[clairemccartney]

Let’s all take a moment and thank modern family for this

[crazyintheeast]

I have literally never spend more then 45 minutes on homework in my entire life. In fact overwhelmingly I was done in 20-30 minutes. Seriously what the fuck are they doing to American kids? Why are they torturing them?

[mytearsrricochet]

I am waking up after a terrible mass shooting in my hometown where 9 civilians are dead and 26 people were wounded. I’d like to be perfectly clear: if you do not support gun control, unfollow me. In fact, block me. In fact, delete your account. Within minutes of me, my community was ripped to shreds by bullets. Police shot the gunman within ONE MINUTE of him opening fire, meaning he killed 9 people and injured 26 more within 60 seconds. Dayton will recover because we are a strong community. But there should be nothing to recover from. This should never have happened.

Fuck your guns. I mean it. Fuck them. Fuck your hobby. Fuck your collection. Fuck your second amendment rights. My community is in shambles right now and it could have been prevented. Fuck your guns.

[mytearsrricochet]

Have you ever gotten a notification from the local news that there was an active shooter near you? Have you ever felt that terror in your life? Have you ever checked the location of a shooting and seen it is in an area where your friends live? Have you ever been close enough that people saying “the gunman is loose”, even if it turned out to be untrue, could theoretically be right next door to you? Have you ever gotten calls from your grandmother at 3 am hysterically crying, asking if you’re okay and making sure you hadn’t ventured downtown that particular day or night? Have you ever been so choked with sadness and grief and anger and pure horror that you could not sleep until the sun was up? And once you were asleep the only pictures in your head were the videos your friends sent you of the shooting scene minutes after it happened? Have you ever woken up with puffy eyes because you were so scared to see that victims list, since it might hold the names of people you knew and loved?

I wasn’t involved in the shooting. I was 10 minutes away and stayed that far away. The point is, it didn’t even happen to ME to feel the effects of it. Gun violence affects so many people. I never, ever thought I would be in this situation. And I am considered lucky.

How lucky was I to watch the sunrise with tears in my eyes, hoping my community is able to come back from such a tragedy? Do you think it is lucky that I cried until I didn’t have tears anymore in the dead of night while my friends slept, unable to answer my calls? Do you think it’s lucky that my heart hurt for hours, and continues to hurt, for my hometown, the only place I’ve ever called home, the place I was born and raised? It isn’t lucky. It’s abominable.

Fuck. Your. Guns.

[edw-pou-ftasame]

Στείλτε ασκ γιατί πήγε 1 και τα βραδιά που κοιμόμασταν είναι πλέον παρελθόν.

[edw-pou-ftasame]

Χάος

Η άβυσσος, το βάραθρο, το ζοφερό νέφος της ανυπαρξίας.

[edw-pou-ftasame]

Μου λείπει χρόνος και λειπεις χρόνια

[leukh-kataigida-deactivated2015]

Μετά την Αυτοκτονία μου

Το πρωί μετά την αυτοκτονία μου, ξύπνησα.

Έφαγα το πρωινό μου στο κρεβάτι. Έφτιαξα τοστ, έστυψα ένα γκρέιπφρουτ σε ένα ποτήρι, ήπια δυο κούπες καφέ.

Το πρωί μετά την αυτοκτονία μου, ερωτεύτηκα. Όχι την κοπέλα που έμενε στο τέλος του δρόμου, ούτε τον όμορφο καθηγητή του γυμνασίου. Ερωτεύτηκα την μητέρα μου, και τον τρόπο που καθόταν στο πάτωμα του δωματίου μου, κρατώντας τα χαρτιά με τα γραπτά μου στα χέρια της, μέχρι που τα δάκρυά της έκαναν τις γραμμένες λέξεις να ξεθωριάσουν. Ερωτεύτηκα τον πατέρα μου δίπλα στο ποτάμι, καθώς έβαζε τα τελευταία μου λόγια σ’ ένα μπουκάλι και τα έστελνε σε άγνωστα μέρη. Ερωτεύτηκα τον αδερφό μου, ο οποίος κάποτε πίστευε στον Άη- Βασίλη, μα που τώρα κάθεται στο θρανίο του στο σχολείο προσπαθώντας απεγνωσμένα να πιστέψει πως είμαι ακόμη ζωντανή.

