eğiliminde değil mi? Biz insanlar da, bu evrenin karıncalardan da küçük önemsiz detayları olarak bu yasadan kaçamayacağız. Kıyamet gelecek, dünyanın sonu, insanlık yok olacak... Endişeye ne gerek var? Zaten o sürece çoktan girdik. Şimdilik fiziki bir son olmasa da, ruhani çöküş beraberinde içi boşalmış bir insan topluluğu yaratarak buna temel oluşturmuyor mu? Farkında olduğunu sanmakla farkında olmak aynı şey değil. Bu dünyanın modern unsurlarını ne kadar benimsiyorsam o kadar ruhumun eksildiğini, sürünün işlevsiz bir parçası haline geldiğimi hissediyorum. Her şey çok hızlı akıp gidiyor, bir parmak hareketi ve işte yeni bir fikir. Ardı ardına beynine bir şeyler gidiyor fakat sindirmeye vakit yok! Birbirinin aynısı olan insan yığını: Aynı giysiyi giyen, aynı yiyecekleri yiyen, aynı mekanlara giden, aynı şeyi düşünen, özgünlüğünü çoktan yitirip gitmiş fakat farkında olmayan bir insan topluluğu... Dünya artık gri. Fakat bu sezonun rengi gri, bu sebepten bir önemi de yok (!). Kıyametin keyfini, kendi ruhlarının 'mümkün olduğunca' dinginliği sağlayarak ve özgünlüğünü koruyarak çıkarmaya çalışan azınlığa sevgilerle.

apocalyptikal

Date nights like these >

yirmi dört olmama aylar kalmış... hayatın dümdüz bir çizgi olmadığını, iniş ve çıkışlarla dolu olduğunu hepimiz biliyoruz; çoğu zaman inişlerin olacağını gözümüzden kaçırsak da... hiç olmadığım kadar yorgunum, hiç olmadığı kadar kafam karışık. boşaltılmış gibiyim, içimde bana dair bir şey kalmamış gibi. eski duyguyu özlüyorum, eski duygunun yapmaktan zevk aldığı şeyleri özlüyorum, eski duygunun sevdiği şeyleri sevmeyi özlüyorum. yapamıyorum, kronik bir felç halindeyim sanki ama iyi duygularım felç olmuş da kötücüller varlığına devam ediyormuş gibi. ne anlatabiliyorum, ne de kendim çözebiliyorum. ben bile beni yarı yolda bıraktım bu sefer.

hayattan bir beklentim var mı, emin değilim. aynı döngünün içinde hapsolmuş bir şekilde yaşamak bana zevk vermiyor. düşünüyorum da, artık anlaşılmayı da arzulamıyorum sanırım. en derin arzum olan anlaşılmayı bile arzulamıyorum!

özür dilerim, hayatımdaki insanlar, sizden özür dilerim.

iyi bir evlat olamadım, kendi halimdeyim ve konfor alanıma girilmesini sevmiyorum, girildiğinde agresifleşiyorum, özür dilerim.

iyi bir arkadaş olamadım, sizi düzenli aralıklarla arayıp sormadım, merak etmedim, desteğimi sunamadım, özür dilerim.

iyi bir sevgili olamadım, bana ihtiyacın olduğunda sana yeterli olanı sunamadım, özür dilerim, en çok senden özür dilerim, en çok senden...

ben kötü bir insanım, bu konuda çaba göstermeden olduğum yerde oturup kendimi suçlamaya devam etmem bile ne kadar bencil olduğumun bir göstergesi. özür dilerim herkesten.

ne yapılması gerektiğini biliyorum, sadece yapamıyorum.

özür dilerim.

kafamı patlatıcam, düşünce kusmaktan yoruldum, yazmaktan yoruldum, yazıp yazıp paylaşamadığım bir ton düşünce ve itiraftan yoruldum, yeter artık bıktım bir kapama tuşu olsa da kapatsam sussa her şey.

