เรื่องของผู้หญิงคนหนึ่ง
เธอเป็นลูกสาวคนโต
ที่บ้านมีน้องชาย พ่อ แม่ พี่สาวแม่ และคุณยาย
ตอนนี้เธอกำลังจะเรียนจบปีสี่แล้ว
แต่ล่าสุดนั้น เธอยังต้องขอยืมเงินคุณยายมาเพื่อจ่ายค่าเทอม
และเกือบทุกเทอมก็เป็นแบบนี้
เธอเป็นครูสอนพิเศษวิชาคณิต ที่ไม่ได้มีเงืนมากมายเท่าไหร่
ของทุกอย่างที่เธอได้มันมา ล้วนมาจากเงินเก็บของเธอทั้งสิ้น
ซึ่งตอนนี้มันเหลือน้อยเต็มที
พ่อแม่ของเธอไม่ให้เงินเธออีกต่อไปแล้ว
เธอรู้ว่าพ่อแม่ของเธอตอนนี้
ไม่มีรายได้ที่แน่นอน เรียกได้ว่า ไม่มีเลย
แม่ของเธอขายครีม เธอเป็นคนขายเก่ง แต่ในขณะเดียวกันก็ขายไม่ได้เงินสักบาท
เพราะเอาไปให้เขาใช้ก่อนแล้วเดี๋ยวค่อยจ่ายหมด
พ่อเธอนั้นดูเป็นคนไม่พยายาม หลังจากที่ห้าหกปีก่อนธุรกิจของเขาล้มเหลว
ค้าขายไม่ดี เขาก็ยอมแพ้ซะอย่างนั้น วันๆไม่ทำอะไร ดูหนัง หาอะไรกิน ตื่นสายๆ
ชอบนอน และมีชีวิตอยู่ไปวันๆ โดยไม่สนใจคนรอบข้าง
ทำให้แม่ต้องเป็นฝ่ายเดียวทีหาเลี้ยงครอบครัวตอนนี้ แม่เธอเหนื่อยมาก
แต่พ่อของเธอก็ไม่ไ่ด้รู้สึกรู้สาอะไร ยังคงใช้ชีวิตไปวันๆแบบนี้ต่อไป
เธอพยายามที่จะเข้าใจพ่อของตน ว่าเขาอาาจะเครียด เขาอาจจะพยายามอยู่
เมื่อฉันพูดคุยกับเขาเรื่องนี้ เขาเอาแต่คิดว่าสิ่งที่ตัวเองทำอยู่นั้นมันดีพออยู่แล้ว
เขาบอกว่า เค้าก็พยายามอยู่เหมือนกัน พยายามเข้าเว็ปไปเรื่อยๆโดยที่ไม่เริ่มลงมือทำอะไรสักอย่าง เธอพยายามเข้าใจและให้เวลาพ่อของเขา แต่ถึงเวลาผ่านไป พ่อของเธอก็ไม่มีอะไรคืบหน้าขึ้นเลย เธอรู้สึกเอือมระอากับพ่อคนนี้ เธอรู้สึกว่า แค่พ่อของเธอคอยไปรับไปส่ง คอยซื้อข้าวให้กินบางมื้อ บางมื้อก็ไม่ซื้อ เป็นคนคอยซื้อกับเข้าตอนเย็นให้ที่บ้าน แล้วก็มาบ่นว่า คนบ้านนี้กินยาก ต้งปล่อยให้อดอยากมั่ง โทษคนนั้นโทษคนนี้ ที่พ่อของเธอทำแค่นี้ก็ถือว่าได้รับผิดชอบในหัวหน้าครอบครัวแล้ว และไม่คิดจะทำอะไรไปมากกว่านี้
