Elfstedenbattle for KiKa

Je moet er niet aan denken dat jouw kind de diagnose 'kinderkanker' krijgt. KiKa strijd tegen kinderkanker. Wij dragen ons steentje bij door geld op te halen met een sportieve battle: 12 roeiers tegen 2 wielrenners, 220 kilometer, 11 Friese steden: wie is het snelst? In dit blog lees je alles over onze voorbereidingen, trainingen en persoonlijk ervaringen. Volg ons ook op www.facebook.com/elfstedenbattle.

[elfstedenbattle-blog]

Ylona & Piet: succes!

In mei, tijdens de Elfstedentocht, was de start van een super mooi project: Row4KiKa. Ylona en Piet reden op de fiets dezelfde afstand als 12 roeiers van het Row4KiKa team door het mooie Friese landschap met als doel zoveel mogelijk geld ophalen voor KiKa. En natuurlijk ook een strijd wie het eerste aankwam in Leeuwarden. Met bijna 2 uur voorsprong wonnen Ylona en Piet de battle. Wat hebben we genoten en wat was het super tof om dit te doen. Het plezier van het fietsen zag je aan alles bij Ylona en Piet. Bij de finish waren ze moe, maar ze straalden allebei van de kick na deze mooie wedstrijd. Ook de roeiers waren moe, maar zeer voldaan met een vierde plek overall. Morgen vertrekken Ylona en Piet naar Italië voor de ultieme uitdaging: de Giro di KiKa. Zondag start hun zesdaagse fietstocht van 995 kilometer door de Dolomieten. Dat is nog eens wat anders dan 210 kilometer roeien. Met dank aan de vele sponsors hebben wij met de Elfstedenbattle ruim € 3.575,- op kunnen halen om Ylona te sponsoren. In totaal heeft Ylona al ruim € 17.600,- opgehaald. De teller van Piet staat ook al boven de € 10.000. Dat zijn al prestaties op zich! Samen met Ylona en Piet stappen nog 112 andere deelnemers op hun fiets voor deze unieke tocht. Ook voor hen is het fietsen een mooie uitdaging om geld op te halen voor KiKa. Mooi! Nog een paar dagen en dan gaan ze samen de bergen trotseren en de Dolomieten bedwingen. Ylona en Piet, we wensen jullie heel veel succes en het was een fantastisch evenement wat we met jullie mochten meemaken voor, tijdens en na de Elfstedentocht. Samen roeien en fietsen we kinderkanker de wereld uit! Als je Ylona en Piet wilt volgen of sponsoren, kijk op www.girodikika.nl. Sjoerd Verhallen

[elfstedenbattle-blog]

