MATALINGHAGA

[dyulyana]

nang mawala ka,

bahagi ko ang sumama,

may kung ano sa akin ang nag-iba,

kalahati ko yata sumahukay na.

di ko mahanap kung ano,

alam kong may nagbago,

di ko rin mapagtanto,

nais kong lumayo, magpakalayo.

kapayapaan ko ang pag-iisa,

walang kausap, walang kakilala,

tumatawa subalit lumuluha,

di batid lalim ng pangungulila.

mahigit tatlumpung araw na,

buhat nang lumisan ka,

kailan maiibsan kailan titila,

buhos ng ulan sa mga mata.

akala ng iba ay madalj,

sanayin yaring sarili,

ang di ka marinig muli,

makasama kahit sandali.

#mgatulaparakaydiosa

[dyulyana]

nang mawala ka,

bahagi ko ang sumama,

may kung ano sa akin ang nag-iba,

kalahati ko yata sumahukay na.

di ko mahanap kung ano,

alam kong may nagbago,

di ko rin mapagtanto,

nais kong lumayo, magpakalayo.

kapayapaan ko ang pag-iisa,

walang kausap, walang kakilala,

tumatawa subalit lumuluha,

di batid lalim ng pangungulila.

mahigit tatlumpung araw na,

buhat nang lumisan ka,

kailan maiibsan kailan titila,

buhos ng ulan sa mga mata.

akala ng iba ay madalj,

sanayin yaring sarili,

ang di ka marinig muli,

makasama kahit sandali.

#mgatulaparakaydiosa

[dyulyana]

nakapapagod

[dyulyana]

mga pagod na tanging ikaw na lamang ang nakadarama,

manhid, malalamig na tila bangkay ang kasama,

sa paglipas ng mga oras bumabaon, lumulugmok, pabulusok,

pagal ang katawan, isip, damdamim, maging kalulwang nasusulasok.

hanggang saan dadalhin ng hanging malamig,

yaong katawang sa pagod nanginginig,

nais mahimbing, nais magupiling, kahit sandali oras ay maangkin,

gaya ng oras na lumilipas, gaya ng katawang naagnas,

puso'y natutuyot, wala nang nadarama,

malayo na sa paglalambing, lungkot ang lumalambong,

sa madilim na sulok, sa mundong nais kong maging ako,

mag-isa ay sapat na, wag ng susundan pa, pagkat di nais makaagapay ni makasabay,

iniiwas na aking mga kamay sa inyong pag-imbay,

nanatak ang luha, natapos ang pag-asa,

latak, said, wala ng natira kahit kaunti mang sa iyo ay pagsinta.

[dyulyana]

nakapapagod makisalamuha sa mundong pinamamahayan ng mga taong perpekto

[dyulyana]

tuwing pumapatak ang ulan,

tila may lungkot na nararamdaman,

kung saab galing ay di ko alam,

minsan pa nga sa luha'y nahihilam.

di alam kung anong mayroon,

da kulimlim na langit at ambon,

bakit sa puso koy lumulunos,

hiwagang di ko pa natatalos.

bumubuhos, minsa'y tikatik,

gumagapang ang sakit at pait,

nakasisira minsang ng bait,

bakit nilalamon sa akin dumirikit.

darampi ang simoy ng hanging malamig,

yumayakap sa buto ay sumisigid,

sa kalamnan waring nagpapanginig,

sa bintana, sq kalayuan doon nakatitig.

[dyulyana]

maaaring ang paglisan ay panandalian subalit minsa'y kinakailangan, magbago ang kapaligiran upang mahanap kung saan ako nararapat.

[dyulyana]

mahiwaga, masalimuot,

ganto ang sa akin ay dulot,

nitong buhay, puro sigalot,

mapait ang lasa ng pulot.

[dyulyana]

yapak sa naglalagablab na daan,

narumhan, sakong at talampakan,

paltos, kalaanunan sugatan,

nagdurugo, lunas di malalapatan.

sa sumasaksing langit,

sa balat kumakapit,

hapdi pati na ang init,

matay pilit na ipinikit.

sa tagaktak ng pawis,

naglalandas animoy batis,

sa noo, sa balikat na manipis,

hanggang bagang ay magtagis.

[dyulyana]

[dyulyana]

sa lumalalim.na gabi,

dumiriit ang pait sa labi,

tila baga hinahagkan,

naglalaho sa kawalan.

ilang tungga na nga ba,

di na mabilang isa, dalawa,

gumihit ang init na sadya,

gaya ng mag-aapoy na baga.

anong hiwaga ng tamis at pait,

hanapin, malamig man o mainit,

sa'kiy tuwa nga ba ang iyong hatid?

gayong antok sa akin di maisilid.

[dyulyana]

sa bawat pagbati ng bukangliwayway,

hinahanap ko kapararakan ng buhay,

sa pagitan ng mga silahis ng araw,

umaasang sa puso ko'y may pupukaw,

tatagos, papawi sa lamig ng kahapon,

masusumpungan ang lakas upang bumangon,

sa mapapait na danas, sa di mawari ang dinaraanan,

sa mga sugatang paa, sa mga pagal na kamay,

ikaw ang kapayapaang lagi kong hanap, laging nasang makayakap.