Adulting is Hard and It is Real
I don’t know where to start really. Lately, I’ve just been so depressed and so stressed out. Mag-apat na buwan na ako ditto sa Saipan. But first, so far Ive never been so healthy, matatapos na sa katapusan yung binabayaran kong lupa at yun nga naka-apat na buwan na ako, so meaning 8 months to go, pag 1 year ang contract ko, and no renewal needed.
But, why am I so stressed lately. Ano nga ba? Una, mag-isa ako, I just feel so alone all the time. Na-stress ako sa boss ko, araw-araw bago ako pumasok, mino-motivate ko muna yung sarili ko sa loob ng sasakyan sa may parking lot, na wag ako umiyak, na 1 year lang, na tiis tiis lang sa boss kong ayaw sa akin, na pangit at pangit ang ugali. Pero, pano na lang na naman, mawawalan na muna ako ng sasakyan, temporary lang naman, but that’s the point, nagkaroon na ako ng comfort, knowing na may pagtataguan ako, na nakarinig na ng mga motivations ko sa sarili ko dati. I’ve never been so attached to a thing before. Sa isang bagay, na alam kong hindi naman talaga akin, ngayon lang. Kasi naiisip ko, pagpasok ko yun na talaga. I will have to deal with everything once and for all. Pero higit sa lahat, parang walang patutunguhan kog asan ako ngayon. Oo, maganda yung bayad. Pero, bru, yung self worth ko bagsak na bagsak na. Yung pakiramdam na wala lang ako sa kumpanya, to think na 4 months na ako.
Ang hirap, sobra. Kasi wala naman talaga nakakaintindi, but si Lord. How many times have I cried inside my car before putting on my happy face before dealing with work? How many more times will I cry at night before I go to sleep, knowing that I will have to deal with the same demons the night after.
Sobrang dami ko ng positivity quotes na kinopya, para ma-motivate ako promise. Why doesn’t it fckng work. How long will I feel like I’m where I am right now, because God place me where I’m needed to be. 8 months pa Lord, konti pang lakas. Tiis pa. Tulungan mo pa po ako… Please? Thank you thank you.