Ako ay siya. Siya ay ako. Isang gabing kay tahimik at tanging buwan lamang ang nagbibigay liwanag sa kalangitan. Ako’y matatagpuan mong nag-iisa sa sulok sa kadiliman. Nakatanaw sa bintana at puno ng inggit ang puso sa liwanag ng buwan. At sa aking pagtanaw may biglang lumitaw na taong matagal ko ng kilala ngunit ngayon ko na lamang ulit nakita. Siya’y nakangiti sa akin na wari mo’y ako’y tinatawag at may nais sabihin. Sa aking paglapit, doon ko nakita ang pait sa mata na sa palagay ko’y ako lamang ang nakapansin o pumiling pumansin. Sa kanyang pagngiti, unti-unting pumatak ang mga luha na sa kanyang mata’y matagal nang nakasilid. At muli ay nakilala ko siya. Siya nga pala iyong taong takot na maiwang mag-isa Siya nga pla yung taong akala ng iba ay palaging masaya Siya nga pala yung taong mapaghanap ng kalinga mula sa iba Siya nga pala yung taong madaling masaktan kaya natatakot ng magtiwala. Siya nga pala yung taong natatakot ipakita ang tunay na siya dahil baka kaayawan at iwan. Siya nga pala yung taong ayaw ipagsiksikan ang sarili sa taong ayaw sa kanya. Siya nga pala yung taong may gustong patunayan pero laging ipinagsasawalang bahala. At ngayon, naiintindihan ko na. Ang bawat sakit, takot, lungkot, hinanakit at poot ay itinago na lamang niya sa ngiting kay tamis na kahit sino ay kayang linlangin. Doon ay nakilala ko ang taong nakangiti sa akin. Ako pala siya. Ako pala ang nagsisilbing maskara niya para matanggap ng iba. Ako nga pala ang nagtago sa kanya. At sa panahong ako’y mag-isa, doon lamang ulit siya nagpaparamdam at nagpapakita. Ako nga pala siya at siya nga pala ay ako.
dededos
kianamaiart
stormborns
pixelskylines
baratheonpilled
romaincrisis
annaxmalina
janainaart
blakekathryn
discoholicmusic