Bikkelen in Friesland

’s Morgens ver voor je wekker al wakker worden. ‘s Nachts in je hoofd al 100 keer bedacht wat je niet mag vergeten en misschien toch nog moet mee nemen. Dan is het zover; vrijdag 6 mei. Ik heb er weken naar toegeleefd. Vandaag mogen we eindelijk los! Laatste voorbereidingen Na het vaste bordje havermout in de ochtend, op de fiets naar de bakker. Bakker Beerse heeft brood ter beschikking gesteld. Ik op verzoek van de rest van het team neem ik ook muesli- en krentenbollen mee.  En 1 kaasstengel; zoonlief Jay (mini-Frank van 7) was ook mee. Meteen door de bus ophalen. Ieder roeiteam heeft z’n eigen bus; die hebben we gesponsord gekregen. Na het inladen van de bus afrijzen naar het verre Friesland. Onderweg roeister Anneloes opgehaald. Ik dacht dat ik al veel mee had... Op een of andere manier is het net of de klok deze dag harder gaat dan normaal. Lijkt net of de hele ochtend ik achter de klok aan loop. Als we in Leeuwarden aankomen, is het druk. Honderden mensen zijn met elkaar bezig de boten klaar te maken voor de tocht. Iedereen roeit in een C2x+. De boten worden voorzien van verlichting, extra drijfvermogen, fuikenlijnen en andere hulpmiddelen. Na de keuring van de boot rond de klok van 16 uur, is het tijd om te rusten.  Op m’n ARZV-rode zitzak (paste mooi in de bus), onder een parasolletje. Aan het einde van de middag komt druppelen de andere leden van het team binnen. Ons team komt vanuit het hele land.  Door drukte op de weg het is het al wat aan de late kant voor iedereen aanwezig is. Het gezamenlijk eten vooraf valt uiteen in losse groepjes die eten. Ylona en Piet (fietsers) zijn inmiddels ook gearriveerd. Gas erop Om 20 uur is de start. Onze boot start vanaf de 28ste plaats, tegelijk met de Ylona en Piet. In totaal doen 89 boten mee. Die liggen allemaal op een klein stukje water te wachten voor de start. Met wat duwen en trekken vinden we onze plek en kunnen we van start. Ik roe het eerste stuk, samen met Ingar, mijn vaste roeimaatje voor deze tocht. We hebben afgesproken meteen in de aanval te gaan.  Dat gebeurt dus ook; tempo 30 en 13,4 km per uur. We vliegen de ene na de ander boot voorbij. Af en toe met twee tegelijk. In de niet al te brede vaart betekend dat wel eens commando ‘riemen vast’ Dat betekent zoveel als, we gaan met onze riemen door de andere riemen heen, houdt ze stevig vast, zodat je ze niet verliest. Dat gaat dan vervolgens met een boel geschreeuw en gevloek over en weer. Dat hoort er nu eenmaal ook eenmaal bij...   Na een kleine 40 minuten is het wisselen, binnen no time uit de boot, nieuwe roeiers erin en gas erop. Uitgeteld maar redelijk voldaan stappen we onze bus in. Onderweg naar de volgende instapplek eten we wat. Stuivertje wisselen Via de track & trace kunnen we online alle boten in de gaten houden en weten we ook waar wij liggen in het veld. Snel is duidelijk wie de concurrentie is, we zijn een beetje aan het stuivertje wisselen met de RIC mixed ploeg uit Amsterdam. Als Ingar en ik klaar staan in Sloten om in te stappen, is er iets mis met onze ploeg. We zien het verschil met RIC is ineens enorm groot worden. Bij het instappen, 5 minuten later dan gepland, blijkt dat de GPS aan bood is uitgevallen. Dan is het lastig navigeren, vooral op het Slotermeer. De achterstand op onze voorliggers is te groot geworden om te varen op hun lichten. We varen nu op de lichten van onze achtervolgers, er van uitgaan dat zij de juiste koers aanhouden. Een rechte lijn is het niet geworden, maar we hebben de ingang gevonden naar Balk. Na Balk kom je uit op de Luts; een sloot die eigenlijk net te smal is om in te roeien. Onder de boot 10 cm water en je riemen aan twee kanten in de modder tegen de oevers aan. Mooi is het wel. De zon komt op en je vaart door een tunnel van bomen. Jammer genoeg hebben we niet de tijd om er van te genieten. We gaan als de brandweer. We hebben onze achterstand weten om te buigen naar een voorsprong. Euforie in de bus; ik kan goed tegen winst ;) Maar helaas is de euforie van korte duur. Bij het wisselen van de stuur blijkt de stuurman last te krijgen van zijn vermoeidheid. Meer  dan 24 uur wakker zijn, weinig te hebben gegeten te hebben en de hitte, beginnen z’n tol te eisen. Zijn coördinatie is verdwenen. De moed is een beetje weggezakt bij ons. Ingar en ik moeten nog één keer roeien. We weten dat we vol aan de bak moeten om de opgelopen achterstand goed te maken. In de achtervolging Met nog 30 minuten te gaan voordat ik weer mag roeien, ga ik een rondje wandelen. Even de benen los maken. Alles begint ondertussen wel aardig pijn te doen. Terug bij de bus vertelt Ingar met een wit koppie dat de inhoud van haar buik zonet het daglicht heeft gezien... De tijd tikt door nadat RIC voorbij roeide; spannende minuten. Als we instappen is de achterstand opgelopen tot 9 minuten en een beetje.  