έλεγα πως βαρέθηκα το σέημλες σελφπρομόσιον. ήταν αλήθεια; κουράστηκα στ' αλήθεια να σπρώχνω τα ποιήματα μου σα να είναι κάτι το εμπορεύσιμο; μπορεί. ήθελα μήπως απλά να τραβήξω την προσοχή; μήπως έθεσα απλά μια αντιφατική δήλωση σε ένα σελφπρομόσιον post γιατί ξέρω πόσο cool είναι να είσαι meta; μπορεί. θα συνεχίσω να κάνω ακρίβως αυτό; ναι, εννοείται πως ναι. γιατί; γιατί δεν υπάρχει άλλος τρόπος, δεν υπάρχει άλλη διέξοδος, γιατί με κάποιον τρόπο αυτά πρέπει να βγουν και να φύγουν από 'μένα.
και το μόνο που υπάρχει πραγματικά αυτή την στιγμή, είναι το δεύτερο μου zine, το ΜΙΚΡΗ ΩΔΗ Σ' ΕΜΑΣ ΛΙΓΟ ΠΡΙΝ ΤΟ ΤΕΛΟΣ. δεν ξέρω πως να μιλάω ακριβώς γι' αυτό που κάνω, όμως ξέρω ότι αυτό το zine, είναι από τα σημαντικότερα ανοίγματα που έχω κάνει μέχρι σήμερα, όχι απλά σαν Επίθετη, κυρίως σαν Αλεξάνδρα. μέσα σε αυτό το zine χώρεσαν πάρα πολλοί άνθρωποι, πάρα πολλά συναισθήματα και ίσως το βασικότερο να είναι πως χώρεσαν οι στιγμές που έσπασα, ή οι στιγμές που οι δικοί μου έσπασαν, οι στιγμές που θέλησα να κλάψω γοερά στον ώμο κάποιου που μόλις γνώρισα, οι στιγμές που θέλησα καπάκια να τραγουδήσω καραόκε Ρουβά, οι στιγμές που όλα πήγαν σκατά κι εμείς είπαμε πως δεν πειράζει.
το βασικότερο είναι πως χώρεσαν όλα αυτά χωρίς καμία ντροπή και μετάνοια για το ποιοί είμαστε, τι κάναμε και τι είπαμε. γιατί το μόνο που είχε σημασία ήταν να είμαστε μαζί.
το ΜΙΚΡΗ ΩΔΗ Σ' ΕΜΑΣ ΛΙΓΟ ΠΡΙΝ ΤΟ ΤΕΛΟΣ θα είναι διαθέσιμο σε περίπου δύο εβδομάδες. θα δίνεται χέρι με χέρι. ενώ θα υπάρχει και σε κάποιους χώρους που θα ανακοινωθούν.
πολλή αγάπη και άπειρα ευχαριστώ στον Vasilis Georgoulas για το illustration του zine.
απέραντη λατρεία σε αυτούς στο video.
tangentwithtanner
turnnoffyourmind
origamiaround
kianamaiart
annaxmalina
stormborns
