Mongji

MOVIE REVIEW HW | PUP Manila | BAPR 3-3D

[countlessblankstares]

Ang nilalaman.

“Bukas na lang sapagkat gabi na” Movie Review

 Bukas na lang sapagkat gabi na ang nasabi ko noong una kong binalak panoorin ito simula nang i-recommend sa amin ito ng aming propesor. Wala pang limang minuto ang aking napapanood ngunit inantok na ako, nahilo ako sa galaw ng kamera at sa labo ng kamera. Literal na natulugan ko ito. Pangalawang tangka nang panoorin ko ito, hapon, kasama ang mga kamag-aral, tinamad pa rin ako, umabot kami sa pang-sampung minuto ng pelikula ngunit wala pa rin akong maintindihan. Kasabay ng bagal ng internet, nakatulog kami sa hapong iyon. Pangatlo at ang huling subok ko, sabi ko pagttyagaan ko na ito dahil kailangan. Ang mga susunod na talata ang aking rebyu tungkol sa pelikulang ito.

Bago ko pinanood ang pelikulang ito, nagbasa-basa muna ako ng ilang mga rebyu sa internet patungkol dito, may ibang positibo ang komento, meron namang negatibo na talaga nga namang hindi maiiwasan. Ang pinakatumatak na negatibong komento sa akin ay ang ‘revealing, uncensored scenes’ na may parte sa pelikula na hindi mo dapat makita, ngunit ang pinakatumatak naman na positibong komento na nabasa ko mula sa internet ay ito nga raw ay mga uncensored scenes ngunit lahat nang ito, kada anggulo may kahulugan, kada shots, kada frame, may kabuluhan. Kaya naman nag eexpect ako, kahit noong una’y naboringan ako.

Simula nang palabas, wala pa akong interes panoorin ito, napapaisip ako kung matatapos ko pa kaya ito? Ito pala ay nahahati sa apat na istorya. Tungkol sa kasal, militar, pari at ang isa’y akin nang nakalimutan dahil matagal ko na itong napanood ngunit ngayon ko pa lamang nagawan ng rebyu, patawarin.

 Ngunit, kahit na ang ilang parte ay limot ko na, ang impresyon ko nang matapos ko ang pelikula ay maganda, positibo kumpara sa impresyon ko bago ko ito simulant at tinatamad pa ako.

Talaga nga namang lahat, kahit magulo, malabo ang kuha ng kamera, may kahulugan ito, may ipinapahiwatig, hindi ako binigo ng nabasa kong komento sa internet. Lahat konektado, ito ang sinema. Mukhang low-budget pero ang high-quality ng nilalaman. Ang pinaka natatandaan ko pa at ang pinakahalos naintindihan ko ay ang pari dahil wala siya sa kasal (na kung matatandaan ay nasa unang bahagi ng istorya) ay dahil siya’y parang nasa isang tagong lugar kung saan siya lamang ang nakakaalam at ito ang kanyang pinakamalaking sikreto na nakita ng kanyang kanang-kamay (nakalimutan ko na rin ang tawag) na ikinagulat niya. Kaya’t tumakbo siya at halos mabangga na ng isang trak na may lamang bangkay kung saan ako kinilabutan. Ang bangkay na iyon ang makikita ng isa sa rebeldeng matutunghayan sa pangalawang bahagi ng istorya.

Namangha ako sa kung paano ipinagdugtong-dugtong ang istoryang ito. Hindi ko akalaing mamamangha ako sa oras na matapos ko ito. Cheated expection bru.

May isa lamang talaga akong hindi maipakali, at iyon ay ang scene kung saan nakita at ginaya noong kanang-kamay ng pari ang pari mismo na may ginagawang ano. Ito pala ang sinasabi ng isa kong nabasa sa komento, disturbing lalo na sa isang babaeng tulad ko.

Sa pangkahalatan, hindi na mahalaga kung gaano kaganda ang quality ng kamera, ang mahalaga ay ang nilalaman ng kwento. At ito ang turong naituro sa akin ng pelikulang ito. Literal na ipinakita at itinuro.

[countlessblankstares]

Pamilya is life

“Ang Pagdadalaga ni Maximo Oliveros” Movie Review

Panimula, kapag naghahanap ako ng mga pelikulang pinoy na maaari kong panoorin para matapos ang kaboringan ko, madalas kong makita sa suggestion ang “Ang pagdadalaga ni Maximo Oliveros” pero hanggang ngayon hindi ko pa rin siya sinusubukang panoorin, hanggang sa dumating ang humanities, si Sir Calma at inirequire saaming panoorin ‘to. Hindi ako nagsisi. Bakit hinintay ko pang irequire ito bago ko panoorin?

Ang Pagdadalaga ni Maximo Oliveros ay walang ibang tungkol kundi kay Maximo Oliveros a.k.a. “Maxi” lamang. Isang baklang tanggap ng kanyang pamilya, nakakapagsuot ng pambabaeng damit o cross dress, nakakapagmake up, at tanggap rin ng mga kapit-bahay nila. Si Maxi ay ate, bunso, ina, at kusinera sa kanilang pamilya dahil wala nang ibang babae sakanila. Mayroon siyang Ama, at dalawang kuya na ang tanging trabaho ay ang pagnanakaw, mahal na mahal nila ang isa’t-isa, sobrang loyal nila ngunit di kalaunan darating sa eksena ang pulis at doon magsisimula ang sinasabing pagdadalaga ni Maxi.

Umiikot ang kwento sa pagiging torn between (ni Maxi) sa kanyang pamilya na ang trabaho ay hindi marangal at sa pulis na may namumuo siyang puppy love. Hirap no? Family versus love. Sobrang hirap lalo na’t mali ang ginagawa ng pamilya ni Maxi tapos pulis sa kanilang lugar ang nagugustuhan nya na malay ba natin mahuli nitong pulis na ‘to ang pamilya ni Maxi (which is pinakitang nahuli nga at broke si Maxi). Hindi mo alam kung sinong papanigan mo, ang pamilyang minahal mo at minahal ka pero mali ang kabuhayan, o ang pulis na kakakilala mo pa lamang at unti-unti kang nadedevelop pero nasa marangal na trabaho? Kung ako ang papipiliin, pipiliin ko ang pamilya ko, at kakausapin ko sila para sa pagbabago, para ikarangal nila ang kanilang trabaho at para hindi na rin mapahamak pa ang pamilya ko, itatama ko sila sa mali nilang nakagisnan, kahit 12 years old pa lamang ako, maaari kong simulan ang pagbabago ng pamilya kong pagnanakaw lamang ang tanging alam.