Bir şeyler izlemeyi, okumayı ve öğrenmeyi seviyorum; her zaman sevdim, zamanımı bu açıdan verimli geçirdiğimde ruhumun doyduğunu hissediyorum, yaşamım 'daha' anlam kazanıyor. Fakat bu aktiviteleri severek yapmam onların bana sadece keyif vermesinden kaynaklı değil, aldığım haz dışında başka beklentilerim de var; zihnime aldığım bu bilgilerin bencil olmaması. Oysa benim hafızam bir süzgeç gibi, bilgilerin çoğu su gibi bu süzgecin deliklerinden akıyor ve ben onları yakalayamıyorum. 5-6 sene oldu; kendi fanusumdan -konfor alanımdan- ayrılıp diğer insanlar ve onların sahip olduğu bilgi birikimi ile karşılaşıp ilk tokadı yememin üzerinden bu kadar geçti. Üniversiteye başlayıp başka başka ortamlara girip çıkmamla beraber bu tokatları zaman zaman yemeye devam ettim tabii ki. Kendime sorup duruyordum; "Nerede hata yaptım, yapıyorum?"; çünkü diğerlerinden geri düşmüştüm ve düşmeye devam ediyordum. Kendimi ve başkalarını gözlemlemeye devam ettim, kendi hafızamın ve konuşma yeteneğimin iyi olmadığını fark etmem de uzun sürmedi. Bu o kadar da sorun değildi, en azından yazarken iyiydim, yazarken düşüncelerim eksik kalmıyordu. Yine de her seferinde kendime olan güvenimi yitirdim, hissettiğim yetersizlik duygusu zaman içinde katlana katlana birikmeye devam etti. Bir yandan, eksiklerimi görmenin memnuniyeti içindeydim çünkü çalışacağım daha fazla alan vardı; diğer yandan, ne yaparsam yapayım diğerlerini yakalayamamam, yakalayamayacak olmam beni 'paramparça' ediyordu. Kendime karşı acımasızdım, bazen hedefler koyuyordum önüme ama belli bir zamana koyduğum bu hedefler üzerimde o kadar büyük bir baskı oluşturuyordu ki yemeyip içmeyip o hedefleri yerine getirmesem kafam rahat olamayacak gibiydi. Bu yüzden şimdi, kendime zorunluluk oluşturmaktan kaçınıyorum, zorunluluklar benim ruhuma iyi gelmiyor.

___

Her zaman tembel bir izlenimim olmuştur, neden bilmiyorum; lisede sınavı hiç takmıyormuşum gibi görünürdüm, hiç çalışmıyormuşum gibi. Üniversitede erasmus sınavına girip bölümde girenler arasında ilk sıraya yerleştiğimde de şaşıranlar olmuştu; sınıfın en arkasında oturan umarsız bir tip nasıl 3.50 ortalamaya sahip olabilirdi? Kulübün yönetimine alınmak zorunda kaldığımda, bilim-kurgu ile hiç ilgimin olmayışı sorgulanmıştı; ben hiçbir zaman yönetime girmek istememiştim ki, yine de ilgimin sorgulandığını duymak içimde bir şeyleri kırmıştı. Duygularım konusunda da keza öyle, yargılandığım zamanlar oldu; sanki hiç umursamıyor, kafama takmıyor gibi görünüyormuşum. En çok koyan da bu kadar takıyorken, bu kadar umursuyorken insanların beni bu açıdan yargılaması oldu ya. Sanırım, hiç seçici olmadan herkesle her şeyi paylaşmak gerekiyor ki insanlar yargılamasın.

Bugün eve dönerken kaldırımın kenarında bir kedi yavrusu gördüm, hareketsiz bir şekilde yatıyordu, çenesi aralıktı. Eğildim, nefes aldığına dair bir belirti görmek üzere tüylerini izledim; daha sonra gövdesine dokundum. Hareketsiz, soğuk, ağır… Nasıl öldü, bilmiyorum, fakat küçük ölü bedeninde gördüğüm çarpık ifade bir acı belirtisiydi; son nefesini verirken, bilinci yarı açık bir şekilde yatar pozisyonda hareketsiz beklerken çok acı çekmiş midir? Umarım çekmemiştir.

Hayat bu kadar ani ve belirsiz işte, kimin oyununun ne zaman ve nasıl biteceğini bilemiyoruz. Kimse de bilmek istemez zaten, bu yüzden unutuyoruz. En azından ölünce düşünecek bir şey olmayacak, geride ise geriye kalanların bakınca dehşete düşeceği bir ölü beden ve o bedene dair duygular…

mbti-notes

I have deep Ni-Ti loop and Ni-Se grip tendencies. I started learning to integrate healthy boundaries, but when expressed through a loop, their success dissolves when met with extreme external pressure--they were never fully integrated into my core. The pressure resurfaced repressed self-loathing. I hate myself because I want independence for Ni values, Fe secondary, but remain trapped despite new approaches. I don't know how to accept feeling incapable, since it's the foundation of my problems.

