Find Your Own Tree

"chasing things that we should run from"

[christinsplit]

“If there is pain, nurse it, and if there is a flame, don’t snuff it out, don’t be brutal with it. Withdrawal can be a terrible thing when it keeps us awake at night, and watching others forget us sooner than we’d want to be forgotten is no better. We rip out so much of ourselves to be cured of things faster than we should that we go bankrupt by the age of thirty and have less to offer each time we start with someone new. But to feel nothing so as not to feel anything - what a waste!”

― André Aciman , Call me by your name

[findyourowntree]

Odysseus

Είχε πείσμα εξωτικό ο Οδυσσέας

από μικρό παιδί

τα βαζε με τα μουλάρια στο χωριό

τα παιρνε στο κατόπι

και με τον κόσμο όλο τα βαζε εδω που τα λεμε

μόνο στον παππού του που ήταν γραμματιζούμενος

καθόταν Παναγία

τ’όνομά του το πήρε από το νονό του, που τον χασαν ξαφνικά στη Σπάρτη-δι’αγνώστου αιτίας-

κι ας ντρεπόταν για τη μάνα του που δεν ήξερε να γράφει

την αγαπούσε

όταν κατάλαβε πως έχει μυαλό μικρού παιδιού η μάνα του, χτυπούσε το κεφάλι του στο ντουβάρι

της αυλής, τσιμουδιά η γειτονιά

αχ η κυρά Μαρίτσα, αφελής κι αγαπησιάρα πτης άρεσε να λέει το φλυτζάνι στις γειτόνισσες

Ξακουστή ήταν η κυρά Μαρίτσα σε όλο το περιστέρι και τα περίχωρα

εμένα καμιά φορά μου λεγε

πως περπατούσε λέει και βροντούσε η “γης”

“Για μένα παιδάκι μου τρεις αυτοχτονήσανε αλλά εγώ αγαπούσα τον παππού σου που με έκλεψε στον πόλεμο”

Κι από μικρό παιδί ο Σάκης, -του το χαλάσανε και το ομηρικό του όνομα- έμελλε να φέρη βάρη

που δεν αρμόζουν σε παιδιά

από μικρός πολύ ήτανε μεγάλος, με πολλές ευθύνες

Πιλότος ήθελε να γίνει, ανθυπολοχαγό τον πήραν στη Γρανίτσα

λυπόταν τους φαντάρους και τους άφηνε στη λούφα τους

κορόιδευε τους στρατηγούς που έρχονταν για έλεγχο

κι έκανε παρέα με τον μάγειρα και τον δάσκαλο του χωριού

Αμέτι μου χαμέτι μου το είχε να μάθει γράμματα

κι ο πατέρας του τον κηνυγούσε να βγάλει μεροκάματο

δεν φτάναν οι τρεις κι εξήντα που εβγαζε στα λεωφορεία

μέχρι και εισπράκτορα τον έκανε τον Σάκη

μετά τον έβαλε, δεκα χρονών παιδί, να δουλεύει μέσα στο μπαμπάκι

στου παπλωματά στη πλατεία Μπουρναζίου

πάνω κάτω πήγαινε με το καρότσι μέχρι τον Κολωνό και πίσω

κι αν τυχαινε να αργήσει με την αδερφή του το μεσημερι από το σχολείο

μάυρο ξύλο τον περίμενε με την δερμάτινη ζώνη του πατέρα

δεν το βαζε κάτω ο Οδυσσέας

μια μέρα, θα ταν δεν θα ταν δεκατριών χρονών, πήρε στα κρυφά την κούρσα του θείου του του Νότη, χαμπάρι δεν πήρε ο Νότης, κι έτσι έκανε όποτε μπορούσε κι έβγαζε βόλτα τις φιληνάδες του

μέχρι που μια μέρα τράκαρε την κούρσα ο Οδυσσέας σε ένα δέντρο κι είχε φτάσει πια τα δεκαοχτώ κι έφυγε άρον άρον για την Κόρινθο να παρουσιαστεί φαντάρος, μήτε μαντήλι κούνησε στη μάνα του, άφνατος έγινε ο Σάκης

Θείος και πατέρας τον κηνυγουσαν σε όλη την Αθηνα να τον βρουν, εξαφανίστηκε το παιδί να γλυτώσει

