Dead While Alive

Żywi, a jednak martwi...

[dwa-syndrome]

Jestem sam. Sam tutaj i sam na świecie. Sam w sercu i sam w głowie. Sam wszędzie przez cały czas, od kiedy pamiętam. Sam w Rodzinie, sam z przyjaciółmi, sam w Pokoju pełnym Ludzi. Sam, kiedy się budzę, sam każdego koszmarnego dnia, sam, kiedy w końcu nadchodzi ciemność. Jestem sam na sam z przerażeniem. Sam na sam z przerażeniem.

Nie chcę być sam. Nigdy nie chciałem być sam. Kurewsko tego nienawidzę. Nienawidzę tego, że nie mam z kim porozmawiać, nienawidzę tego, że nie mam do kogo zadzwonić, nienawidzę tego, że nie mam nikogo, kto potrzyma mnie za rękę, przytuli mnie, powie mi, że wszystko będzie w porządku. Nienawidzę tego, że nie mam nikogo, z kim mógłbym dzielić nadzieje i marzenia, nienawidzę tego, że przestałem mieć nadzieje i marzenia, nie znoszę tego, że nie mam nikogo, kto powiedziałby mi, żebym się trzymał, że jeszcze kiedyś je odnajdę.

James Fray, Milion małych kawałków

[dwa-syndrome]

„We are all suicidal kids helping other suicidal kids”

[dwa-syndrome]

Emocjonalne zawirowania - gniew

Rozpętał się huragan. Z ogromną siłą uderzył prosto w moją twarz, tak, że niemal od razu z oczu popłynęły łzy. Chwilę jeszcze próbowałem walczyć, ale w końcu musiałem się poddać. Potężny wiatr oderwał mnie od podłoża i zaczął szarpać we wszystkie strony. Miotało mną jak szmacianą lalką. Ciężko mi dokładnie określić ile czasu trwało, zanim wszystko jakby się uspokoiło i ucichło. Jakby, bo zaledwie po chwili spostrzegłem, iż znalazłem się w samym oku cyklonu. Gruby lej siał spustoszenie na powierzchni gdzieś w dole, lecz nie byłem w stanie jakkolwiek zapobiec tej destrukcji. Owładnięty sidłami żywiołu, mogłem tylko przyglądać się jego potędze zniszczenia.

Dopiero wtenczas, gdy opadły ostatnie porozrywane fragmenty znanej mi rzeczywistości, dotarło do mnie, co tak naprawdę zrobiłem.

[joyxland]

“Połamano go za bardzo, żeby go teraz złożyć, zraniono za bardzo, żeby go teraz wyleczyć, wykorzystano za bardzo, żeby go teraz odzyskać.”

— “Milion małych kawałków: James Frey

[dwa-syndrome]

... Ja już nie żyję, a samobójstwo w moim przypadku pozostaje tylko formalnością ...

[dwa-syndrome]

Jak tu się ustabilizować, kiedy grunt pode mną aż trzeszczy

[dwa-syndrome]

Kiedy nawet po narkotykach, wszystko jest tak samo chujowe, to znaczy, że już jest bardzo źle..

[dwa-syndrome]

„Nie słuchasz, prawda? Chyba nigdy naprawdę mnie nie słuchałaś. Po prostu co tydzień zadajesz te same pytania. „Jak twoja praca? Czy masz jakieś negatywne myśli?” Wszystko, co mam, to negatywne myśli.”

~ Joker

[dwa-syndrome]

Stoję w miejscu. Tak jakby szpilka przebiła moje serce, przytwierdzając mnie na stałe do korkowej tablicy jako żywą klepsydrę.

[dwa-syndrome]

Gdyby tylko stało się coś, co zmieniłoby mnie albo moje życie. Coś prawdziwego. Realnego. I nie tak złudnego jak sama nadzieja...

[dwa-syndrome]

Wszystko ma swój czas. Samobójstwo też ma swój czas. Jak człowiek nie zdąży się zabić w odpowiednim momencie, musi potem żyć na darmo. I wielu, nieskończenie wielu ludzi tak żyje. Żyją tylko dlatego, że nawet na samobójstwo za późno. Tak jest.

Jerzy Pilch, Moje pierwsze samobójstwo i dziewięć innych opowieści

[dwa-syndrome]

Jak to jest, że w ciągu dnia myślę głównie o śmierci, swoje plany wiążę głównie z samobójstwem, a mimo to nikt inny poza mną tego nie widzi...

[dwa-syndrome]

Miałem plan, a zostałem sam,

Jeszcze życie mam, lecz to jakiś scam.

[dwa-syndrome]

Gdyby to ode mnie zależało, pomógłbym temu światu. Niekoniecznie ludziom by się spodobało w jaki sposób, ale nie widzę innej możliwości, niż wypierdolić w kosmos całą planetę

[chorobaduszy8]

,,Siedzę cicho, choć wszystko wewnątrz mnie krzyczy"

~chorobaduszy8

[dwa-syndrome]

Kiedy człowiek obdarzony wyobraźnią wpada w tarapaty psychiczne, linia podziału między tym, co rzeczywiste, a tym, co wyimaginowane, bywa niekiedy, trudno dostrzegalna.

Stephen King, Worek kości

[dwa-syndrome]

Kiedyś myślałem, że to moje życie nie ma sensu. Teraz wiem, że tak naprawdę nic go nie ma...