Vol gas in de achtervolging. Net als gisteren, schijnt de zon inmiddels volop. Het is ongelooflijk warm. Mijn lichaam probeert ieder stukje huid te benutten om afkoeling te zoeken. Drijfnat maar voldaan stappen we uit. We hebben er weer anderhalve minuut van af gesnoept. We stappen de bus in en rijden naar de laatste wisselplek van het team, net voor Leeuwarden. Voor het eerst deze tocht is bijna het hele team daar bij elkaar. Iedereen wil weten hoe we liggen. Bij RIC hebben ze inmiddels ook in de gaten dat wij hen op de hielen zitten. Ze maken een paniek-wissel en vervangen hun laatste koppel, in de hoop nog iets te kunnen doen. Het is te vergeefs. Wij hebben – met nog 7 kilometer te gaan en een sterk team in de boot – 3 minuten voorsprong op ze te pakken. Op naar de finish In colonne vertrekken we met alle busjes naar de finish waar na 18 uur en 28 minuten het KiKa-team als 4e de lijn passeert. Ylona en Piet zijn dan al tweeënhalf uur binnen. Zij hebben de battle gewonnen. Van de organisatie krijgen we de aanmoedigingsprijs. Een beker als verdienste van de mooie prestatie en de unieke battle. De organisatie spreekt de hoop uit dat het team er volgend jaar weer zal zijn. Terug naar de realiteit En dan is het ineens voorbij. Weken, maanden lang bezig geweest met de voorbereidingen. Team bij elkaar zoeken, uitzoeken van de juiste wisselplaatsen, spullen maken en controleren, verschillende boten uittesten, trainen met elkaar, zorgen dat iedereen wist wat hij moest doen. Het idee voor de Elfstedenbattle werd geboren. Ik ging op zoek naar sponsors. Nou ja, eigenlijk ging dat andersom. Sponsoren kwamen mij op zoeken met de vraag wat ze konden betekenen. Nu afbouwen. In no time is de boot afgeriggerd en klaar voor transport. Daarna valt het collectief uit elkaar. Iedereen trekt weer z’n eigen plan. Het lukt dan niet meer om het team bij elkaar te houden en ik denk dat dat ook niet kan. We zijn een gelegenheidsteam. Het voelt op dat moment ook als een soort van leegte. Het is klaar; alles waar je mee bezig was is voorbij. Het gevoel is voor mij het beste te omschrijven als het gevoel wat ik had als ik terug kwam van schoolkamp. Je leeft er intensief naar toe en trekt een tijdje heel nauw met elkaar op. Je valt in een gat als je compleet vermoeit weer thuis bent. Ik was er al voor gewaarschuwd door mensen om mij heen: "Frank, wat moet jij als je hiermee klaar bent?". Ze hadden gelijk. Tentje of camper? Ongeveer de helft van het team gaat naar huis. Ik weet uit ervaring dat ik dat niet moet doen, om ongelukken te voorkomen. De rest van het team gaat naar de camping in Dearsum. Daar aangekomen plof ik op mijn zitzak. Mijn hoofd steunt op mijn nog netjes ingepakte tent. Vandaar uit kijk ik naar het schouwspel van Ingar en Maarten die hun tent opzetten. Mijn tent heb ik al jaren niet uit de hoes gehad.  Geen idee hoe ik die ga opzetten. Het af en toe op staan gaat steeds minder soepel. Ik lijk wel een opa, moet met m’n handen op m’n knieën om op te staan. Als ik dan eenmaal sta, heb ik twee tellen nodig om de eerste voet voor de tweede te krijgen. Na een heerlijke BBQ valt de avond in. Rustig aan kruipt de een na de ander te z’n slaapzak in. Ik besluit dat nu het moment is om mijn tent op te zetten. Na een halve minuut van worstelen met mijn tent, pak ik ‘m op en stop ‘m terug in de zak. Ik heb er gewoon de energie en zin niet in – en eigenlijk ook nooit gehad – om hem op te zetten. Ik druip af en neem de achterbank van de bus, voor de gelegenheid door mij omgedoopt tot camper. Het was een weekend dat we niet snel zullen vergeten. Een groep mensen van verschillende verengingen verschillende delen van het land, is een team geworden; het Row4KiKa-team. Een team waar ik met trots deel van heb uitgemaakt. 