Ngunit, kahit na magnanakaw ang pamilya ni Maxi, ipinakita pa rin sa pelikula ang pagmamahal, respeto at pag-aarugang kailangan ng isang anak, lalo na sa edad at kasarian ni Maxi. Ipinakita kung gaano kahalaga ang pamilya ano man ang propesyon, mali man o tama. Pamilyang handa kang proteksyonan, alagaan, mahalin sino at kung ano man ang naisin mo para sa sarili mo. Pamilyang tanggap ang anak at kapatid na bakla.

Nabanggit din sa pelikula ang ‘kung paano maging tunay na pulis’ noong inalok ng bagong hepe si victor ng mas mataas ng posisyon at naging kanyang parang assistant (?) ganern. Kasa-kasama sa pagresponde sa mga kriminal. Nakakainis lang yung hepe dito, dahil inilagay niya ang personal na emosyon niya para pumatay ng tao (kung san pinatay niya ang ama ni Maxi) bilang pulis. Hindi ba’t mali yon? Yun ba ang sukatan niya ng pagiging isang tunay na pulis? At talagang kasama niya pa si Victor noon, saksi sa pagkamatay ng ama ni Maxi. Nakakainis dahil, aminin natin na isa ngang kriminal ang ama ni Maxi, pero mali pa rin ang nangyari sakanya, mali ang paraan ng pagparusa sakanya, mali ang paraan ng hepe. Hindi man lang idinaan sa tamang proseso ang pagpaparusa sakanya, pinatay kagad. Parang pangkasalukuyang issue lang din natin ngayon sa Pilipinas, sa ilalim ng pangangasiwa ni Pangulong Du/terte. (Hindi sa sinisisi ko ang pangulo..) Ang ilan sa pulis ngayon, kung hindi ako nagkakamali sa pagkaintindi, ay hindi na dumadaan pa sa due process ng law para humuli ng isang drug user o drug pusher.

Sa kabilang banda, ang script ay simple ngunit may impact, makabuluhan, madamdamin at bongga. Ang pag-arte ni Maxi, sobrang galing, hanga ako sa aktor na gumanap na si Nathan Lopez, akalain mo sa murang edad ay nagampanan niya nang maayos ang role niya bilang isang bakla. Sa mga anggulo, framing, kulay, music na ginamit sa pelikula, wala akong masabi dahil maayos naman. Hehehehe he he.

Hindi naman binigo ng pelikulang “Ang Pagdadalaga ni Maximo Oliveros” ang aking ekspektasyon sa pelikula na isa sa pamilyang Oliveros ang mamamatay.

Napakaganda ng pelikulang ito, madamdamin, mato-touch ka talaga. Gustong-gusto ko lalo ang ending scene kung saan maayos na ang mga trabaho ng kuya ni Maxi at nakakapag-aral na siya. Wala na silang pinoproblema o tinatakasang pulis. Marangal na ang pinagkakaabalahan, at maganda ang samahan. Nakakatuwa dahil ang kuya ni Maxi ay tanggap siya di tulad ng ilan sa mga magkakapatid na lalaki na hindi tanggap ang may bakla sakanila. Suportado pa si Maxi, ang saya lang. Mula sa pagbibihis, pagbabalot ng baon at sa pagpaalam bago umalis ng bahay para pumasok. Napakamakahulugan lang ng ending hihihi, ang ganda, nakakaantig ng puso, pamilya is life, pamilya is love. Priorities muna si Maxi, who you na si Victor sa kanya. Bale, pareho pala kami ng pinili dito ni Maxi, parehong pamilya ang pinili namin, dahil ang pamilya iisa lang sila, hindi mo na pwedeng palitan pero pwede mo pang itama, ang love love, pwede mo mang itama pero pwedeng palitan charoooot. Kudos sa direktor ng pelikula! Maganda ang ibig ipagkahulugan hihihi. Wala na akong masabi.

[countlessblankstares]

Kahirapan

“Tribu” Movie Review

Tribu by Jim Libiran. Isang pelikulang tungkol sa mga youth gangs sa Tondo. Mga kabataang ipinapakita kung paano ang pagtrato nila sa buhay at patay sa pagsapit ng gabi. Tondo, sinisimbolo ng kahirapan at katapangan. Kung saan magulo, masikip at mainit. Dejoke! Kung saan maaring maging Diyos ang isang bata. Ngunit, kahit mahirap, masaya pa rin sila..

Napakahusay ni Jim Libiran, dahil malaman-laman kong mga totoong galing sa iba’t-ibang gang ang mga cast dito. Iniisip ko na lamang kung paano niya napagkaisa ang mga magkakatunggaling gang para sa pelikulang ito. Ang mga tambay, gangster sa tondo, sa pelikulang ito, ay isa nang mga aktor, na nakakatuwa dahil pinatunayan nito na, mahirap ka man at kung sa tingin mong wala nang kinabukasan ang Tondo, nakita ni Jim Libiran ang positibo sa lugar ito. Nagawan niya ng paraan pag-ayusin ang mga gang o kahit yung walang ni isang gulong nangyari para sa pelikula, para sa lugar nila, para sa tondo.

Noong una, wala halos akong maintindihan. Ngunit simula noong makita ng mga miyembro ng thugz angels ang patay at nakabulagta na miyembro ng kabilang gang na SBT, ay doon na pala magsisimula ang lahat. Ang pag-ikot ng kwento. Ang paghihiganti para sa kapatiran ng gang. Ang paghahanda. Ang paslit na pangangatawan at murang edad ngunit nasa nature na pag-iisip ni Ebet na naging saksi sa lahat ng aktibidad ng bawat gang.