Το πρωί μετά την αυτοκτονία μου, έβγαλα βόλτα το σκύλο μου. Είδα τον τρόπο που η ουρά της τεντωνόταν όταν κάποιο πουλί περνούσε από κοντά, ή πως το βήμα της τάχυνε στη θέα μιας γάτας. Είδα το κενό στα μάτια της όταν έπιασε ένα κλαδί και γύρισε να με κοιτάξει ώστε να της το πετάξω, μα δεν είδε τίποτα παρά ουρανό στη θέση μου. Στεκόμουν εκεί καθώς άγνωστοι χάιδευαν το κεφάλι της και αυτή χοροπηδούσε στο άγγιγμά τους όπως έκανε κάποτε για το δικό μου.

Το πρωί μετά την αυτοκτονία μου, πήγα στην πίσω αυλή των γειτόνων μου, όπου είχα αφήσει τις πατημασιές μου στο τσιμέντο όταν ήμουν δύο χρονών, και παρατήρησα πως είχαν ήδη αρχίσει να ξεθωριάζουν. Είδα την ηλικιωμένη γυναίκα, από το παράθυρο, να διαβάζει την εφημερίδα με τα νέα του θανάτου μου. Είδα τον άντρα της να φτύνει καπνό στον νεροχύτη και να της φέρνει το καθημερινό της φάρμακο.

Το πρωί μετά την αυτοκτονία μου, είδα τον ήλιο να ανατέλλει. Κάθε πορτοκαλιά άνοιξε σαν χέρι, και το παιδί στο δρόμο έδειξε ένα κόκκινο σύννεφο στη μητέρα του.

Το πρωί μετά την αυτοκτονία μου, επέστρεψα σε αυτό το πτώμα στο νεκροτομείο και προσπάθησα να τη λογικέψω. Της είπα για τον ήλιο και τα πεζοδρόμια, το ποτάμι και τους γονείς της. Της είπα για τα παιδιά και το σκύλο και την παραλία.

Το πρωί μετά την αυτοκτονία μου, προσπάθησα να την αποτρέψω, αλλά δεν μπορούσα να τελειώσω αυτό που είχα αρχίσει.

[edw-pou-ftasame]

Κυριακή

Από παντού πηγάζει

μια μελαγχολία

που τελικά σε πνίγει.

[edw-pou-ftasame]

Εσύ τι γράφεις??

Ξέρω γω, τι γράφω; ό,τι με ευχαριστεί και με ολοκληρώνει

[edw-pou-ftasame]

Αλλον έναν Αύγουστο μαζί του

Μην ενδίδεις στην νοσταλγια, τα καλύτερα έρχονται.

[edw-pou-ftasame]

-να μ' αγαπάς πως το 'θελα-

[μέλισσες]

[edw-pou-ftasame]

Ρε σεις, κουραστηκα...

Όλοι μας

[edw-pou-ftasame]

Πως ν τν κνω να γυρισει

Να σεβαστεις την επιλογή του και τον εαυτό σου

[edw-pou-ftasame]

[...] καμία σκέψη.

Ή μάλλον πάρα πολλές σκέψεις, εντελώς ταυτόχρονες και εντελώς απροσδιόριστες,

να δημιουργούν χάος σε έναν άνθρωπο ήδη χαμένο.

[edw-pou-ftasame]

[...] αποφευγώ να γράψω πολλά πράγματα γιατί με στεναχωρουν -ή μάλλον κάτι ισχυρότερο, για το οποίο δε βρίσκω λέξη να αρμόζει- και θέλω να δω πόσο καιρό θα μου πάρει, γιατί τις πιο βαθιές σκέψεις τις κρύβω πρωτίστως από εμένα. [...]

21-06-2018

[edw-pou-ftasame]

Σου λειπει καποιος;

Πάντα, αλλά ίσως αν δε μου έλειπε να ήμουν κενή.

[edw-pou-ftasame]

Ήθελα να σε ζήσω λίγο ακόμη

[edw-pou-ftasame]

Πόσο φοβάμαι πως ίσως μια μέρα σε χάσω

γιατί να σε ξεχάσω,

ποτέ δε θα μπορώ.

-Πόσο λυπάμαι, 1939-