Do you have a question to ask? What you wrote is quite confused and misguided, which is basically what Ti loop sounds like. The “funny” thing about Ti loop is that infjs convince themselves that they’re trying to “stay true to myself” when, actually, what they’re trying to stay true to is their fake self-image. Imagine that you felt more safe and comfortable wearing a pretty mask in public, then you became so dependent on it that you wore it in private too, and you wore it so long that you eventually came to believe it was your true face. Then imagine how hard your life would be when every single encounter in the world threatened to unmask you and reveal to you the awful ugliness underneath. That is Ti loop, and fear keeps infjs highly motivated to guard themselves from perceived threats. You can’t accept feeling incapable because you are addicted to wearing the “mask of capability” despite the fact that it leads you toward self-destruction; the mask brings you an immediate but false sense of safety and esteem that you aren’t willing to relinquish.

You always have a choice to be your real self and present your real self to the world, but you fear your true face, because you’ve internalized the wrong value judgments and have thereby become your own worst critic. Would you say that people who are sick, disabled, or handicapped by circumstances beyond their control are totally worthless due to their incompetence? Your value system leads you to this conclusion. You have conflated your self-worth with mere competence. You have a misguided IDEA that you want to be a “capable” and “independent” person who never has to experience any negativity nor succumb to any influence. Why? Because all you see in yourself is someone who’s weak, stupid, and pathetic, and you don’t want to be that. You cling to the illusion that it’s possible for you to be perfect because you can’t face the painful truth that you aren’t. The more you cling to the false image, the more suffering you cause yourself.

The truth is that you are indeed weak, stupid, and pathetic. Hurtful? Not at all. All humans have frailty that makes them weak at times. All humans have ignorance that makes them stupid at times. All humans have suffering that makes them pathetic at times. Existence contains multitudes. When I look upon a weak, stupid, and pathetic person, I feel compassion because I know how it feels to be there, and I hope that people feel compassion for me whenever I’m there. You, however, can’t accept the reality of your humanity, so you hate yourself; then the more you hate yourself, the more weak, stupid, and pathetic you feel; then the more weak, stupid, and pathetic you feel, the more you hate yourself. Endless cycle of negativity. The more you try to run from negativity, the more you trap yourself in it and lose yourself to darkness. The more you sink into darkness, the more your self-hate bleeds into hatred of others or the world at large.

Until you understand that being a good and worthy person is not equivalent to one-dimensional “perfection”, the cycle of self-loathing continues on. You can’t have healthy Ni when you are unable/unwilling to change the false images that you are desperate to believe in and aim for. You can’t have healthy Fe when your moral values are twisted such that you are unable/unwilling to look upon humanity with empathy and compassion. You can’t have healthy Ti when low self-worth twists your every judgment into irrationally negative criticism. You can’t have healthy Se when you can’t face the reality of what you are.

You keep believing that turning yourself into your fake image of perfection is going to exempt you from pain and criticism. It won’t, even if perfection were possible. You will never be free of pain as long as you are alive because life necessarily includes loss and failure. You will never be exempt from criticism because there is always something new to learn in order to do better and be better throughout life. But you can choose to face up to reality bravely, you can learn to handle the painful side of life with grace and compassion, and you can take criticism constructively and make progress. Care facilitates growth, hatred facilitates violence. Growing has its pains but also its rewards, whereas violence is constant suffering. You always have a choice to care for yourself or hate yourself; one promotes well-being, the other self-destruction, so choose wisely.

4 yıl önceki kendime ne söylerdim? kendimi hiç tanımadığımı ve tanımamın da oldukça zaman alacağını sanırım. henüz bile kendimi %100 tanıdığımı söyleyemem. hatta kendini tanımanın zorluğu karşısında başka insanları tanımanın nasıl kolay olabileceğine dair başka bir konuya dahi atlayabilirim.