Frank Al

[elfstedenbattle-blog]

Haal-op, gelijk!

Geen ‘ready… go!’, maar ‘haal-op, gelijk!’ Echt roeien leer je op zout water. Zomaar een stelling aan het begin van dit blog, waarmee ik mijn teamgenoten wellicht tegen de haren in strijk. Waar menig roeier uit ons battle-team op 8-jarige leeftijd haar of zijn eerste halen maakte, moesten wij nog twee jaar krachttrainen voordat we in een echte boot konden roeien. Hier schrijft een eilander. Een Terschellinger. De tijd dat je zwemles kreeg in de haven was van m’n ouders, de tijd van ‘leren roeien in de haven’ was ook nog van mijn generatie. In de vijfde klas van de lagere school mocht je, onder begeleiding van een al dan niet gepensioneerde kapitein/zeeheld, voor het eerst het water op. Ons team werd door Thijs van Rees of Harrie Lettinga onder handen genomen, maar mijn opa had jaren daarvoor de edele roeikunst geleerd van Willem Barentsz. Roeien op zout water Goed, terug naar de realiteit. Dat is dus het echte roeien. Er zijn vier overeenkomsten met het roeien dat we volgende week in Friesland doen: bakboord is eveneens bakboord, stuurboord is ook stuurboord, er is een stuur(man/vrouw) en de ‘peddels’ heten ook riemen. En we drijven. Dat als vijfde. Voor de rest is alles anders. Bij het roeien waarmee ik ben opgegroeid, had je geen riempjes om je voeten, geen rijdende bankjes en geen overslagen op de dol. Wel een harpoen op de boeg. Voor het geval je een walvis tegen kwam. Je trok geen blik, maar won een medaille. Je sloeg niet om, maar leed schipbreuk. En er zaten twee rijen roeiers in de boot. Zo had je dus onder andere twee slagen en twee boegen: ‘alle posities dubbel bezet’, zou Rinus Michels zeggen. Samengevat: mijn eerste twee roeiblikken won ik op het zoute water in de haven van Terschelling. Eentje in een viermansvletje en eentje in een achtmanssloep. De conservator van het ‘Behouden Huys’ wist nog wat foto’s uit het archief op te duiken, dus er is ook nog bewijs van. Dat waren nog eens tijden! Winnen voor KiKa En wat doe je als je de sportieve top op een eiland hebt bereikt? Dan vaar je uit naar het vaste land. Na een barre tocht kwam ik aan in een gebied waar ze een andere taal (lees: Fries) spraken, maar liefst elf steden hadden gebouwd en… Roeiden! Het liefst zo snel mogelijk langs alle elf steden, dat bleek daar de uitdaging. ‘Dat wil ik ook een keer winnen’, was mijn eerste gedachte. Ik trotseerde de ballotage en werd lid van de (organiserende) Leeuwarder Roeivereniging Wetterwille. Na inmiddels vijf keer aan de start te hebben gelegen, heb ik wel een leuke verzameling Elfstedenkruisjes, maar nog nooit gewonnen. En dat moet dan volgende week maar eens gebeuren. Voor Kika! Dan kan ik daarna weer verder met m’n leven… Geo Arnold

[elfstedenbattle-blog]

Voorbereiding van de ‘stuur’

In de boot waar we de Elfstedentocht mee gaan roeien is plaats voor twee roeiers en een stuurman/-vrouw, kortweg: stuur. Ik stuur de helft het parcours; meer dan 100 kilometer. Wat is er voor nodig om dat goed voor te bereiden.

Tactiek Als je in het woordenboek kijkt wat er bij het woord ‘voorbereiden’ staat, zie je het volgende staan:  “lichamelijke, psychologische en sociale factoren en mechanismen die bij een levend wezen een onbewuste associatie tussen een prikkel en een handeling veroorzaken”. In gewone taal: het klaarmaken en regelen van alles wat nodig is. Dat klinkt nogal breed en dat is het ook.  Bij ‘normale’ achtervolgingswedstrijden die ik stuur, kijk ik na de loting welke ploegen er voor en na mijn ploeg starten, om zo de strategie en wedstrijdtactiek te bepalen. Ook kijk ik de dag ervoor naar de weersvoorspellingen en probeer op basis van de wedstrijdtactiek iedere mogelijke situatie voor te stellen, de zogenaamde ‘what if’-situaties. Want als alles is onderzocht, besproken en geoefend, is er weinig tot geen ruis dat als een hobbel op weg naar winst in de weg kan staan. Blauwe stoplicht Er zijn natuurlijk altijd situaties of omstandigheden die nooit voorkomen, maar zich toch voordoen. Ik noem dat ‘stoplicht is blauw’-situaties. Heeft iemand ooit een blauwstoplicht gezien? Nee? Betekent het dan dat een blauw stoplicht niet bestaat? Voor mij is het sturen van de Elfstedentocht een groot blauw stoplicht. Dat betekent dat ik veel van mijn eigen zekerheden en voorbereidingen los moet laten. Op basis van mijn wedstrijdervaring moet ik situaties ondergaan. Dat betekent trouwens niet dat ik deze tocht zie als een plezierig toertochtje. Nog steeds zal ik het parcours goed willen kennen en wil ik weten waar onze tegenstanders roeien en of ik ergens op basis van die parcourskennis wat tijd kan winnen. En winnen wil ik voor en met mijn ploeg om aandacht te vragen voor KiKa. Peter van den Berg

[elfstedenbattle-blog]

Roeien, fietsen en… bellen!

