Camille Jansen · Louise · Song · 2021
O kadar uzun zaman oldu ki bazen eski beni hiç hatırlayamıyorum. Mesela kendimi daha ben gibi hissettiğim başka bir dönem geçirmedim daha önce. Hem çok iyi hissediyorum hem de kendimi önemsiyorum. Bunlar daha önce bir arada olabilen şeyler değildi. Kendimi iyi hissetmeye zorluyordum ve sonrasında bundan sıkıntı duyuyordum.
Biraz kilo aldım ama bu halimi seviyorum. Bazı hastalıklarım çıktı ama bu durum beni mutsuz etmiyor çünkü hayatımın nasıl olması gerektiğini öğretiyorlar. Garip bir minnet duygusu, harika bir salıvermişlik hali hakim her manada. Bunu yapmam gerektiğini kafama vura vura öğretti hayat. "Biraz sal", "Üzerine çok düşünme", "Değiştiremeyeceklerin için uğraşma" gibi bazı mottolar yerleşti günlerimin tamamına.
Kedilerimiz ile daha çok vakit geçiriyorum. Onların hayatlarını örnek alıyorum mesela. Hiçbir yerde sıkılmıyorlar ya. Yanımda sıkılırsa en abuk yere gidip oturuyorlar. Harika bir fikir gibi geliyor bana. Acıkınca yemek yiyorlar, canları isterse oynuyorlar ve hatta canları isterse gelip sevdiriyorlar kendilerini. İnsanın kediden bile öğrenecek çok şeyi var.
Şükretmeyi öğrendim bu arada. Hayır, dini bir çerçeveden değil. Olanlara ve olmayanlara, yaşanmış her türlü zorluğa ve bugünlere kadar gelişime. Evimin önündeki ağaçlara bakıp onların orada oluşu bile beni inanılmaz mutlu ediyor.
İnsanın sevip, sevildiği herhangi bir ortamda filizlenmeme olasılığı yok çok iyi anladım. Ben artık iyisi ve kötüsüyle kendine bayılan bir kadınım. Kendimin en iyi versiyonuna ulaşmaya çalışmıyorum. Demek ki bugün olmam gereken en iyi halim bu. İleride de ne olmak ve nasıl olmak istersem öyle olacağım.
Bu yazıyı da yazma sebebim, uzun zamandır kendi ile ilgilenemeyen herkesin kendini iyi hissedecek şeyler yaptığını okumamdan kaynaklanıyor. Bana burada aylar hatta yıllar sonra bir şeyler yazdırdınız. Tanışmıyoruz ama sizi seviyorum. -kalp-
