Sanırım İlkokul 5. sınıfa geçtmiştim o sene okuldan vesikalık fotoğraflarımızı istemişlerdi. Kalabalık ailemizle çektiğimiz o bayram fotoğraflarımız dışında pek yoktu fotoğrafım. İlk defa bana ait bir fotoğrafım olacağı mutluluğu /okuldan eve nasıl bir hızla koştuğumu hatırlamıyorum. Sonra ne giyeceğimi düşündüm şöyle fiyakalı bir gömleğimin olmaması bile mutluluğuma engel olmamıştı. Ertesi gün fotoğraf sevincinden erken uyanmış elimi yüzümü yıkadıktan sonra saçlarımı bir o tarafa bir bu tarafa taramaya başladım . Çok yakışlı olmalıydım fotoğrafta. Annem saçlarımla bu kadar uğraştığımı görünce / ‘’waweylleee ma tu yê çi bikî kuro erê tu xweşikî bes e/ diye seslendi. Bense aldırış etmeden keskin bakışlarla aynada poz vermeye devam ediyordum. Önlüğümü akşamdan yıkamıştı annem sağolsun ütü teklifimi de geri çevirmedi. Sonra fotoğrafçının yolunu tuttum hızlı adımlarla. Yolda nasıl çıkarım fotoğrafta endişesi de yok değil yani/ Fotoğrafçıya vesikalık fotoğraf çektirmeye gitmiyorum da tüm dünyanın karşısına geçip poz vereceğim heyecanı var içimde / Derdimi anlattıktan sonra stüdyonun içine girdik tabi ben daha bir tuhaf oldum aklımda da nasıl poz versem heycanı … Fotoğrafı birkaç demeden sonra çekmişti fotoğrafçı ve iki gün sonra gelip alabilecektim. Nasıl çıkacak diye sorusu aklımda okulun yolunu tuttum…
Sonra büyük bir mutluluk ve sevinçle çekilen bu fotoğraflar evin bir yerine saklanırdı . Belki başka zamanlarda da lazım olur diye …
O başka zamanlar bazı çocukların ölüm zamanlarına denk gelirdi işte / çünkü bu ülkede bazı çocukların yaşamları bu küçücük vesikalık fotoğraflara hapsedilirdi.Hayatın başlangıcı ve sonu arasında kısacık yaşanan bir ömrün tek kanıtı olarak kalırdı.
Sahi sizde farkında mısınız bilmem ki, nasıl böyle kocaman ve güzel bakıyorlar o çocuklar / Ne kadar da birbirine benziyor fotoğrafları. Belki de hep erken gitme ihtimalleri üzerine böyle kocaman ve dolu dolu bakmışlardı hayata.
origamiaround
areudirty
pixelskylines
kianamaiart
gracieabrams
tangentwithtanner