Ipinamalas rin sa pelikulang ito, na sa kabila ng gulo at patayan o bilang kasapi sa isang gang, makikita mo pa rin ang pagpapahalaga sa pamilya, ang pagsasalo-salo sa hapagkainan, ang maayos na komunikasyon sainyo sa pagitan ng inyong mga magulang. Na sa aking interpretasyon, hindi man sa nagkulang ang magulang mo sa pagpapalaki sayo, ikaw, ang sarili mo pa rin ang humuhubog sa sarili mong pagkatao at ang impluwensya sa paligid mo (labas na sa usapan ang pamilya mo). Halimbawa nito ay si Makoy. Hindi sumunod sa payo ng magulang, kahit anong ganda ng relasyon nyo ng magulang mo, kung di mo sila susundin, mapapahamak ka parin. Ayun, patay sa ending. Tsk. Char.

Ipinamalas rin ang iba’t-ibang suliranin na makikita mo sa ganitong klaseng lugar. Ang di mawaring dahilan kung bakit mataas ang singil sa kuryente, napupunta ang sisi sa mga tagabasa lamang ng metro. (Pero grabe ang 91000php na bill ha? Daming zero) Ang kakulangan ng rasyon sa tubig, pag-iigib. Ang pagkahumaling sa drugs. Ang Pakikipagtalik atbp.

Idagdag pa ang napakahusay na lirikong nirarap ng mga gang. Naisip ko, dito ata nagsimula ang rap battle o fliptop. Aba’t akalain mo, kasama pala si Loonie dito. Kahit pa na mga tambay sila, may mga angking talino at galing pa rin na mailalabas kapag rap na ang pinag-uusapan.

Punta naman tayo sa elementong ipinamalas ng pelikula. Una, ay ang narrative, tulad ng nabanggit, magaling ang mga liriko sa kanilang nirarap. Ang simpleng linya pero kabog. Pangalawa, ang stylistic element, hmmm okay, nabigyang hustisya naman ang bawat anggulo at paggalaw ng kamera. Hehe

Kung emosyon naman ang pag-uusapan, pakiramdam ko ang gustong ipamalas na emosyon ng pelikulang ito ay ang pagbabagong pananaw o pagpapamulat sa mga manonood na “ahhh ganito pala sa tondo”, na “grabe naman” ganon. Ngunit ang emosyong naramdaman ko ay ang pagmamahal. pasensya na dahil soft-hearted talaga ako, kaya ang pagmamahal dahil dito, sa kabila ng katapangan, kaangasan, makikita ang pagpapahalaga sa kaibigan at pamilya.

Ang aking ekspektasyon naman sa pelikulang ito ay cheated. Pinaasa ako nitong magagapi ng mga SBT Gang ang Diablos, kahit na di hamak na malalaki sila. Wala e, sinampal ako ng katotohanan. Madalas, wala ka talagang laban kapag mas malalaki at mas makapangyarihan sayo ang kalaban mo, bes.

Ang tribu ay tungkol sa mga youth gangs, ang kanilang buhay bilang isang miyembro ng gang. Ngunit ang tribu ay isang pelikulang tungkol rin sa pamumuhay ng mga pamilya sa isang komunidad katulad ng Tondo.

Para saakin, mali ang isinasalaysay ni Ebet dito na maging ang bata ay pwedeng maging Diyos kung matapang ito, ipinakita sa huling mga eksena ang senyales nang pagbaril ni Ebet sa katalik ng kanyang ina. Hindi pwedeng maging Diyos ang bata dahil para sa kanilang mga magulang, o nakatatanda, sila pa rin ay bata na dapat inaalagaan, pinapalaki, at minamahal. Walang sinumang makalalamang sa tunay na Diyos.

Sa pangkalahatan, itong pelikulang ito ay maaaring maging gabay o sumasalamin natin sa pagkilala sa mga gang at gabay natin sa tunay na nangyayari sa Pilipinas. Iminumulat tayo sa katotohanan na hindi lahat maganda, malinis, maayos, organisado, kaya mag-iingat tayo. Hindi basta-basta ang mga gang ngunit may talento rin sila. Tao pa rin sila. Na kaya nila nagagawa iyon ay dahil tambay sila. Kaya tambay sila ay dahil hindi sila nakapag-aral, at dahil hindi sila nakapag-aral, sila'y mahirap. Kahirapan ang pinakamalaking suliranin ng bansang ito, ng Pilipinas. Kahirapan ang dahilan ng paggawa ng hindi magaganda. Kahirapan ang nag uudyok sa atin. Kahirapan ang kalaban natin, hindi ang mga bata o gang na pumapatay. Labanan ang kahirapan. Hanapin ang dahilan bakit sila ganyan, baguhin o solusyonan man lang ang nakagawiang mali. Tulungan natin sila.

[countlessblankstares]

Trust Issue

“Batch 81” Movie Review

Bago ang lahat, narito muna ang pahapyaw na detalye at kuwento mula sa pelikulang aking irerebyu. Ang Alpha Kappa Omega Batch '81 o mas kilala bilang AKO Batch '81 (1982) ay isang pelikulang ginawa ni Mike de Leon. Tinatalakay nito ang karahasang dinaranas ng mga kabataang sumasali sa isang kapatiran. Isa ito sa mga pinakamahusay na pelikulang nagawa noong ikawalong dekada, at nag-angat nang tuluyan kay de Leon na mapabilang sa mga pinakamagagaling na direktor ng bansa.

Ang "batch" sa titulo ng pelikula ay nangangahulugan sa mga "neophytes" o mga baguhan pa lang na sumasailalim sa rituwal na mas kilala rin bilang "hazing" upang maging karapat-dapat na maging mga miyembro ng Alpha Kappa Omega fraternity o pagkakapatiran.

Si Sid Lucero, ang pinakadeterminado, ay isang mag-aaral ng pre-med na naghahanap ng maipapalit sa wasak na pamilyang kanyang kinabibilangan. Ang kanyang kaibigan at kasama sa kuwartong kanyang tinutuluyan, si Arni Enriquez na mayroong nobya, ay nagdadalawang-isip sa kanyang paniniwala kung ang pagsailalim ba sa pagpapahirap at pangpapahiya ay makabuluhan sa pagsali sa kapatiran ng AKO na pinamumunuan ni Vince. Si Ronnie Roxas, Jr. ay anak naman ng isang kilalang miyembro ng AKO. Kung kaya naman wala siyang ibang magagawa kundi sumunod sa yapak ng kanyang ama at sumali sa AKO. Si Pacoy Ledesma ay isang "mama's boy", na ang pagpili niya sa pagsali ay pagpapatunay ng kanyang pagkalalaki. Ang panlimang miyembro ng "batch", si Santi Santillan, ay ang pinakamatanda, isang propesor na nais lamang maranasan ang samahan ng mga kabataan.