We zijn nu een paar weken onderweg met onze battle-campagne en het wordt met de dag leuker. Kleurplaten gaan het land door, scholen weten van ons bestaan, cakes en koekjes worden in ruil voor een donatie verorberd en er wordt getraind. Hard getraind. Op de fiets en in de boot. En het allerbelangrijkste: de spaarpot voor KiKa wordt steeds voller! Belteam Afgelopen woensdag heeft een deel van onze crew tijd vrij gemaakt voor KWF Kankerbestrijding. Jaarlijks ondersteunt mijn werkgever, Webhelp NL het KWF bij de grote landelijke tv-actie. Het concept is eenvoudig en al jaren succesvol. Tijdens een televisie-uitzending wordt het publiek gevraagd om telefonisch te doneren en dus ergens gaat veelvuldig de telefoon. Aan de andere kant van de lijn zit een hele batterij aan vrijwilligers die de donaties in ontvangst nemen en registeren. Een ontzettend leuk klusje! Een oproep binnen onze groep leverde enthousiaste reacties op en bracht vijf van ons die avond in Zoetermeer. Onze communicatieve steun- en toeverlaat Marjon, de hoofdpersoon van onze battle Ylona en daarnaast ook de roeiers Marieke, Frank en ik. Rond 20:00 uur kregen we een korte training waarna, getooid met headsets, de start van de uitzending werd afgewacht. Battle Al snel ontstond ook hier een battle: wie haalt het meeste geld voor het KWF binnen? Tussen de telefoontjes door werd er gelachen, gefotografeerd en werd onze achterban via Facebook op de hoogte gehouden van onze vorderingen. Aan het einde van de avond was het KWF ruim een miljoen euro rijker, had Marjon de meeste eenmalige donaties binnengehaald en was Marieke eigenlijk de winnaar met de meest binnengehaalde structurele donateurs. Op naar € 11.000 Een mooie vorm van teambuilding! En nu weer verder met onze eigen actie. De tijd tikt weg, steeds meer bedrijven bedenken leuke acties die ons geld opleveren en onze opbrengst is inmiddels de € 1.000 gepasseerd. Op naar de € 2.000, afstempelen en dan door richting de volgende mijlpaal. ’t Is en blijft een Elfstedentocht, dus waarom zouden we de € 11.000 niet kunnen halen?

Jij kunt ons daarbij helpen! Maak ook je bijdrage over, schakel je vrienden en kennissenkring in, bedenk een leuke actie en laat het ons weten. Als het maar wat oplevert voor KiKa! We denken graag met je mee. Niets is te gek. En dat we een veelzijdig team zijn, hebben we deze week aan de telefoon wel bewezen! Geo Arnold

[elfstedenbattle-blog]

Kwetsbaar & stoer

Benieuwd naar Ylona’s verhaal en haar drive om de Elfstedenbattle aan te gaan, ging ik langs bij Ylona. We blijken buren te zijn, dus ik hoefde maar een paar deuren verderop te zijn. Wat kan de wereld soms toch klein zijn. Knuffel voor papa Ylona vertelt openhartig over de tijd dat haar zusje Lyanne in het ziekenhuis lag. Lyanne was zeven, Ylona negen. Haar opa en oma woonden bij hen in huis. “Erg fijn, want zo kon voor mijn jongere broertje en mij het leven zo veel mogelijk doorgaan. We gingen gewoon naar school en ’s avonds werd er heerlijk gekookt.” Ze miste haar ouders wel. Haar moeder bleef bij Lyanne in het ziekenhuis slapen. Haar vader kwam iedere avond terug naar huis. Ylona wachtte in bed tot ze hem thuis hoorde komen. Ze rende snel naar beneden zodra ze hem hoorde om hem nog even een knuffel te geven. We zijn allebei even stil. Wat een heftige tijd moet dat geweest zijn. Operatie Lyanne had epilepsie. De aanvallen die daar bij hoorden, werden steeds extremer. Bij het AMC ontdekten ze dat er een tumor bovenin haar hersenstam zat. Opereren was niet mogelijk. Een bericht wat je nooit te horen wilt krijgen. Haar ouders hebben zich daar niet bij neergelegd en zijn verder gaan zoeken. Ze kwamen uit in het Wilhelmina Kinderziekenhuis in Utrecht. Daar werd Lyanne geopereerd. De dag dat ze geopereerd werd, weet Ylona nog goed. Het was een spannende en zenuwslopende dag. Hoe zou Lyanne eruit komen? Zou ze nog kunnen praten? Nog kunnen lopen? Na een operatie van 8 uur kwam het verlossende woord; het was goed gegaan en alles functioneerde nog. Impact Dat deze periode ook een flinke impact op Ylona heeft gehad, bleek 4 jaar geleden. Ze deed een opleiding ‘Systemisch werken’. Daar kwamen voor het eerst de tranen weer boven. Ylona vond het lastig om over haar gevoelens te praten. “Ik dacht dat ik alles wel alleen kon. Papa en mama hadden zo veel verdriet, dat ik dacht dat ik groot moest zijn, alles zelf moest doen.“ Fietsen voor KiKa Nu gaat Ylona fietsen voor KiKa. Eerst in Friesland, daarna in de Italiaanse Dolomieten. Lyanne vindt het speciaal wat ze doet. Haar ouders zijn trots. “Ze doen van alles om mij te helpen. Soms kleine dingen, zoals mijn fiets ergens naar toe brengen, maar voor mij super belangrijk.”  Ook haar opa en oma zijn betrokken en trots. Als hun gezondheid het toe laat, zijn ze er straks bij in Italië. “Emotioneel wordt het in Italië misschien best zwaar. Hoe voelt het als ik de laatste kilometer wegtrap? Ik weet het niet.”  Ik ben onder de indruk van haar verhaal. Het is bijzonder om te zien hoe kwetsbaar Ylona zich nu durft op te stellen. En aan de andere kant is ze een stoere vrouw, die met volle overtuiging gaat voor haar doel. Wauw!