bazı insanlar şanslıdır, öğrenmeleri için hata yapmaları gerekmez, doğuştan bir öngörüye ya da şansa sahiplerdir. ben ise hata yaparak öğrenenlerdenim, bu yüzden çoğu şey vakit alıyor, deneyimleyerek öğreniyorum. düşünüyorum da, liselerde bize temel bilimleri öğretmenin yanında keşke kendimizi tanımanın yolları da öğretilseydi. sonuçta onca yıl gelecekte yapacağımız iş için çalışıyoruz ama sizce uyumlu olacağımız meslekleri mi seçiyoruz? evet biliyorum, türkiye için farklı birçok parametre var, bir kere önü açık bir şey seçmen gerekiyor, geçim derdi çekmemen gerekiyor fakat her sabah uyandığında motive olmuyorsan ve emekliliğine kadar bu durumun devam edeceğini düşünürsen ne anlamı var ki para kazanmanın? aklınızdan geçenleri duyar gibiyim, para olmadan eğlenemezsiniz de, biliyorum çünkü ben de böyle düşünüyordum. fakat haftanın 5 günü, eve geldiğinde yorgun bir beden ve ölü bir zihinle geri kalan 2 günü kurtarmaya değer mi? seveceğimiz bir şey yapmalıyız, seveceğimizi sandığımız şeyi değil. ben kendimi tanımıyormuşum, siz bunu yapmayın. içedönük biriyseniz, kendi halinizde daha iyi hissediyorsanız insan ile iç içe olan meslekleri seçmeyin. eninde sonunda işini seven kişi sıyrılıyor zaten kalabalıkların arasından, ben de sevdiğimi sanıyordum ama sevmiyormuşum işte.

ne mi hayal ediyorum, bir kitap kafenin sahibi olduğumu... gelen herkesi tanıdığımı, kitaplar ve hayat hakkında kısa sohbetler yaptığımı, zaman zaman insanları dinleyip tavsiyeler verdiğimi ve sevilen, bilgisine güvenilen biri olduğumu hayal ediyorum. insan ile iç içe ama aynı zamanda iç içe değil, arada kalmış bir mekan...

değer veriyorum sanırsam, veriyor olmam gerekir, verdiğim için böyle hissediyorum. çok yoruldum gerçekten, artık yazarken bile kelimeleri bir araya toplamaya yoruluyorum. niye yazıyorum ki, niçin yazıyorum? içimi boşaltmak için ise yine dolacak zaten. anlaşılmak? kim tarafından, mümkün mü...

kandırdım mı kendimi yoksa, gerçekçi bakacağım derken yanıldım mı? hata mı yaptım en başında?

anlaşılmak istedim, istiyorum. söz değil, sempati değil, eylem olan anlaşılmadan bahsediyorum. hislerim karşılık bulsun, denenmeden, doğal bir şekilde.

aldırış etmeyin, yazıyorum ama ben hiç mükemmel bir insan değilim. birçok kusuru bir arada bulunduran sıradan bir insanım. fakat bazen hayal ediyorum ve bu hayallerim hüzünlü bir acı bağışlıyor gönlüme.

buraya hep içimi dökmeye geliyorum fakat dashboard’ a baktığım an nostaljik hisler yakalıyor, ergenliğimi hatırlıyorum. o zamanlar buranın tadı farklıydı, dünyanın tadı farklıydı. bize büyümenin böylesine bir şey olduğunu anlatmadılar ki, sanki her şeyin tadı aynı kalacakmış gibiydi, şimdi ise çoğu zaman sıkıcı. o heyecan verici hisleri özlemediğimi söyleyemem sanırım... devamı gelmeyecek, sadece düşünüyorum.

framesandflames

yaş aldıkça kendimi daha iyi tanıdığımı sanıyordum, oysa şimdi her şey bir kördüğüm haline geldi. ne yapmam gerektiğini bilmemek canımı sıkıyor, kendi kimliğim ve toplumun olmamı istediği kimlik arasında gidip geliyorum ve ikisi de beni mutlu etmiyor. bu yüzden kaçmak istiyorum, her şeyden ve herkesten uzağa, kendimi tamamen izole etmek istiyorum çünkü enerjimin sonuna geldim, zihnim uyarı sinyalleri çalmaya başladı.

