Το μαγικό μου σπίτι
Το σπίτι μου είναι μεγάλο. Κρύβει μέσα του μυστικά και λύσεις. Έχει μια μαγική ιδιότητα, τα βράδια μεγαλώνει περισσότερο. Το σπίτι μου έχει ψηλό ταβάνι, για να χωράει τις σκέψεις μου, ενώ τα παλιά φωτιστικά που έχουν κρεμαστεί από αυτό προσπαθούν να ακουμπήσουν το πάτωμα. Το σπίτι μου είναι φωτεινό . Τα πρωινά , το φως της ημέρας μπουκάρει πρόσχαρο από κάθε τζαμί και χαραμάδα . Με αγκαλιάζει. Όταν απλωθεί το σκοτάδι έξω απ’το σπίτι , τα φωτιστικά μου, προσπαθούν να αντιγράψουν το πρωινό φως αλλά χωρίς επιτυχία . Καταφέρνουν όμως να μου δείχνουν την σκιά μου . Μου αρέσει να χαζεύω το σπίτι μου. Έχει όμορφες λεπτομέρειες και αντικείμενα . Εγώ τα έβαλα εκεί . Τα ακούμπησα διστακτικά γιατί δεν κατέληξα ποτέ στην μοίρα που τους αρμόζει . Το σπίτι μου έχει απ’τα ομορφότερα πατώματα . Τα σχέδια χορεύουν πάνω τους ενώ κρατάνε τα πόδια μου στην γη , άλλες φορές, η διχρωμία προσπαθεί να μιμηθεί τα σύννεφα με μια αισιοδοξία . Οι Τοίχοι με ακούνε , φορτίζονται με τις σκέψεις μου χωρίς να βγάλω άχνα . Μερικές φορές καταβάλουν να γίνουν ένα , ενώ άλλες, απομακρύνονται σαν να κουβαλάνε το ίδιο φορτίο . Το σπίτι μου είναι πολυμήχανο . Προσφέρει απλόχερα άπειρα δωμάτια που αρκούν για να χωρέσει μέσα τους όλη μου η ζωή και κάθε μου επιθυμία . Εγώ όμως , έχω κλειδώσει τις πόρτες και έχω βολευτεί στην γωνιά μου, με συντροφιά τον φόβο για την αποσυμπίεση . Φοβαμαι . Φοβαμαι να τις ξεκλειδώσω . Αν μεγαλώσει κι άλλο θα με φάει.
Αυτό το κείμενο είναι μια απελπισμένη έκφραση του εαυτού μου . κατέληξα στο ότι απευθύνεται σε εμένα ... με το συμπέρασμα ότι «είμαι πολύ μικρή για τον μεγάλο εαυτό μου»
Έλενα , 30/5/22
1:49 π.μ