ส่วนแม่ของเธอ พยายามหาเงินอย่างหนัก แต่ก็ใช้เงินอย่างหนักเช่นกันแม่เธอใช้เงินอย่างไม่คิด อยากได้อะไรก็ซื้อ ไม่รู้จักเก็บเงิน ติดเพื่อน ชอบเข้าสังคม เป็นคนใจดี ชอบช่วยเหลือผู้อื่น จนในหลายๆครั้งนั้น เดือดร้อนตัวเองและยังทำคนในบ้านเดือดร้อนไปอีกด้วย
และแน่นอนว่าพ่อแม่ของเธอทั้งสอง ‘ไม่มีเงินเก็บสักบาท’ แม่ของเธออาศัยไถ่เงินกับพี่สาวและแม่ของเขาตลอด แถมยังพูดจาไม่ดีใส่พวกเขาอีก
พ่อและแม่ของเธอนั้นทะเลาะกันทุกวัน ตั้งแต่เล็กจนโตนั้น เธอได้ยินแต่แม่ของเธอ ป้า และยายของเธอเอาแต่บ่นพ่อของเธอให้ตนฟัง เธอต้องนั่งรับฟังว่าพ่อของเธอนั้นไม่ดียังไงจนทำให้เธอและน้อง ไม่มีความเคารพในตัวพ่อ และคิดว่าพ่อไม่เอาไหน
นอกจากนั้น เธอยังต้องเป็นคนรับฟังเรื่องอื่นๆ อีกไม่ว่าจะเป็นนิสัยที่ชอบยืมเงินคนในบ้านและไม่คืนของแม่ ความท้อถอยของป้าเธอที่ไม่อยากช่วยอะไรแม่เธอแล้ว บวกกับสุขภาพที่ไม่ดี แถมยังต้องคอยทำงานบ้านให้
หรือเวลาที่พ่อแม่ของเธอทะเลาะกันเธอต้องเป็นที่ระบายอารมณ์ของทั้งสองฝ่ายมันทำให้เธอนั้นไม่รู้ว่าเธอควรจะทำอย่างไร
การที่บ้านไม่ใช่บ้าน คนในบ้านไม่เคยมีเสียงหัวเราะ ไม่เคยมีเวลาครอบครัว ไม่เคยไปเที่ยวด้วยกัน ไม่เคยกินข้าวกับพร้อมหน้า ไม่เคยมีคำพูดดีๆให้กัน ไม่เคยมีกำลังใจให้กัน แค่จะคุยกัน ยังแทบจะไม่ได้คุยด้วยซ้ำ
เธอต้องเจอเรื่องแบบนี้ทุกวัน จนตอนนี้เธออายุ 22 ปีแล้ว เธอก็ยังไม่รู้ว่าต้องทำอย่างไรถึงจะเปลี่ยนแปลงสิ่งเหล่านี้และทำให้มันดีขึ้นได้ เธอเคยพยายามแล้วแต่มันกลับทำให้เธอเครียด และกลับไปเป็นโรคซึมเศร้าอีกครั้ง ทุกวันนี้เธอต้องกินยาเพื่อปรับเคมีในสมองให้เท่ากันทุกคืนก่อนนอน เพื่อให้เธอไม่ต้องคิด ไม่ต้องกลับไปสู่หลุมดำนั้น
จริงๆแล้ว ถ้าตัดเรื่องครอบครัวไป เธอเป็นคนที่ชีวิตเพอเฟกต์ระดับหนึ่งเลย
เธอมีเพื่อนรอบข้างที่ดี มีพี่ๆที่คอยช่วยเหลือเธอเวลาลำบาก มีคนที่หวังดีกับเธอ และมีแฟนที่เธอคิดว่า เธอคงหาได้จากที่ไหนไม่ได้อีกแล้ว อีกทั้งเธอก็กำลังจะจบการศึกษาจากมหาลัยที่มีชื่อเสียง มีเรื่องอะไรที่ต้องให้กังวล?