Marjon Vlug

[elfstedenbattle-blog]

Trainen voor 1 doel: Winnen!

Over 3 weken is het al zo ver. En tja, hoe doe je dat, trainen voor een roeiwedstrijd over 210 kilometer? Het is een beetje zoals hardlopen voor de marathon, loop niet de hele marathon voor je 'm start. Zou inderdaad gekkenwerk zijn om als training 210 kilometer te gaan roeien. Ook op de fiets is dat een flinke uitdaging. Toch hebben Ylona en wij als Row4KiKa team menig kilometer gedraaid.

Veel trainen Maar hoe doe je dat dan? Hoe zorg je ervoor dat je fit bent voor zo'n intensieve wedstrijd? Roeien is een kwestie van heel veel doen en heel vaak trainen. Vroeger in de jonge jaren trainde ik 12 keer per week. Maar ja, met vriendin, kinderen en een baan is dat aantal trainingen natuurlijk niet meer op te brengen. Een aantal keer per week is ook al mooi, of zou Ylona stiekem elke dag trainen? Wisselen Je zou zeggen, instappen en weg roeien kan toch ook? Het is tijdens de Elfsteden tocht de truc om ook in een estafette-team zo snel mogelijk te wisselen en dan niet door een stokje door te geven, maar letterlijk te wisselen van roeiploeg. En dat moet je uiteraard oefenen. Naast ook goed kunnen samen en gelijk roeien, want dan ga je uiteraard het hardst. Sturen Het sturen door de stuurman en -vrouw is een hele klus, met name 's nachts zit kaartlezen er niet in. Met GPS coordinaten en stuurman kunsten hopen we de juiste slootjes en wateren te bevaren. Want verdwalen kan altijd in het Friese platteland. Timen In Alkmaar en Leidschendam zullen we het sturen en wisselen oefenen met de verschillende teams en daarbij met de stopwatch timen hoe lang we erover doen. Je zou kunnen zeggen een soort Formule 1 pitstop oefenen met een roeiboot. Tijdens de wedstrijd zal er ook geroeid moeten worden met zwemvesten, dus ook dat moet geoefend worden. We zullen als een soort Michelin mannetjes over het water gaan, maar veiligheid voor alles.

Zijn we er dan klaar voor? Ja, want 6 op 7 mei roeien we zo hard mogelijk met dit top team door het Friese land om een nieuw record te roeien in mixed ploeg en Ylona wellicht in te halen, al moeten we daar nog wel heel hard voor gaan trainen! Op naar de volgende training voor deze unieke battle.

Wil je ons sponsoren om zo snel mogelijk de Elfstedenbattle te roeien? Kijk op: www.facebook.com/Elfstedenbattle

Sjoerd Verhallen

[elfstedenbattle-blog]

Winnen voor KiKa

In 2011 deed ik voor het eerst mee aan de Elfstedentocht. Niet op de schaats, maar in een grote en zware roeiboot. Het is een roei-estafette, waarbij je steeds afwisselt met twee roeiers en een stuurman/vrouw. Met elkaar roei je zo hard mogelijk over hetzelfde parcours als waar Henk Angenent in 1997 het befaamde kruisje en overwinning behaalde.

Samen met een team van 8 roeiers en 2 stuurtjes zwoegden wij door het Friese kronkelende platteland. De truc is om bliksemsnel te wisselen om daarna keihard weer door te roeien naar het volgende wisselpunt.

