İsimsiz

[elviracross-blog]

Makine dairesinin gürültüsü ve Topuk sesinin tınısı...

Sabahın 5’inde uyanıyorum. Yakıt ikmali için gemideyim. Motorların sesi, boruların soğuk metal dokusu… Hesaplamalar, planlı bakım işleri, raporlar… Arkadaş sohbetlerinde sıradan bir başmühendis olarak varlığımı gösteriyorum. Günün sonunda, bütün işleri eksiksiz yerine getirmenin verdiği tatlı yorgunlukla kamarama geçiyorum. Ve orada, içimde yıllardır sakladığım kadınsı yanım açığa çıkıyor: Elvira.

Ama bazen hayal ederim… makine dairesinde tamamen Elvira olarak var olduğum bir anı. O an, metalin soğukluğu, boruların gürültüsü ve motorların titreşimiyle dolu bir sahnede bile kendim olabiliyorum. Zarif, özgür, kendine güvenen… Ve bir an için ‘keşke’lerin zincirinden kurtuluyorum.

[elviracross-blog]

Bugün gemide vardiyamı tamamladım. Makine dairesinin sesi ve mazot kokusu arasında kendimi disiplinli, kontrollü bir adam gibi hissettim. Takım arkadaşlarımın gözünde güven veren biriyim; belki de olması gereken tam bu. Ama gece olunca her şey değişiyor. Aynadaki yansıma bana başka bir hayat fısıldıyor. Uzun, dalgalı saçlar, kırmızı elbise, topuklu ayakkabılar…

Elvira.

Kimsenin bilmediği Elvira. Ona baktığımda, gün boyu bastırdığım tüm yönlerim bir anda canlanıyor. Ellerim hafifçe birbirine kenetleniyor, omuzlarım rahat, duruşum kendinden emin ama yine de kırılgan. İki hayat arasında gidip gelmek… Bazen yorgun düşürüyor, bazen de bana güç veriyor. Gündüz makine dairesinin sesleri, gece aynadaki sessizlik… İki dünya, aynı boyut, aynı kişi. Ve bugün, ışığın tam olarak yüzüme vurduğu o an fark ettim ki yansımanın güzelliği bana kim olduğumu hatırlatıyor.

[elviracross-blog]

iyi uykular canım @--;--

[elviracross-blog]

[elviracross-blog]

ilk önce hangi rakamı görüyorsun?

[elviracross-blog]