Bilang pinakapursigidong miyembro, pinatunayan ni Sid na kaya niyang panatilihing magkakasama ang kanilang "batch" sa kabila ng mga pagsubok, hindi pagkakaunawaan at kung anu-ano pang mga dinanas. Nang ang mga miyembro ng kalabang kapatiran ay binugbog hanggang sa mapatay si Arni, nagnais si Sid na maghiganti, at pinilit niya ang mga miyembro at mga "neophyte" ng AKO na pantayin ang laban.

Isang madugo at bayolenteng laban ang naganap, na nagresulta sa pagkakaroon ng mga biktima sa dalawang panig. Sa "batch", tatlo lamang ang umabot hanggang sa pinakahuling seremonya na kung saan ang mga "master" at ang mga "neophyte" ay magiging mga "magkakapatid".

Nagtapos ang pelikula sa eksenang si Sid Lucero ay muling nasa seremonya, ngunit sa pagkakataong ito, siya'y isang ganap na "master" na namumuno sa mga panibagong "batch".

 Ayon sa unang talata, ang nabanggit na pelikula ay tumatalakay sa mga karahasang dinaranas ng mga kabataang sumasali sa isang kapatiran. Negatibo ang pagpapalagay rito, ngunit sa kabilang-banda, ayon naman sa aking nakita at naramdamang emosyon, ay may positibo din. Ilan dito ay ang tinatawag na hazing ay ginagawa upang subukan ang tiwala ng mga neophytes. Nagiging negatibo ito dahil madalas sumosobra na ang mga master sa pagte-test ng tiwala nila, hindi na makatao. Ngunit, positibo pa rin dahil sa dahilan ng mga master na hindi nila ipinapagawa sa mga neophytes ang isang bagay kung naiisip nilang hindi nila ito kakayanin. Oo nga’t nakakainis ang mga pagsubok sakanila, lalo na ang pagpapainom at pagluwa sakanila ng beer noong kaarawan ng isa sa miyembro ng “batch”, sobrang kadiri bes, pati ikaw masusuka. May time talaga na sobra na yung mga pagsubok ng master pero kaya parin ng mga neophytes.

Yung expectation ko nangyari. Namatay si Arni, boyfriend ni Tina. Nakakaloka yung way ng pagpatay sakanya, sobrang disturbing pero nakakaawa at nakakainis! Hustisya bes. Narealize ko, kaya siguro may mga namamatay sa hazing, ang ilan ay dahil siguro napapatay sila ng kabilang frat dahil sa alitan parang ganun. Cheated expectation ko naman, yung feeling na pinaasa ako, noong ayun nga, pinapatay na si Arni, noong nilulublob na yung mukha niya sa bowl. Dahil siguro ‘to sa kakapanood ko ng Korean drama, yung biglang to the rescue na yung tropa during the war, pero sa batch 81, walang ganun. Sigaw lang ng sigaw si Tina, pinanood lang ni Sid. Tapos yung biglang makakawala si Tina sa mga naghahawak sakanya para tumakbo tapos humingi ng tulong, wala umasa lang ako. Masakit. Hehe. Sobrang saklap ng pagkamatay ni Arni. Well, part naman non, kasalanan niya rin at ni Tina. Aba, hindi pa rin tinigilan ni Arni si Tina e alam naman niyang delikado. Ito namang si Tina, alam nang binabalaan ng kuya niya si Arni, e hindi pa rin lumayo, umiwas, hala haraught pa rin, di man lang naisip na nanganganib si Arni, hindi man lang ipinagtanggol si Arni ni isang beses, nakakaloka!! Eh kuya niya naman yon, duh. Kainis!

Sa elements naman ng batch 81, ang masasabi ko sa narrative e, okay lang, nabigyan naman ng hustisya ni Mark Gil ang role bilang Sid Lucero, bawat cast. Kaya lang parang nag-skip yung kwento, pero naintindihan ko naman na part yun ng movie, sadya yon kaya lang nakakabitin ganern.  Pero maganda yung script, sobrang hanggang ngayon pinoportray niya pa rin ang ilan sa mga frat sa Pilipinas. Sa stylistic element naman is, syempre 1982 pa ‘to, hindi pa HD, hindi pa ata uso noon ang term na “cinematography”, kaya wala rin ako masabing ganyan. Ngunit, noong niresbakan na nila si Arni, ang ganda ng angles. Nakakaloka yung tumatalsik na dugo ahahaha. Sumisirit haha.

All-in-all 7/10. Very informative naman siya, magkakaroon ka ng idea tungkol sa hazing hazing na yan. Na 50/50 talaga ang hazing, dipende sa frat, matino ba o hindi. Ganern. Para saking pananaw lang naman. Dito susubukin ang trust issues mo bago ka makapasok sa frat, parang ganern. Pak ganern.

[countlessblankstares]

Okay

“Ang Babae sa Septic Tank” Movie Review

 Taong 2011, unang rinig, unang bali-balita, hanggang sa makalawa, makatatlo, makalima, makasampu.. walang search search, noong wala pa akong kamuang-muang na ang inaatupag ko pa lamang ay pag-aaral, paglalaro ng idate at pag-fafan edit. Ang sariling interpretasyon ko sa pelikulang ito –ayon sa kanyang titulo- ay isang horror film. Horror film tungkol sa babae sa septic tank.

Taong 2014, pagtuntong sa kolehiyo, sakop ng industriyang sisimulan ko, mga pelikula, indie film. Nagsimula ang lahat sa isang seminar na pinuntahan, na pinakinggan, naintindihan at unti-unting minahal. Dito nabanggit ang Ang Babae sa Septik Tank, dito sinabi na isa pala itong pelikula na tumatalakay tungkol sa industriya ng pelikula. Hindi pa rin ako nagresearch. Napa-“aaaaahhh” lang ako.

