De talloze aanbevelingen van vrienden en de drang naar nieuw avontuur leiden me ertoe een vliegtuigticket naar Iran te boeken. Twee maanden later gaan we terug naar de veertiende eeuw.
Net voor het landen bedekken vrouwen en meisjes hun haardos met de verplichte hidjab (حجاب), sommige onder hen dragen het traditioneel Perzisch gewaad: de chador (چادر). De progressievere hidjabs worden halverwege de kruin gedragen, de meest revolutionaire vrouwen spelden de stof aan de knoet. Geen nikab (نقاب) of boerka (برقع) te bespeuren. Dat had hen nochtans een pak schmink en placenta’s bespaard.
Een visum bemachtigen is mijn eerste taak. Tot mijn verbazing deelt de Iraanse ambassade in Brussel sinds korte tijd geen toeristenvisa meer uit aan Belgen. Twee zwarte schimmen verwerken onze aanvraag voor een ‘visa on arrival’, een bankier incasseert het geld. Mijn vriendin moet geen visum aanvragen, dat doet doe ik, man zijnde, in haar plaats. Honderd twintig euro armer en tien minuten later, passeren we de douane met vers gedrukt visum.
Een taxichauffeur, een vriend van de broer van een collega van mijn moeder, verwelkomt ons met de vaak uitgesproken zin: ‘Hi, welcome to Iran!’
Weinig woorden verder razen we naar het noorden van Teheran in een minibus van Japanse makelij. Al wat Duits of Japans is, staat hier voor degelijkheid en duurzaamheid. De klok van vijf luidt terwijl we voorbij al wat naar Imam Khomeini genoemd is rijden: moskeeën, pleinen, straten, heuvels, winkels, scholen, parken, enz. De leider van de Iraanse revolutie van 1979, de Ayatollah die van Iran een religieus-fundamentalistische staat maakte, is alom vertegenwoordigd. Een ongeluk komt nooit alleen. Samen met de huidige Hoogste leider, Ali Khamenei, prijkt hij op alle openbare gebouwen. Maar de westers gezinde burger wil terug naar de tijd van de Sjahs. Als stil protest verwijst een groot deel van de bevolking naar de traditionele plaatsnemen die vandaag onder de sluier van de Hoogste leider bedekt zijn.
Een uur voor zonsopgang roept de muezzin (مؤذن) vanuit zijn minaret op tot het ochtendgebed. Een zoveelste laag chaos omarmt Teheran. Door luidsprekers van stadsparken, metro’s, bussen en markten worden zijn gezangen wijd verspreid. Weinig mensen haasten zich naar de gebedsplaats. We worden hartelijk verwelkomd door Ghosro (خسرو) en Maryam (مريم), onze gastheer een gastvrouw. Ze hebben alles tot in de puntjes geregeld. Ons ontbijt staat klaar op het zevende verdiep van een modern flatgebouw in het noorden van de hoofdstad. Verse koekaas, ham, yoghurt, lavash (ﻟﻮﺍﺶ), tomaten en olijven sieren de ontbijttafel. Wij voelen ons meteen thuis. Na een douche en een dutje verkennen we de hoofdstad. De Japanse taxi voert ons naar het Tajrish-plein (تجريش,), gelegen op een hoogte van 1610 m. Het is ontzettend druk en verkeersregels zijn onbestaand. Achter een dikke laag smog die de stad verstikt en de horizon bedekt, beeld ik me besneeuwde bergen in. De bazaar in Tajrish, de Imamzadeh Saleh moskee en de woelende massa zwarte hidjabs maken de gezellige sfeer. Rode bieten walmen, leverchips pruttelen in olie. Er wordt afgeboden op tien cent en rommel verhandeld onder het wit-blauwe licht van bengelende spaarlampen. Wij drinken granaatappelsap bij de perser die een T-shirt van Bikkembergs draagt, vermits alcohol ten strengste verboden is. Zonder slaapmuts gaan we onze eerste nacht in.
izzy806
pixelskylines
germansingergirl
baratheonpilled
tangentwithtanner
janainaart
discoholicmusic
blakekathryn
andulkaphoto
snowghoul