çok sıkıldım, insanları memnun etmek için onların istediği gibi davranmaktan çok sıkıldım. sürekli mutlu görünmeye çalışmak artık canımı sıkıyor. tenime yapışan çeşitli etiketlerden tiksiniyorum. ben ya da ben olmamak, her ikisinden de yoruldum. uyumsuzum, uymadığım için böyle hissediyorum.

zihnim bulutlu ama gözlerimden tek bir yaş bile düşmüyor. göğsümde beliren rahatsızlık geçmiyor, ifade etmesi ise nafile.

bazen canımın neye sıkkın olduğunu belirleyemiyorum. belki belirleyebilsem, o sıkıntım biraz rahatlayacak. işin kötü yanı, bunu tarif edememeniz, çünkü siz de bilmiyorsunuz ne olduğunu, olasılıkları gözden geçirseniz bile seçenekler net değil. sadece “iyi değilim” diyebiliyorsunuz fakat yine de kimse kimseyi anlayamıyor bu yüzden yeterli bir ifade değil; başka bir açıdan bakmak gerekirse çok kusurlu varlıklar olduğumuzun bir diğer göstergesi olduğunu söyleyebiliriz.

ben anlaşılmak istiyorum. anlaşılmak ve başka bir şey daha; anlaşılmanın da ötesinde. fakat kimse kimseyi anlayamıyor ve anlayamayacak da çünkü temelde aynı olsa bile herkesin farklı bir düşünme şekli var, olmuyor işte.

Çikolata rengi tüylerinle hayatımıza girdin; sürekli ilgi beklemelerinle, mırnaklığınla tanıdık seni. Gözbebekleri büyük olan o sarı, meraklı bakışlarınla izlerdin her şeyi. Başka bir odaya geçince kapalı kapının ardında sonsuz miyavlamaların, adınla seslenince miyavlayıp koşarak gelmelerin, hepsi ayrı bir yere sahipti bizim için. Keşke hastalanmasaydın, daha çok gençtin, daha çok küçüktün. Seni gerçekten çok özleyeceğiz Yami, umarım gittiğin yerde mutlusundur, seni çok özleyeceğiz.

4 Nisan 2022

insan canı ne kadar kırılgan, ne kadar hassas ve bunu kontrol edemiyor oluşumuz çok saçma.

göğsümün tam ortası alev alev yanıyor ve ben tamamen tezat oluşturacak şekilde hüngür hüngür ağlamak istiyorum ama mantığım burada ve düşünüyor; neden? kendini üzdüğün şeye bak, değmiyor ki. ama olmuyor işte, mantığın sözleri yürekteki yangını dindirmeye yetmiyor. ne yapmalı? o kadar kırılgan ve güçsüzüm ki hep birine ihtiyaç duyuyorum. ben, ben çok aptalım bu yüzden. çok aptalım.

ve saçma, kontrol edemememiz saçma.

güçlü değilim.

bir an boş kalıp düşünmeye başlayınca sürekli bir gerginlik hissediyorum. geleceği düşünmek, bende zor bastırdığım bir anksiyete yaratıyor. kendi içimde iki kişiyim sanki, biri bu tarafımı olabildiğince uyutmaya ve işlerin pürüzsüz gitmesini sağlamaya çalışıyor; ki bu da benim yararıma olan bir şey. çünkü eğer uyanırsam, eğer 'farkında' olursam çok kötü hissetmeye başlıyorum ve bunun sonu gelmiyor. kötü hisler, kötü ve abartılı düşünceleri beraberinde getiriyor. hayatımın bu döneminde tattığım bu duygular yeni, öncekilere benzemiyor. bense her zamanki gibi kaçmak istiyorum; kaçabilsem kaçardım da.

...

herkes gibi olmamak ama geneli gibi davranmaya çalışmak çok yorucu, olmak istediğim kişi bu değil ama olduğum kişiden başkasını olabilmem de mümkün değil. geçenlerde fark ettim bunu, biz bu bedenin içinde hapsolmuş ruhlardan ibaretiz. olmak istediğimiz kişilikler, eğer doğamızla uyumlu değilse ters tepiyor. her zaman, umursamaz olmak istemişimdir mesela. kimse kalbimi kıramazdı böylece, kendi işime bakar, mutlu olurdum. çok denedim böyle olmayı. peki ne oldu dersiniz? umursamadığımı sandım ve dışarıdan da umursamaz bir insan gibi görünmeye başladım, fakat bu beni mutlu etmedi. aldığım "umursamaz, soğuk" etiketleri ise beni daha da üzdü, çünkü, umursuyordum. ne kadar da isterdim, kendi içimde umursamaz olmayı. ama maalesef, mümkün değil, yazarın bize giydirdiği kılıf neyse, biz de o'yuz.

geopsych

Trending Blogs

Recently Viewed Blogs

DREAMER