Taong 2016, nagsimula na akong macurious sa pelikulang ito. Naghanap ako sa social media, streaming sites, google etc para makapanood ng full movie ng Ang babae sa septic tank pero wala. Ngayong taong 2017, bago pa irequire ang takdang-araling ito, na manood at magsulat ng review tungkol sa ang babae sa septic tank ay nagkaroon na ako ng kopya. Pinanood ko agad ito kinagabihan at wala akong naintindihan. Nabitin ako. Akala ko pa naman, tungkol ito sa industriya ng pelikula pero nasa unahang scene ang paglublob ni Eugene Domingo sa septic tank, nag-expect ako na doon iikot ang buong istorya ngunit hindi pala. Nasaktan ako don bes masakit. Nasa dulo pala, pinakadulong banda. Delayed expectation. Nag-expect din ako na magsasalita itong kapangalan kong karakter na si “Jocelyn” na magsasalita bago matapos ang pelikula, pero wala, I feel cheated.

Pero maganda. Kung pag-uusapan ang buong daloy ng pelikula, sobrang cheated para saakin, lalo na’t mababaw pa lamang ang ideya ko sa paggawa ng mga pelikula, dito sobrang detalyado, inaabangan kong ganito ang mangyayari pero ganyan ang ibinigay. Hindi ko rin aakalaing magkakaroon ng musical dito.

Dumako naman tayo sa elemento ng pelikulang ito, ang narrative part. Ang istorya, script, at karakter. Pakiramdam ko, para sa isang baguhan sa mga independent films, bilang studyante pa lamang, pakiramdam ko kuhang-kuha nito ang vision ni Rainer sa walang wala na dapat realistic ang acting, hindi lang para kay Eugene Domingo kundi para rin sakanilang tatlo –Rainier, Bingbong, Jocelyn-. Ang galing din ng acting ni Ms. Eugene noong pinapakita niya ang tatlong acting styles, comedy, drama o yung acting na walang acting. Nanalo rin pala itong Ang babae sa septic tank bilang Best Screenplay na hindi nga naman talaga kaduda-duda ate girl. Sobrang saludo kay Ms. Eugene! Dalang-dala niya, idol talaga! Pero nabitin ako sa last scene. Walang closure pati dito. Hue hue.

Punta naman tayo sa stylistic element ng film na ‘to. Naalala ko ang isa sa line ni Bingbong “The shakier, the better” pagshakey, alam mo na, indie yan! Yan din ang tumatak sa isip ko noon, at hanggang ngayon. Pero hindi lahat ng indie, shakey. Dipende pa rin yan sa gusto niyong iportray. Pakiramdam ko nga, mas may feel kapag mas shakey ang hawak ng kamera. Ang wide shots sa gabundok na basura, indeed! Majestic! Nakulangan lang ako sa cinematography, except doon sa mga unang scene, a film-within-film na walang wala kung saan pinapakita muna talaga ang seryosong acting ni Ms. Eugene Domingo, ayon, majestic din yun! Pero sa ibang scene, kung san nandoon sila Rainer, Bingbong at Jocelyn, medyo kulang e. May isa pa akong nahuli na bitin ang cut.

Kung emotions naman ng pelikula ang paguusapan, ayun nga, ayon sa aking mga narinig, nabalitaan, nabasa, ito ay pelikulang nagpaparody sa mga pelikula, either mainstream or mostly indie. Ipinapakita dito kung gaano kasabik ang ilang indie film makers sa mga festivals na ang naiisip na isa sa paraan para manalo sa mga festival ay ang pagpoportray sa kahirapan. Ang tatlong main character na sina Rainier, Bingbong at Jocelyn, mga materialistic, walang inaalala, namumuhay sa isang mayamang pamumuhay, pachill-chill lang, halatang wala naman talagang interes sa mga mahihirap o sa buhay ng mahirap na ang tanging goal lang ay ang manalo sa mga festival. Hypocrites. Pinaparody din ng pelikulang ito ang mga nangyayari sa mainstream, mga magagandang script/screenplays na nagiging korning melodrama, mga nagiging commercial na basura. Ang pangit na treatment na parang ginawa para sa mga tnga, kung saan na lamang maisipan ilagay ang produkto para i-advertise. Jusmiyo. Ang pagkakainterpret ko naman sa pelikulang ito, gaya nga ng nasabi ko sa unahang talata, akala ko isa itong horror base sa titulo, kung hindi naman, akala ko istorya ito na iikot sa babaeng lumublob sa septic tank. At ngayong tapos ko nang panoorin ang pelikula, ang unang reaksyon ko ay blanko, parang yung blog url ko countlessblankstares at parang blog title ko mongji na ibig sabihin ay blanko+ji (mula sa nickname ng babaeng cast ng running man, isang variety show sa south korea) as in blanko talaga.

“tapos na?”

“yun na yun?”

“anong nangyari?”

“bakit ganun yung ending?”

“hindi ko nagets?”

“haaaaaa?”

“bitin”

Ang pangalawang reaksyon ko naman, nainis ako dun kay Jocelyn. Hahahaha. Seriously. Hindi ko pa rin alam kung anong ipinoportray niya sa kabuuan ng industriya ng pelikula. Nainis ako kasi nakakatawa yung role niya. Walang dialogue, walang imik. Pero infairness, galing niya tumili, umiyak, tumawa. Hahaha. At after ko magbasa-basa ng ilang movie reviews sa internet, ang naging response ko:

“aaaaaah!” na instead of “haaaaaa?”

“ganun pala yun”

“oh okay”

Realizations bes. Ganon pala yun, gets ko na. Film industry-ng film industry nga ang pinaparody. May idea na ako. OKAY.

[countlessblankstares]

Proofs

Watched Seklusyon and Oro last December 27 2016 with Sheala and Anjen at SM North Edsa.

[countlessblankstares]

Metro Manila Film Festival

Bago ang lahat, nais ko munang humingi ng tawad sa mga mababasa niyong grammatical error, conyo at medyo corny kong pagtatalog na hindi consistent. Hindi lamang kasi ako sanay sa ganitong pagbablog na medyo pormal basahin, dahil kadalasan –ganito ako magblog like nung sa mga previous blogs ko na puro drama, rants, experiences, achievements, kahihiyan, kalugmukan, tula na hindi naman talaga tula, minsan conyo, minsan malalim na tagalog at minsan English na hayaan-mo-na-basta-naiintindihan-.