Τις νύχτες πήγαινε στο κουζινάκι που ήταν ξέχωρο πέρα στην αυλή, να διαβάσει

ηλεκτρικό δεν είχανε, επαιρνε μια λάμπα υγραεριου ή καμιά φορά τον βοηθούσε το φεγγάρι

έτσι έβγαλε το νυχτερινό σχολειό ο Οδυσσέας

κι ύστερα έβαλε στο νου του να σπουδάσει

να μη τρώει καρπαζιές από τα αφεντικά

αντίθετος ο πατέρας του με τις σπουδες του Σάκη

αφου χρειαζόταν τα δίφραγκα του παπλωματά  

του είπε πως αν φυγει για τα ξένα να σπουδάσει να μην ξαναγυρίσει

δε φοβόταν ο Οδυσσέας

δεν είχε δραχμή κι ωστόσο έφυγε για τη Γερμανία μαζί με το φιλαράκι του τον Σταύρο

και τον πρώτο χρόνο έσπρωχνε λάστιχα Uniroyal για να βγάλει το νοίκι

μ’αυτό το πείσμα έβγαλε το Πολυτεχνείο κι έγινε βοηθός καθηγητή στη Γερμανία

κι έστελνε του πατέρα του λεφτά και του έγραφε γράμματα γλυκά

δέκα χρόνια έλειπε ο Σάκης

και γύρισε έκανε οικογένεια, γηροκόμησε την κυρά Μαρίτσα και τον μπαρμπα Γιώργο

μεγάλωσε τώρα, δεν τον βαστάει η μέση του

όλα ήξερε να τα μαστορεύει όλα

λες και τα κατσαβίδια βγήκαν από τα χέρια του Οδυσσέα

και σήμερα δεν τη σηκώνει την ανημπόρια του

εβδομήντα δύο φέτος με πολλά τσιγάρα και φιλενάδες που περάσανε

αμάξια που χαλάσανε και τους άλλαξε τα φώτα

ταξίδια στη νότια Γαλλία και στις Άλπεις

δεν ξέρω αν το γλέντησε

τα μεσημέρια θυμάται τις αστείες ιστορίες στη Γρανίτσα

το πρωί πίνει νερό για τον τον αξονικό τομογράφο να ελέγξει τ’ανευρίσματα

κι ύστερα παει μέχρι την πλατεία να συναντήσει τους φίλους του

σαν σήμερα γεννήθηκε

περνάει η ζωή, περνάει η άτιμη

ελπίζω να την πρόλαβες μπαμπά

[napolinostalgia]

David Seymour, Naples 1957

[findyourowntree]

Το γυάλινο καρφάκι

Είσαι η προέκταση κι η αρχή μιας ουσίας, είσαι το γυάλινο καρφάκι στα παπούτσια ενός αγίου

είσαι μια μπερδεμένη πέρδικα. Μέσα στην άσφαλτο ένα γέλιο είσαι βαθύ. Είσαι ένα πετραδάκι που εκύλησε. Μια στιγμούλα να σε δω ξανά να σου μιλήσω.

Από τη συλλογή “Μπλε”: Ρηνιώ Παπανικόλα 1996

https://www.youtube.com/watch?v=XaQctHIM3bw 

[findyourowntree]

“Πιάνο Βυθού” (1991) Γ. Βαρβέρη

Αυτές οι νότες που σας στέλνω με την άνωση δεν έχουν πια κανένα μουσικό ενδιαφέρον. Απ’ τον καιρό του ναυαγίου που αργά μάς σώριασε τους δυo ως κάτω στο βυθό σαν βάρος έκπληκτο το πιάνο του ολόφωτου υπερωκεανείου κι εγώ έχουμε γίνει μάλλον μια διακόσμηση πυθμένος μια υπόκωφη επίπλωση βυθού ένα λουλούδι εξωτικό ή ένα τεράστιο όστρακο φωλιά ιπποκάμπων διάδρομος ψαριών που όλο απορούν μπρος στην ασπρόμαυρη αυτή μνήμη του παπιγιόν των πλήκτρων του κολάρου.

