#poihma

[lum1nous-darkness]

Αυγουστιάτικη Αθήνα

Ξέχνα,

τα παραμύθια, τις πριγκίπισσες, τους δράκους,

το αντάρτικο, το Πολυτεχνείο, τον Δεκέμβρη.

Εδώ τις μάχες μας τις δίνουμε κάθε πρωί

όταν παλεύεις να σηκωθείς απ' το κρεβάτι

και κάθε βράδυ που ξαγρυπνώ και αναρωτιέμαι

αν τελικά φταίς Εσύ ή εγώ που καταλήξαμε έτσι.

.

Οι ήρωες μας είναι προ πολλού πεθαμένοι:

Ζωγραφιές σε τοίχους ή εξώφυλλα βιβλίων.

Ο,τι απέμεινε,

το σαρώνουν κάθε Πέμπτη οι αύρες στην Σταδίου

ή το πυροβολούν εξ επαφής τα ΜΑΤ στο ΑΠΘ.

.

//Κι εγώ όλο να αναρωτιέμαι

αν για την μοναξιά και το κενό που νιωθω

φταίει η Αυγουστιάτικη Αθήνα

ή ο φόβος για τον Σεπτέμβρη που πλησιάζει//

[analon0mai]

Γι’ αυτή.

Στη καρδιά μου ήρθε λίγο νωρίτερα η άνοιξη, κάπου στα τέλη ενός Σεπτέμβρη εκεί που την είδα και ξαναγεννήθηκε το νόημα. Ήταν αυτή,η ξεχωριστή, που περπατάει με δύναμη και το βράδυ κλαίει σαν απροστάτευτο παιδί· αυτή, η μοναδική, που μπροστά μου γδύνεται και τα βράδια απ’ τις ανασφάλειες πάει να πνιγεί. Γι’ αυτή θα γινόμουν δρόμος και χαλί να πατήσει, πανί τα δάκρυα της να σκουπίσει, γι’ αυτή θα γινόμουν του κορμιού της κάθε γραμμή και θα την αγκάλιαζα μέχρι και η τελευταία ανασφάλεια της να εξαφανιστεί. Για το φιλί της θα έσβηνα το τσιγάρο, εάν και είχε μια τζούρα ακόμα, για τα μάτια της θα έκαιγα την πόλη εάν μου έταζε πως μονάχα έτσι θα λάμψουν. Πολλά γι’ αυτή, όλα γι’ αυτή, γιατί είναι.. «Αυτή».

-analon0mai

[diaryofwonder]

Τάσος Λειβαδίτης

[dixws-synaisthimata]

Εκείνοι που μας παίδεψαν..

Εκείνοι που μας παίδεψαν βαραίνουν μέσα μας πιo πολύ,

όμως η δική σου τρυφερότητα πόσο καιρό ακόμα θα βαστάξει;

Ό,τι μας γλύκανε, το ξέπλυνε ο χρόνος κι η συναλλαγή,

εκείνοι που μας χαμογέλασαν βουλιάξαν σε βαθιά πηγάδια

και μείναν μόνο κείνοι που μας πλήγωσαν,

εκείνοι που αρνήθηκαν να τους υποταχτούμε.

Εκείνοι που μας παίδεψαν βαραίνουν πιο πολύ...

Ντίνος Χριστιανόπουλος

[svhse-to-feggari]

Όταν σε απογοητεύει ένας άνθρωπος μην το αναλύεις πολύ. Δεν έφταιγε ο ίδιος. Τόσος ήταν.

- Μανώλης Αναγνωστάκης

[giuniperus]

Κατανόηση

Δεν ξέρω ακριβώς τι είναι η αληθινή τριβή και τι σημαίνει να σε καταλαβαίνουν.

Η κατανόηση δεν ήταν μέρος του λεξιλογίου μου. Απίθανο το γεγονός να ήταν των αισθήσεων μου.

Όλα μοιάζουν μάταια ανά στιγμές μέχρι να σκεφτείς το αντίστροφο.

Κρίμα το να μην μπορεί κανείς να νιώσει την μεταστροφή σου, να νιώσεις πως σε νιώθει και υπάρχει για λίγα λεπτά μόνο για σένα.