Bilang panimula sa aking mga “movie review”, ano nga ba ang masasabi ko sa hanay ng mga pelikula ngayon kumpara sa nakapilas na limang taon? Personally, ngayon pa lamang ako nakapanood ng sine sa sinehan sa panahon ng metro manila film festival, kaya labis ang tuwa ko nang malaman kong inerequire kaming manood ng dalawang kalahok na pelikula sa mmff, nagkaroon na ako ng tiyansang makapanood. Ngunit hindi porke ay hindi ako nakakanood nito sa sinehan ay hindi ko na napanood ang mga lumipas na entry sa mmff. Nariyan ang telebisyon at ang internet, nakapanood naman ako ng ilan, nabalitaan ko naman ng kaunti ang mga detalye ng mmff sa taong iyon at kung anu-ano ang mga napiling kalahok sa mga nakalipas na metro manila film festival, ngunit hindi pa rin ganoon kalalim ang kaalaman ko sa nasabing festival. Kabilang dito ay  ang mga panalo sa takilya at talagang pinipilahan ng mga pamilyang pinoy tuwing pasko ay Shake Rattle and Roll na umabot na sa ikalabing lima nilang palabas, ang Enteng Kabisote na nasa ikasiyam na, (ang ikasampu ay hindi na naisama sa mmff), ang Tanging Ina series na matagal nang tumigil sa pagtakbo, at ang mga pelikula ni Vice Ganda.

Tila naging palabas na lamang sa telebisyon ang mga nabanggit na kalahok, na may taon-taon na episode. Nakakaengganyo nga naman talaga sa mga manonood dahil ito ay isa na sa mga tumatak na bonding ng pamilyang pinoy tuwing pasko. Ang mga nabanggit na pelikula ay para sa lahat ng manonood, ano man ang edad mo, lebel ng pag-iisip mo atbp. Kahit ako, noong bata ako ay gusto ko rin manood nito lalo na ang enteng kabisote at tanging ina dahil kinalakhan ko na rin ito, may attachment nang nabuo kahit sa telebisyon ko lamang ito napapanood, ano pa kaya kung sa sinehan taon-taon inaabangan? kaya’t sino nga ba namang bata ang hindi pipiliting manood ang magulang na manood nito?

Oo nga’t nakakabawas ng stress, nakakaengganyo, nakakatuwa, masaya ang mga pelikula noong mga nakaraang limang taon, kasama ang pamilya at kaibigan ngunit sa aking paglaki at sa unti-unting nagkakalaman ang aking pag-iisip, sa pagpasok ko sa industriya ng advertising na madalas mabanggit ang “pelikulang pinoy – independent film”, napagtanto kong nilalamon lang kami ng sistema ng mga kapitalista sa mundo ng pelikula, business, taon-taon kumikita ng malaki, taon-taon puro mainstream o common na lamang ang mga istorya. Kumpara sa hanay ng mga kalahok ngayong #MMFF2016, puro independent films na ang mga kasali, makatotohanan, makahulugan, impormatibo, napapanahon, eye-opener, nakakaengganyo, nakakabawas ng stress, nakakatuwa, masaya rin tulad ng sa mainstream na para rin sa pamilyang pinoy. Sa madaling salita, anong masasabi ko sa hanay ng mga pelikula ngayon kumpara sa nakaraang limang taon? Magandang pagbabago.

Sa aking mga nabanggit, hindi ko layunin paghiwalayin ang mainstream at independent. Ang nais ko lamang ay magsundo na ang dalawa, magandang kalidad muna ng pelikula bago ang kita dahil tayo tayo na lamang mga pinoy ang makakapagpaunlad sa ating sariling industriya, sa industriya ng mga pelikula, tayo tayo rin ang tatangkilik ng sariling atin, dahil para kanino ba tayo gumagawa ng pelikula? Para sa pamilyang pinoy, sa mga pinoy, sa kapwa natin, hindi ba? Nais ko rin sanang matutunan ng kapwa ko Pilipino na pumili ng magagandang pelikula, basagin na rin ang mindset hindi maganda ang mga gawa ng nasa independent films dahil pantay lamang sila ng mainstream. Parehas pelikula, parehas para sa atin.

[countlessblankstares]

“Dugo ang kinang ng ginto”

“Oro” Movie Review

Sa direksyon ni Alvin Yapan at pinagbibidahan nina Irma Adlawan, Mercedes Cabral, and Joem Bascom.

Ang oro ay ang sumunod na pinanood ko pagkatapos ng seklusyon. Ito naman ay tungkol sa buhay ng isang simpleng baryo na ang pinanggagalingan lamang ng kanilang pang-araw-araw na panustos ay ang pagmimina, na sa isang araw ay may dumating na tila parang mga bandido na inaakusahan ang kanilang Kapitana na sinisira ang kalikasan dahil sa kanilang pagmimina bilang pagpapanggap ng mga bandidong ito sa kanilang interes sa minahan.

Halo-halong emosyon ang naramdaman ko ngunit mas nangibabaw ang inis, galit at awa sa mga tinatawag na Patrol Kalikasan na bigla na lamang namaril sa mga inosenteng minero. Ang mas nakakainis at lungkot pa ay may kanin pa sa bibig ang isa, hindi pa tapos ngumuya pero binaril na. Mga walang patawad! Nagmistulang mga hayop lang na hinuhuli sa pangangaso!

Ang oro ay base sa totoong pangyayari, kung iisipin mo, nakakatakot itong kaganapang ito. Nangyayari sa totoong buhay pero wala kang kamalay-malay. Nakakakunsensya, nakakainis, at nakakalungkot para sa mga taong nararanasan ito. Kailan kaya mawawala ang mga ganitong mga masasamang pangyayari? Paano kaya maiiwasan ito? Kailan titigil ang gulo?