Κι αν σε καμιά βαρκάδα σας διακρίνετε στην ήρεμη επιφάνεια τρεις πέντε δέκα φυσαλίδες σαν ντο και σολ και μι μη φανταστείτε μουσική· είναι λίγη σκουριά που όταν θυμάται πιέζει κι ανεβαίνει.

Γι’ αυτό να μην ανησυχείτε. Το πιάνο μου κι εγώ είμαστ’ εδώ πολύ καλά εκπνέοντας ίσως πότε πότε νότες άσχετες αλλά μες στην ασφάλεια πλήρους ναυαγίου και ιδίως μακριά επιτέλους από κάθε προοπτική πνιγμού.

[*από την ομότιτλη συλλογή "Πιάνο βυθού", Κέδρος 1991]

[findyourowntree]

Ποιό φθινόπωρο τάζει;

Κοιτώ το σώμα της που είναι σε ακαμψία. Σώμα σε κρίση. Ταχείοι οι χτύποι της καρδιάς, ανάσες κοφτές και απαλλοτροιωμένες. Δάκρυα, δάκρυα εκκρίνονται από τις κόρες του ματιού. Σώμα σε κρίση. Σώμα της θάλασσας μαύρο. Φτερούγες της πίσσας. Απόγνωση. Απογιγνώσκω. Δεν γνωρίζεις τι σώζει και τι σώζεται. Κάπου μακριά άνθρωποι διασχίζουν κάποιον ποταμό, άνθρωποι πέφτουν σε προσεκτικά τοποθετημένες νάρκες επειδή πιστεύουν σε κάποιον άλλον θεό. Αφήνουν τα χαμόσπιτα στα οποία ενηλικιώθηκαν και τρέχουν με έναν μπόγο στον ώμο και δυο παιδιά στα χέρια. “You dont leave home unless home is the mouth of a shark.” Με σχεδίες και με τα ισχνά τους πόδια, με το άγνωστο φυτεμένο βαθιά στα μάτια τους. Η τελευταία γουλιά σε ένα μισόλιτρο τσίγκινης κανάτας που κάποιοι την ονόμασαν ελπίδα.

Άνθρωποι εγκαταλείπουν τα ζωντανά τους, και λίγο πιο πέρα άνθρωποι δεν ξέρουν πως να πνίξουν την λαχτάρα να ρουφήξουν την ζωή. Να την βάλουν ανάμεσα στα δόντια και να την μασήσουν με ηδονή.

Ποίηση καταραμένη. Ποίηση άσπιλη. Ποίηση σωτήρια, που μας κρατάς τα σωθικά σε μια θηλιά. Σε μια γωνιά της Νέας Υόρκης αποτυχημένοι διαννοούμενοι καταρρίπτουν τα όνειρά τους πάνω από ένα ποτήρι ουίσκι. Τα περιστέρια τους χαζεύουν από το περβάζι πεινασμένα.  

Ένα κορίτσι ήρθε από πολύ μακριά για να βοηθήσει τα παιδιά πίσω από τα ψηλά τείχη της Χίου. Εκεί που οι φασίστες πετούν κοτρώνες από το κάστρο. Εκεί που τα ψηλά συρματοπλέγματα δεν έχουν κανένα υπόστεγο να καλυφθουν. Εκείνο το κορίτσι κλαίει και διψά για δικαιοσύνη.

Δυο ζευγάρια βλέμματα αντικρυστά. Μια φίλη μαζεύει τα τελευταία πιάτα με αποφάγια ενώ δίπλα της η συκιά πενθεί για τον Αύγουστο που χάθηκε. Ημέρες παράξενες, μια Αθήνα που ξέρει να λιώνει που λέει κι ο Αλέξανδρος, ανήσυχα παιδιά κατακλύζουν τους δρόμους με τσιγάρα στα χέρια. Ζούμε στην κόψη της απελπισίας ν’αρπάξουμε ό,τι είναι ακόμα ατόφια όμορφο και ανέγγιχτο από το πλασματικό και το τεχνιέντως πλασαρισμένο.

