zezé, bugün neyin var?
‘hiç, yalnızca gırtlağımı düğümleyen bir şey, içimde dalgalanan bir hüzün başlangıcı.’
Çocukken başlayan hüznüm; öğrenmiştim oysa vedayı, arkada bırakmayı, giden olmayı, tek başınalığı, kendine yetmeyi, bindiğin vasıta da tek olmayı, gideceğin yere varana kadar ağlayıp indiğin zaman şehrin en güçlüsü olmayı. Hepsinde usta, hepsinde idmanlı ve hepsinde en iyi bendim.. Hasta olursun ama naz yapamazsın, gergin olursun ama sana katlanacak kimseyi bulamazsın veya mutlu olursun için içine sığmaz ama tüm neşe öyle boğarki seni sadece paylaşmadığın için sıkıntıya dönüşür. Hepsini derinden tattım!! Ta ki sen gelene kadar: aynı hüznü yaşıyordum o asla değişmiyor AMA veda etsem de mutlu gidiyordum, tek başına değildim iyi hissettiriyor, güçlü olmak zorunda hissetmiyorum varlığın yetiyor, yapım gereği naz yapamasam da imkanım var, neşemi de hüznümü de paylaşmak, yalnız olmamak, bir omuzla sıcak bir yüzle karşılanmak hepsini hafifletip hatta siliyor. İşte bunun adı aile olmak, ailen olması🍀🎈 #eşim sen benim ailemsin💕