Kung pagkukumparahin ako kung alin ang mas nagustuhan ko, kung oro ba o seklusyon? Oro ang pipiliin ko. 6/5 stars ang ibibigay kong rating. Makatotohanan, impormatibo, punong-puno ng emosyon na iiwanan ka na lamang nitong walang masabi sa pagtatapos ng pelikula dahil sa halo-halong emosyon na mararamdaman mo, inis, kawalan ng hustisya, tuwa dahil sa magandang pelikulang natunghayan. Magaling rin ang pagpili ng cast, talagang nasa karakter ang bawat aktor sa pelikulang ito, damang-dama at dalang-dala ang linyang ibinabato. Ang lokasyon ng pelikula, mga detalye, ang mga anggulo, lighting, framing, transitions at cinematography rin ang maganda pati ang editing at sounds, partikular sa parte ng pelikula na kung saan huling matatagpuang nag-iinuman sina Elmer dahil pagbababarilin na sila ng mga Patrol Kalikasan, walang background music, walang sound effects, walang slow-mo, walang kung anu-anong idinagdag sa eksena, tuloy-tuloy lang ang eksena, hindi ipinilit ang drama kaya damang-dama, ramdam na ramdam mo ang bawat baril na itinututok at ipinuputok, ramdam na ramdam mo ang sakit sa bawat pagdanak ng dugo, ramdam na ramdam mo ang inis at galit sa mga patrol kalikasan na ito, lahat iyon ay dahil dala ng walang sound effects o kung anuman, sadyang ang makatotohanang walang filter na kaganapan lamang. Sobrang kahanga-hanga!

Isa ko pang nagustuhan sa pelikula ay ang mga eksena kung saan nagmimina at gumagawa sila ng mga alahas na gawa sa ginto. Dahil dito, naitama na ang buong akala kong bloke-bloke ng bato ang mga nakukuhang ginto sa minahan, ito pala’y sobrang liit lamang, mahirap hanapin at halos parang buhangin lang. Atsaka na lamang sila bubuuin at huhulmahin sa kung anong hugis ang nanaisin kapag ito’y pinainit at tinunaw na.

Ang hindi naman ako natuwa sa pelikulang ito ay ang eksenang pagkatay at pagpulutan sa aso. Hindi ko mawari kung totoo nga ba talagang may napahamak at kinatay na aso sa pelikula, dahil ito’y labag sa batas at siguro nama’y alam iyon ng mga gumawa ng pelikulang ito ngunit lubhang mukhang makatotohanan ang pagkatay dito, ang laman loob, ang bituka, hindi nakakatuwa, nakakabahala ang eksenang ito, nawa’y magawan ng aksyon at maimbestigahan ito.

Bakit ganoon? Sa tuwing naririnig o ipinapakita na sa eksena si Chichi at ang kanyang amo na ginampanan ni Sue Prado ay hindi ko mapigilang tumawa. Siguro ay kung tatanungin ako kung may parte ba sa pelikula ang nakakatawa, ang isasagot ko ay ang mga eksena ni Chichi. Nakakatuwa dahil, una, isang shitzu si chichi na bibihira mong makikita sa isa ganoong isla. Pangalawa, ang eksena niya kasama ang mga batang nakikipaglaro sa kanya, nakakatuwa lamang silang panoorin. Pangatlo, ay noong nagpabili ng dog food ang amo ni Chichi sa isa sa mga Patrol Kalikasan, ngunit hindi pa rin nakakabalik hanggang sa nagputukan na at nagkamatayan, hindi pa rin naipapakain si Chichi, kaawa-awang aso. Ang babaw ng aking kaligayahan hindi ba?

               “Dugo ang kinang ng ginto” – Oro, 2016 Napakabigat ng salitang ito. Makahulugan. Ito na ang magbubuod sa buong takbo ng istorya sa Oro.

Sa kabilang banda, bilang pagtatapos muli ng aking “movie review” hayaan niyo muli akong basagin ang medyo pormal kong pagsulat, ilang grammatical errors ko na nakasalin na nga sa tagalog at ilabas ang aking tunay na feels towards this movie! KASI BESHY MAS MAGANDA TO SA SEKLUSYON!! KUHANG-KUHA NIYA ANG PUSO KO, ANG FEELS KO, LAHAT NG EMOTION KO NANDITO NA! SOBRANG EMPTY NA LANG NG NARAMDAM KO NOONG ENDING NA KASI NAIBUHOS KO LAHAT LALO ANG GALIT! HUSTISYA MGA BESHYYY! ANO NANG NAGYAYARI SA SISTEMA NATIN.

MORE MOVIES LIKE THIS PLEASEEEEEE! Inirerekomenda ko itong pelikulang ito sa lahat dahil besh, gaya nga ng sabi ko, mararamdaman mo lahat ng feelings at emotions, magagalit ka, maiiyak, maaawa, mato-touch at masasaktan dala ng tension at suspense ng pelikula. At dahil nga ito’y base sa tunay na pangyayari, hindi ko na lang alam, mas malala pa yata ang mararamdaman ko kung ako mismo makakasaksi nang ganitong pangyayari, hindi ko kakayanin.

[countlessblankstares]

"Mas pinipili ng tao ang madali kaysa mabuti”

“Seklusyon” Movie Review

Sa direksyon ni Erik Matti na pinagbibidahan nina Rhed Bustamante, Phoebe Walker, Elora Espano, Neil Ryan Sese, Ronnie Alonte, Lou Veloso, Dominique Roque, John Vic De Guzman, JR Versales

Ang Seklusyon ay isa sa walong opisyal na kalahok sa Metro Manila Film Festival ngayong 2016. Ito ay tungkol sa mga diyakuno na itinatago ng simbahan sa isang liblib na sagradong lugar upang manirahan sa seklusyon. Ito ay upang maprotektahan sila sa tawag ng tukso at demonyo.

Isa yatang pagsubok sa director ng pelikulang ito ang paggawa ng horror film na tumatalakay sa relihiyon, lalo na sa Pilipinas na kung saan kilala ang mga Pilipino bilang mga relihiyosong tao. Ang pelikula ay umiikot sa tunay na kahulugan ng masama at mabuti at kung ang problema bang ito ay maaaring masolusyonan sa pamamagitan ng pananalig at paniniwala sa Diyos o hindi. Ganunpaman, sa kabila ng isyu, matagumpay na nagampanan ito ni Direk Matti.

Ang Seklusyon ay hindi lamang isang pangkaraniwang horror film na mapapanood mo, ngunit sinusukat nito kung hanggang saan ka dadalhin ng iyong paniniwala’t pananampalataya sa Diyos. Goodbye cliché horror films, hello legit quality ones ang peg.