แต่เธอเองก็ไม่ใช่คนดีเท่าไหร่นัก เธอไม่ใช่ลูกสาวที่ดี ที่คอยช่วยเหลืองานที่บ้าน หรือช่วยดูแลคนในบ้าน เธอค่อนข้างสนใจแต่ตัวเอง
ตอนนี้เธอไม่รู้ว่าการที่เธอใช้ชีวิตที่เหมือนจะมีความสุขนั้น มันเป็นการหลอกตัวเองหรือไม่
ทุกวันนี้เธอก็ยังไงออกไปเจอเพื่อน ออกไปเที่ยวกับแฟน ไปที่ที่อยากไป กินอะไรที่อยากกิน ซื้ออะไรที่อยากได้ ซึ่งมันมีความสุขมาก เธอไม่เคยมีเป็นแบบนี้มาก่อนที่ชีวิตฉันไม่มีเรื่องอะไรที่ต้องกังวลตลอดเวลาเลย ไม่มีเรื่องเศร้าเลย
แต่แล้วเธอก็ได้กลับมาคิดว่า ที่เธอทำอยู่นั้นคือการหนีความจริงใช่หรือไม่
จริงๆแล้วการที่ครอบครัวเธอมีปัญหาแบบนี้ แต่เธอยังมามีความสุขกับคนอื่นได้
เธอมีสำนึกบ้างหรือไม่ เธอควรจะหยุดทุกอย่างแล้วมาทุ่มเทหางานหาเงินเพื่อช่วยครอบครัวไหม หรือเธอควรทำอะไรสักอย่าง หรือเธอจะใช้ชีวิตแบบนี้ต่อไป
เธอไม่ต้องการให้ใครรู้ หรือบอกใครว่าตอนนี้เธอกำลังลำบาก เธอไม่ชอบให้ใครมาสงสาร เวทนาเธอ ต่อหน้าเพื่อนหรือแฟนเธอได้แต่ทำเป็นว่าเธอนั้นใช้เงินได้อย่างสบายๆ
เธอต้องทำอย่างไร?
เธอไม่มีที่พึ่งได้แล้วเพราะตัวเธอเอง
เธอควรนำเรื่องนี้มาใส่ใจหรือไม่?
เธอไม่เข้าใจเลยว่าทำไมชีวิตเธอจึงไม่เคยราบรื่น
เธออิจฉาคนอื่นๆที่เกิดมามีพร้อม เธอเศร้าทุกครั้งที่รู้ว่าครอบครัวของแฟนเธอนั่นอบอุ่นมากแค่ไหน และได้แต่คิดว่า แล้วเธอจะเอาอะไรไปสู้เขาได้ เธอคิดว่าเธอไม่คู่ควรกับเขา และเธอได้แต่หวังว่า สักวัน เธอจะทำงาน มีเงิน และมีสิ่งอื่นๆแบบคนอื่นเขาบ้าง
เธอไม่อยากให้ใครรู้เลยว่าจริงๆเธอลำบากแค่ไหน
เพราะฉนั้นเธอควรทำอย่างไรที่จะสามารถทำให้ครอบครัวของเธอกลับมามีเงินให้มากกว่าเดิมจะได้ไม่ต้องทะเลาะกันจนถึงทุกวันนี้ เธอต้องทำอย่างไรถึงจะทำให้บ้านมีความสุข ทำให้เป็นเหมือนบ้านอื่นๆ เธอหวังมากไปมั้ย? คิดว่าเธอคนนี้เว่อร์หรือคิดมากไปรึเปล่า
เธอได้แต่คิดว่าเมื่อไหร่เธอจะหลุดพ้นความรู้สึกนี้สักทีนะ เธออยากมีความสุขแบบจริงๆสักที เธออยากหนี หนีไปอยู่คนเดียว แต่อีกใจเธอกก็ยังคิดถึงยาย ป้าของเธอที่เหงาและยังต้องลำบาก เธอไม่อยากทิ้งสองคนนั้นไป
เธอควรทำอย่างไร
ใครจะสามรถให้คำตอบเธอได้ ในเมื่อเธอเลือกที่จะไม่บอกเรื่องนี้กับใคร
เธอควรทำอย่างไร
เธอควรทำอย่างไร
เธอควรทำอย่างไร
จนตอนนี้ความคิดที่เธออยากจบชีวิตตัวเองตอนอายุครบ24นั้นยังคงอยู่
เธอจะได้ทำมันไหม เธออยากหนี อยากหนีจริงๆ เธอไม่อยากใช้ชีวิตอีกแล้ว