Dubbelgevouwen in de boot “Ach”, zou je denken, “een beetje roeien, daar wordt je niet zo moe van”. Klopt, ware het niet dat je om 20.00 uur begint en ‘s nachts door roeit. Je hebt dan inmiddels de blaren op de handen, waardoor je de riemen bijna niet meer kan vasthouden na 210 kilometer. Het is mooi om te roeien over die Friese slootjes. Om onder lage bruggen door te kunnen, vouw je jezelf als een dubbeltje te vouwen, liggend op de stinkvoeten van je mede roeier. Het klinkt misschien gek, maar ik vond het een fantastische ervaring! Voor de winst Met een vijfde plek overall waren we dat jaar niet tevreden, dus toch nog maar een keer meedoen dan. En hoe! Dit jaar, ga ik samen met ons Row4KiKa-mixed team de strijd aan om deze Elfstedentocht te winnen. We gaan de battle aan met Ylona van der Stel, die per fiets dezelfde afstand zal afleggen. Met z’n allen voor één doel: zoveel mogelijk geld ophalen voor Stichting KiKa. Sponsor Ylona en ons Row4KiKa team in de strijd tegen Kinderkanker! Sjoerd Verhallen

Sjoerd (in het midden) tijdens de Elfstedentocht in 2011. 

[elfstedenbattle-blog]

Voor even tegenstanders

Lang, zwaar, kronkelend en alleen, zo typeerde Roeined onlangs de Skiffhead. Afgelopen zondag vond deze jaarlijkse wedstrijd op de Amstel plaats; 7,5 kilometer roeien  van Ouderkerk a/d Amstel naar roeivereniging De Hoop in Amsterdam. Op zaterdag werd de Tweehead over hetzelfde parcours op gevaren. De helft van het Row4KiKa-team deed mee aan één van beide races. Sommigen startten zelfs beide dagen voor “een rondje Amstel”. De resultaten waren prima; een aantal blikken en mooie klasseringen. Hans Marten won zelfs overall het herenveteranenveld! Zelf voer ik in het damesveteranenveld, waarin ook Peggy en Anneloes startten. Voor even waren we elkaar concurrenten. Mijn startpositie was in de staart van het veld. Aangezien ik van lekker stevig door varen houd, moest ik nogal wat boten inhalen. Lang en zwaar was het en door mijn belabberde stuurmanskunst onnodig kronkelend. Alléén heb ik me door al het gedoe geen moment gevoeld. Peggy wist uiteindelijk te winnen in ons veld. Tijdens de race fietsen mijn vriend en dochter Marit mee langs het water. Ze moedigden mij aan en hebben geholpen door het klokken van verschillen met tegenstanders. Na de race hebben we samen heerlijk ontspannen genoten van het mooie weer. Nu kijk ik uit naar de Elfstedenroeimarathon. Het is heerlijk om in je eentje hard te skiffen, maar ik kijk uit naar het roeien in een team, met als gezamenlijk doel: winnen en zoveel mogelijk geld ophalen voor KiKa! In je eentje ga je hard, maar samen kom je verder! Marieke van Holten

[elfstedenbattle-blog]

“Kan ik met deze sport medailles winnen?”

Mijn ouders hadden vroeger een motorboot. Die lag aan de Hoornse Vaart in Alkmaar, vlakbij de roeivereniging. In de zomer waren we er haast ieder weekend. In de vakanties woonden we er. We hadden er kano’s, surfplanken en een zeilbootje liggen. Volgens mijn vader kon ik al eerder zeilen dan lopen (en lopen kon ik al toen ik 9 maanden was). Als kleine jongen zag ik daar regelmatig roeiers voorbij komen, waardoor ik helemaal gefascineerd raakte. Dat wilde ik ook wel eens proberen. Instappen en wegroeien De eerste vraag die ik stelde aan de jeugdtrainer van de roeivereniging was of ik ook medailles met deze sport kon winnen. Anders wilde ik er niet op. Na de geruststellende mededeling dat dat inderdaad kon als je heel goed was, wilde ik het wel eens uitproberen. Ik wees een skiff aan (een smalle 1-persoons boot). Daar wilde ik wel in. Zeven jaar was ik toen. Waar andere kinderen eerst in een bredere C-boot leren roeien, liet de trainer mij instappen. Hij legde uit hoe je moest bewegen. Ik had al zo veel roeiers voorbij zien komen, dat ik dat wel wist. Ik stapte in en roeide weg. Een half uur later roeide ik onze boot voorbij. Mijn ouders keken verbaasd toe. Ik vond het roeien wel leuk, maar ik zat ook al op atletiek. De eerste jaren heb ik dat gecombineerd. Dan ging in op zaterdagochtend eerst op de fiets naar Heiloo voor atletiek. Dan waren we daar net op tijd klaar, zodat ik precies op tijd bij de ARZV kon zijn om te gaan roeien. Winnen Met roeien wilde ik maar één ding: winnen. In 1997 kwam mijn doorbraak. Na het winnen van een aantal grote wedstrijden, waaronder het Open Belgisch Kampioenschap in de skiff, werd ik gevraagd door de bondscoach om mee te gaan op trainingskamp naar Sevilla. Die uitnodiging kwam voor mij als een verrassing. Het ging allemaal sneller dan ik had verwacht. Uiteindelijk ben ik voor Nederland uitgekomen op een aantal Worldcup’s en heb ik 2x het WK voor junioren en 3x het WK voor senioren mogen roeien. Super gaaf natuurlijk! Winnen is nog steeds mijn doel, ook nu ik als veteraan wedstrijden roei. Ik roei nog steeds wedstrijden met de jongens waar ik mijn Internationale roei carrière mee ben gestart.  Frank Al