“Mas pinipili ng tao ang madali kaysa mabuti” –Anghela, Seklusyon

Iyan ang pinakatumatak na linya sa akin sa panonood ng Seklusyon ngayong #MMFF2016. Sobrang lalim ng pinaghugutan at makatotohanan lalo na sa panahon ngayon (halimbawa na lamang ay ang sa mga talamak na pagnanakaw, mas pinipili na lang nila ang magnakaw dahil siguro’y iyon na lang ang naiisip nilang paraan para mabuhay ang sarili o pamilya kaysa magtiyagang maghanap ng disenteng mapapasukang trabaho). Marami akong napagtantong bagay-bagay nang marinig ko ito. Ngunit, sa pelikula, ayon nga kay Anghela na isang huwad na propeta, mas pinipili ng mga tao ang madali kaysa sa mabuti kaya naman sa Seklusyon, ipinakita dito na mas maraming lumalapit kay Anghela upang magpagamot na sa isang iglap lang ay magaling at nalunasan na kaysa pumunta ng ospital at gumastos. Kaya naman, maraming sumasamba kay Anghela, inaalayan siya ng bulaklak bilang pasasalamat nang hindi nalalamang isa pala siyang huwad na propeta. Mapanlinlang, hindi ba? Kaya siguro tayo madaling matukso, dahil ito ay madali at hindi na natin naiisip kung mabuti pa ba ito o hindi.

Ilan sa mga nagustuhan ko sa pelikulang ito ay ang sobrang gagandang shots, angle, lighting, framing o cinematography sobrang ganda as in! hindi ko kinaya! Bilang isang aspiring photographer o cinematographer sobrang kahanga-hanga ang mga shots, pati ang post-production o editing, the best! Hindi mo mapapansin ang cuts and transitions, ang kulay ng film at ang sounds na mas nakapagdala lalo ng emosyon ng mga manonood. Sobrang powerful! Maganda rin ang production design, ang set, on point! Talagang tinutukan ang mga detalye at lahat may layunin kung bakit ito nandoon, bakit iyan nandiyan. Sobrang pinag-isipan! Lalong-lalo na ang costume ni Anghela bilang santo doon, at ang lumalabas na likido sa bibig niya na aakalain mo talagang iyon ang kapalit sa pagpapagaling nila ngunit doon mo rin pala ito mapagtatanto na kaya pala itim ito ay dahil isang alagad ng demonyo si Anghela.

Nagustuhan ko rin ang takbo ng istorya nito, dahil tulad nga ng sabi ko, hindi lamang ito ang iyong pangkaraniwang horror film, ngunit isa itong horror dahil nakakatakot nga naman talaga, kapag sinusukat na nito ang paniniwala’t pananampalataya mo. Ang isa pang nakakatakot dito ay pinili ng demonyo na isugo si Anghela, isang inosenteng bata na walang kamuang-muang sa mundo upang linlangin ang mga tao.  Hindi ko kaagad napagtanto na isa palang huwad na propeta dito si Anghela, dahil nga siya ay nasa isang inosenteng katauhan at buong akala ko ay si Sister Cecilia ang kumokontrol kay Anghela. Sobrang unpredictable ng mga pangyayari, maraming twists, kaya naman worth it ang pagnood nito! Hindi mo pagsisisihan! Idagdag mo pa ang kanilang pag-arte! Magaling ang pagpili ng cast, lahat nagampanan ng maayos, sobrang thumbs up, lalong-lalo kay Rhed Bustamante na gumanap bilang Anghela. She nailed it!!

Ang hindi ko naman nagustuhan sa pelikulang ito ay ang ano nga ba? Wala akong maalala, sobrang galing lang talaga, para saakin! Nawa’y mabasag na ang paulit-ulit na istorya ng mga pinoy sa isang horror film at sa film in general, huwag puro mainstream at simulang tangkilikin at buhayin ang dekalidad, maipagmamalaking tunay na pelikulang pinoy. Balang-araw, nais ko rin maging parte ng mga ganitong mga dekalidad na pelikula. Balang-araw.

Bilang pagtatapos ng aking “movie review” hayaan niyo akong basagin ang medyo pormal kong pagsulat, ilang grammatical errors ko na nakasalin na nga sa tagalog at ilabas ang aking tunay na feels towards this movie! KASI BESHY SOBRANG GANDA TALAGA! FIRST MMFF MOVIE KO ‘TO SINCE BIRTH AND SOBRANG WORTH IT NIYA ATE GIRL!!! DAMI KO RIN REALIZATION DITO TUNGKOL SA FAITH AT YUNG QUOTE NI ANGHELA NA NILAGAY KO SA TAAS! SOBRA!!!! DI KO KINAKAYA! ANG GWAPO DIN PALA NI RONNIE DITO! HAHAHAHA PERO ANG GALING NI ANGHELA AT ANG GANDA NI SISTER! Ay nga pala, yung meaning ng Anghela sobrang kinilabutan ako doon beshy! Nakalimutan ko lang yung ibig sabihin nun in tagalog pero naalala ko pa naman in English “---- the demon has come” basta ganyan, non-verbatim yan! SOBRANG NAKAKAKILABOT YON!

Bago ako matulog noong araw na pinanood namin ang seklusyon, naalala ko pa yung mga bata sa panaginip ng mga dyakuno at kung hindi ako nagkakamali, yung mga panaginip nila dun ay yung mga kasalanan nila na hindi nila ikinumpisal kaya ayan ginugulo sila! Galing ko diba napagtanto ko yon? Tapos, bitin ‘to! Nag end yung film sa pagtakbo ni Ronnie na nagets ko naman kung bakit pero nabitin talaga ako e! Pero all in all DAEBAK SEKLUSYON! SOBRANG WORTH IT ANG PERANG GINASTOS SA PAGNOOD! PWEDENG-PWEDE IRECOMMEND SA FRIENDS & FAMILY! 5/5 ang star rating ko dahil galante ako sa stars. Yun lang naman <3 MABUHAY PELIKULANG PILIPINO! CONGRATS SEKLUSYON SA HAKOT AWARDS! DESERVING!