Ζευγάρια καινούργια, ζευγάρια παλιά κρατιώνται από το χέρι. Τα χέρια θα μας σώσουν, μονο έτσι θα ησυχάσουμε. Από το βάθος ακούστηκε ο Τσιτσάνης και η Νίνου, “Ακρογιαλιές Δειλινά”. Με κουρασαν απόψε οι ακατανόητοι μου λυρισμοί. Με κούρασαν τα ποιηματα που δεν έχουν τι να πούνε.

Τι έχει σημασία; Κάποια νοικοκυρά τρίβει το πάτωμα του μπάνιου με σφιγμένα δόντια ενώ πονάνε οι γοφοί της. Κάποια γκόμενα σιχτιρίζει τον λεγάμενο γιατί άργησε χθες βράδυ να γυρίσει κι εκείνη τον περίμενε με τα δαντελωτα της εσώρουχα για δέιπνο. Κάποια μάνα κλαίει από τον πόνο την ώρα που θηλάζει το δίμηνο μωρό της. Κάποια φιλόδοξη γραμματέας διορθώνει το κραγιον της στην τουαλέτα του γραφείου και αφήνει ένα πνιχτό γέλιο στην θέα του καθρέφτη. Ένας αλαζονικός σαραντάρης ποστάρει απανωτα κυνικά χαμόγελα στο ινσταγκτραμ. Ένας νωχελικός διανοούμενος γράφει ένα σεντόνι και το ποστάρει κάθε πρωί, μόλις πιει την τελευταία γουλιά του μέτριου καφέ του. Μια εσπρεσσιέρα καίγεται, ένα μπρίκι λιώνει από την πολυχρησία. Οι κουρτίνες της κουζίνας κιτρινίσανε ρε μάνα. Δεν έχει άλλο κρασί. Τα κολοκύθια λιώμα σου φάνηκαν. Δεν είναι λύσσα, παρά μόνο στεναχώρια κρυμμένη σε ένα ποτηράκι τόσο δα, δεν το πιάνει καν το μάτι σου. Ο ρυθμός του λόγου πάλι χάθηκε, ρε μάνα, σ’αγαπώ.

Μου αρέσει το φθινόπωρο, αγαπώ τις πρώτες βροχές που μουσκεύουν το χώμα, ίσως επειδή αναδύονται μυρωδιές γήινες, και μας θυμίζουν από που προερχόμαστε. Όλα τα αύριο δικά μας είναι, είπε το αγόρι μου.

[egotisticdaydreams-deactivated2]

[thingstodoindenver]

Η ωραιότερη γυναίκα του κόσμου, αυτή τη στιγμή που μιλάμε, είναι η Imaan Hammam.

Ή η Maggie Siff στο συγκεκριμένο επεισόδιο της συγκεκριμένης σειράς, την ώρα που λέει μια συγκεκριμένη κουβέντα.

Ή η Rooney Mara στην επόμενη ταινία του Malick.

Ή η Έλλη Τρίγγου, αν ο σκηνοθέτης του Suntan επιχειρούσε να την κοιτάξει όπως ο Luca Guadagnino είδε την Tilda Swinton στο io sono  l’ amore. Ή έστω αν επιχειρούσε να την κοιτάξει απλά λίγο και δεν την ξεπερνούσε λες και κάποιος του είπε ότι βιαζόμαστε. Δεν βιαζόμαστε, θέλουμε να δούμε στο φως.

Ή μια ημιάγνωστη κοπέλα απ’ την Τσεχία που είδα φευγαλέα το 2006 στην Κω.

Ή η γυναίκα που θα δεις 

να περνάει την άσφαλτο που βράζει, ξυπόλητη, ένα οποιοδήποτε μεσημέρι Ιουλίου / να πηγαίνει προς την τουαλέτα του κάμπινγκ 6 το πρωί με το κωλόχαρτο στο χέρι / να στέκεται με τα μαλλιά, όλο αλάτι ήλιο και αέρα απογευματάκι μπροστά σε λίγο αλκοόλ

Οι απόπειρες να εξηγηθεί η ομορφιά, να μιληθεί, να τακτοποιηθεί, θα αποτύχουν, επειδή τέτοια είναι η μοίρα τους. Το μόνο ζήτημα που έχει σημασία, είναι το αίσθημα εκείνο, την ώρα ακριβώς – ούτε δευτερόλεπτο πριν ούτε δευτερόλεπτο μετά – που τα γόνατα κόβονται, που ο λαιμός σου κολλάει (μέσα/έξω), που έρχεται ένα γενικό σφίξιμο, που σου επιβάλλεται μια ολική ακινησία.