Πώς ζητάς από κάποιον να είναι εκεί, όταν σκόπιμα τον αφήνεις εκτός ; Πώς ζητάς να θεαθούν τα βήματα εμπρός όταν κανείς δε γνώριζε τα πίσω;

Μοιάζουν ατέρμονες οι ώρες, ανέγγιχτες και άλφα στερημένες.

Ανικανοποίητες ορμές ενός σύμπαντος που σε απαιτεί εξ’ ολοκλήρου κι εσύ κυνηγάς τα αποκόμματα.

Δεν ήθελα ποτέ να νιώθω δίχως, διχασμό και διχόνοια. Πέτυχα μόνο το πρώτο και η δουλειά ολοένα και πληθαίνει.

Ωστόσο δεν πνίγομαι, μάλλον παρασύρομαι από την ορμή των κυμάτων της ζωής μου και δεν βλέπω σκοπέλους και βραχονησίδες.

Πώς το ταξίδι να είναι ο προορισμός όταν ποτέ δεν φτάνει σε ένα τέλμα, όταν κατά το χάραμα ξυπνάς και είσαι στην ίδια αφετηρία;

Να καταλαβαίνεις, να ακούς ό,τι κι αν λέω, κι ας μην υπάρχει συνοχή.

Είναι προκλητικό, το ξέρω, ίσως αν το συνηθίσεις να μη φαίνεται τόσο άπιαστο - σαν άλογο που καλπάζει σε άγνωστα εδάφη με αρπακτικά να το κυνηγούν.

Όταν ακούω τη φωνή στα σωθικά μου να ουρλιάζει νιώθω πως είναι η αλήθεια, αυτή που πορεύεται μοναχικά αφού όταν ακροάται πάντα πληγώνει το κοινό της.

Την σωπαίνω και βουβαίνομαι, την κρατάω μόνο για μένα που έχω μάθει να πληγώνομαι και να επουλώνομαι άναρχα και μόνη.

Πώς να μπορέσω να σου πω όλα όσα σκέφτομαι και όσα δεν θέλω να θυμάμαι, που ξέρω πως θα λυγίσεις μέσα σε άπειρες σιωπές και θα κρυφτείς για να μην δω τα δάκρυα σου;

[ibiskos]

Φωνές

Ιδανικές φωνές κι αγαπημένες

Εκείνων που πεθάναν ή εκείνων που είναι

για μας χαμένοι σαν τους πεθαμένους.

Κάποτε μες τα όνειρά μας ομιλούνε

Κάποτε μες την σκέψη τες ακούει το μυαλό.

Και με τον ήχο των, για μια στιγμή επιστρέφουν

Ήχοι από την πρώτη ποίηση της ζωής μας

Σα μουσική, την νύχτα, μακρινή, που σβήνει.

Κ.Π. Καβάφης

Αποκηρυγμένα ποιήματα

[kariwtakiki]

30/05/17

Τα ιδιαίτερα γνωρίσματα του είχαν αρχίσει ήδη να καθιστούν αισθητή την παρουσία του.

Ο ήλιος μέρα με τη μέρα λάμπει, και θερμαίνει το έδαφος περισσότερο.

Ο βοριάς που ξηλώνει σκεπές, και προκαλεί φθορές ενισχύοντας τον παγετό, αντικαταστάθηκε από το ευχάριστο αεράκι.

Αυτό που σου προκαλεί ένα περίεργο αίσθημα ανατριχιλας κάθε φορά που ξαγρυπνας περιμένοντας να δεις τα χρώματα της ανατολής.

Οι γρύλοι, και όλα αυτά τα πλάσματα που απολαμβάνουν το αχνό φως του φεγγαριού, αργά το απόγευμα ξεκινούν τη σύντομη και σχεδόν ρυθμική συναυλία τους, που λήγει κάθε δειλινό.

Το καυτό χώμα που εκπέμπει συνεχώς κύματα ζεστασιάς.

Η έντονη επιθυμία για αποβολή κάθε πλήξης.

Η έντονη επιθυμία αντικατάστασης της καθημερινής ρουτίνας από εφήμερα αισθήματα ανεμελιάς.

Ο χρόνος κύλησε.

Το καλοκαίρι έφτασε.

Τα πράγματα δεν είναι στατιστικά.