İçimizdekibiz @darkqueensblogsblog - Tumblr Blog

İçimde bir dolu dert var. Asla ama asla anlatamıyorum. Anlatacak kelime bulamıyorum. Her sabah aynanın karşına geçip gülmeye çalışıyorum. O kadar yapmacık bir gülümse ki aslında, kimse sahte olduğunu anlamıyor. Görmezden geliyorlar. Beni, acılarımı, sevincimi. Sanki yokmuşum gibi. Sanki hiç var olmamışım gibi. Bende insanım yoruluyorum, gülemiyorum, ağlıyorum,sinir krizleri geçiriyorum, sizi sevdiğim için kendime bağırıyorum, kendi canımı acıtıyorum. Ama bunlar beni dünyanın en kötü insanı yapmaz ki. Her zaman istediğiniz kişi olamam. Beni kalıplara sığdıramazsınız. Bir yanlışımda kalbim yokmuş gibi davranamazsınız. Paramparçaydım daha fazla kırık istediniz. Beni bir canavara dönüştürdünüz. Herkesin iyiliğini isteyen birini umarsamaz yaptınız 'Vicansız' dediniz. Bu sizin eseriniz. Ben eskiden iyiydim. Çok iyiydim.

*Asla hissetme, sakın belli etme.*

*Teenage daydream*

*Only eighteen*

Bir süre hesabıma giriş yapamadım. O kadar çok şey yaşadım ki. Acısıyla, tatlısıyla. Üzüldüm. Hemde çok üzüldüm. Ayağa kalkmaya çalıştım ve kalktım. Ya da kalktım sandım. En yakın arkadaşım bir haftadır bana yazmıyor. Konuşmuyor. Oysa ki 2 hafta önce beraber imzadan imzaya gitmiştik. Onun hayatımdaki yeri o kadar büyüktü ki. Asla kapanmayan ve hep sızlayan bir yara açtı. O, dışarıdan soğuk görünen birinin onu görünce gülümsemesini, gözleri boş bakan birinin onu görünce ışıldamasının kıymetini bilemedi. Sanırım onu da kaybediyorum artık. O beni bırakırsa benden geriye bir şey kalmaz. O giderse ortada bir enkaz kalırdı. Ve bir enkaz başkalarının umutlarını da yıkabilir. Kaybeden hep ben oldum. Sizden istediğim eğer küs kaldığınız biri varsa ilk adımı atmanız. Kalp bu, görmezden gelmeye çalışsanda gelemiyorsun. En zayıf anında vuruyor seni.

#karanlık

Keşke Bi anonimim olsa ://

Denizler cinayet işlemezler.

Aslında kimseyi istemezler

Abi galibiyet nasıl birşeydi, 3 puan nedir nasıl alınır. Kanser ediyorsun Beşiktaş 🦅⚫⚪

vyrnath

Mesafe, iki kişiden en az birinin sevgisizliğidir. Sevenler mesafe tanımaz.

15 Ağustos perşembe. Çoğu insan için sıradan bir gün. Belki doğum günü, belki ölüm günü. Benim durumum daha farklı. Benim ilk defa bu kadar yıkılıp ayağa zar zor kalktığım gün. İntiharın eşiğindeydim. En sevdiğim arkadaşıma veda etmek istemiştim. Ettim de. Ama o beni yolumdan döndürmeyi başardı. Annemi hatırlattı. Ablamı,abimi hatırlattı. Ama babamı hatırlatmadı. Çünkü ben zaten babam yüzünden intihar edicektim. Başka çıkış yolu göremedim bir anda. Ölürsem herşey hallolucakmış gibi geldi. Evde babamdan başka kimse yoktu - ki o da yanıma gelmedi zaten ben yan odada ölücektim ve o salonda oturuyor olacaktı. Hiç ağlamadığım kadar çok ağladım o gün. Oysa ne çok söz vermiştim kendime,bir daha asla ağlamayacağım diye.

Hani senin anısı var diye sakladığın oyuncağı babanın bulup misafir çocuğa vermesi.... Daha iyi nasıl anlatılır bilmiyorum.

Düştüm baba. Neden görmedin kanayan dizimi? Ellerim ne kadar acıdı biliyor musun? Hayır, bilmiyorsun. Çünkü sen benim yaralarımı hiç görmedin. Belkide gördün ve hiçbir şey söylemedin. Neden baba? Ben senin kızınım. Hiç mi merak etmedin nasıl düştüğümü? Düştüğümde nasıl canımın acıdığı? Bari ellerimden tutup kaldırsaydın baba. Ama sen benim ellerimi tutmayı bırak düştüğümü bile görmedin. Bana güven vermeliydin baba acı değil.