[elfstedenbattle-blog]

Bewaar je dromen niet tot morgen!

Jaarlijks verzamelen de dag na Hemelvaart zo’n 1.000 roeiers uit binnen- en buitenland zich in Friesland om de Elfstendentocht met elkaar te roeien. Alle teams die de 220 kilometer tellende route binnen 24 uur afleggen, verdienen een Elfstedenkruisje. 

Dit jaar doet er een team mee bestaande uit roeiers van verenigingen uit  Amsterdam, Rotterdam, Den Haag, Alkmaar, Leiden en Zwolle. De ploeg bestaat uit 6 mannen en 6 vrouwen; allemaal Nederlandse toproeiers. De meeste roeiers hebben tientallen jaren ervaring en hebben op het hoogste niveau geroeid. Hun doel is duidelijk: winnen! Roeien voor KiKa Maar er is meer dan dat. De ploeg heeft een goed doel verbonden aan hun deelname: KiKa, een stichting die geld ophaalt voor onderzoek naar kinderkanker. Het idee hiervoor kwam van roeier Frank Al van ARZV Roei uit Alkmaar. Als manager en sportinstructeur bij Dynamic Fit in Alkmaar ziet hij veel mensen sporten. Eén iemand viel op: Ylona van der Stel. Frank: “Ik zag haar zó serieus en fanatiek trainen. Dat is heel bijzonder. Ik wilde graag weten wat daar achter zat en ging het gesprek met haar aan.” Ylona vertelde dat ze traint om deze zomer mee te doen aan de Giro di KiKa; een fietstocht van 6 dagen door de Italiaanse Dolomieten. Dit is haar manier om geld op te halen voor KiKa. Ylona's zusje kreeg op haar 7e een hersentumor. Een heftige periode voor het hele gezin. Ylona's zusje overleefde, maar kampt tot op de dag van vandaag met de gevolgen van de ziekteperiode. Ylona werkt als juf op een basisschool in Limmen.  “Ik werk dagelijks met kinderen. Een glimlach van een kind is voor mij het allerbelangrijkste. Een kind hoort te spelen, een kind hoort niet ziek te zijn. Elk kind mag er zijn, met al zijn of haar eigen aardigheden.”, aldus Ylona.  Toen ze vorig jaar een liedje op de radio hoorde met de zin ‘Bewaar je dromen niet tot morgen’ wist ze het zeker: ze zou in 2016 1.000 kilometer gaan fietsen voor KiKa. Een sportieve battle De drive en inzet van Ylona inspireerde onze roeiploeg. Wij wilden iets doen om haar te helpen om geld in te zamelen om zo haar doel van 10.000 euro te kunnen halen of zelfs te overschrijden. De teller staat inmiddels al ruim op 8.750 euro. Wij daagden Ylona uit om de Elfstedentocht tegelijk met ons te fietsen en de tocht sneller te volbrengen dan de roeiers. Een leuke battle, met als doel zo veel mogelijk geld op te halen voor Ylona's strijd tegen kinderkanker. Naast donaties organiseren de roeiers allerlei acties om extra geld op te halen. Zo komt er een kleurwedstrijd, worden er workshops gegeven voor niet-roeiers en worden er mooie prijzen verzameld om te verloten. Doe mee en blijf op de hoogte Benieuwd hoe de battle zal gaan en wat voor leuke acties er nog meer worden georganiseerd? Via onze de Facebookpagina kun je alles volgen (ook als je geen account hebt). Help jij ons ook mee om zo veel mogelijk geld voor KiKa op te halen? Jouw bijdrage is welkom op NL96RABO0122783255 t.n.v. Elfstedenbattle for KiKa.