Έξω από οποιαδήποτε σκέψη για το τι μπορείς, τι θες ή τι επιτρέπεται να κάνεις. Το ζήτημα τίθεται, κάθε φορά, εκτός της παρούσας ή όποιας άλλη συγκυρίας. Εκτός οποιουδήποτε συστήματος αξιών ή ιδεολογίας. Η στιγμή που αντικρίζεις την ομορφιά και ξεχειλίζεις αυτόματα από το αίσθημα μιας γλυκιάς ασφυξίας, από την ιδέα ότι η ζωή δεν έχει παρελθόν ή μέλλον, αλλά όλα είναι ένα βλέμμα, μερικά δευτερόλεπτα που συνοψίζουν την τύχη του να συντονιστείς με αυτό που σε καθηλώνει.

Η ωραιότερη γυναίκα του κόσμου, αυτή τη στιγμή που μιλάμε, είναι η Imaan Hammam.

Η ωραιότερη γυναίκα του κόσμου είναι όχι ένα, αλλά αυτό ακριβώς το κορίτσι που κοιμάται σαν πεταλούδα, σα γυναίκα με μικρά φτερά, χωμένη μέσα στο διπλανό μαξιλάρι. Τα μάτια της είναι κλειστά με ένα ήσυχο τρόπο. Η ομορφιά είναι ένα κλειστό σύμπαν, μπαίνεις μέσα του ήσυχα και πατάς στα ακροδάχτυλα, αναπνέεις με δέος – να μην ξυπνήσεις την υπόλοιπη πραγματικότητα.

[findyourowntree]

Fair Play

(ὁ ποιητὴς ὑπογράφει ὡς: Μανοῦσος Φάσσης)

                                                       Τῷ φίλω Μ.Ἄν.

Πόσες χιλάδες ὧρες πέρασαν μὲ συνεδρίαση, σ᾿ αχτίδες, κόβες καὶ κομματικοὺς πυρῆνες, στὸ τέλος πάθαμε χρονία νικοτινίαση κι ὁ πονοκέφαλος οὔτε περνοῦσε μ᾿ ασπιρίνες.

Μάθαμε ἀπ᾿ ὄξω -βασικὰ- ὅλα τὰ προβλήματα καὶ τὴν ἀναγκαιότητα τῆς πάλης καὶ γίναμε τὰ δακτυλοδειχτούμενα τὰ βλήματα κρατώντας τὸν Μὰρξ – Ἔγκελς ὑπὸ μάλης.

Μέρα τὴ μέρα θά ῾ρχονταν ἡ Ἐπανάσταση καὶ περιμένοντας πέρασαν τὰ χρόνια κι ὅμως σ᾿ τὸ λέγαν οἱ γονεῖς σου «ἄσ᾿ τα σὺ πάντα θὰ βρίσκονται στὸν κόσμο ἄλλα κωθώνια».

Πάντοτε ὁ καπιταλισμὸς βρίσκει περάσματα καὶ ξεπερνᾶ τὶς δύσκολες τὶς κρίσεις. Κι ἕνα πρωί: «Ἀπαγορεύονται τὰ ἄσματα καὶ κοπιάστε στὸ τμῆμα γιὰ ἀνακρίσεις».

Τώρα νὰ σπάσεις δὲν μπορεῖς πιά, σὲ χρωμάτισαν καὶ σ᾿ ἔχουν σὰν τὸν ποντικὸ μέσα στὴ φάκα καὶ δὲν ξεφεύγεις ἀπὸ τοῦ χαφιὲ τὸ μάτι σὰν συναναστρέφεσαι τὸν καθ᾿ ἕνα μαλάκα.

...........................................................................................

Δὲν ἄκουσες ποτὲ τὴ μάνα σου τὴν ἅγια σ᾿ ἐνοχλοῦσε καὶ σένα τὸ κατεστημένο, δὲν εἶδες γύρω σου χιλιάδες τὰ ναυάγια δὲν τὸ χαμπάρισες πὼς τὸ παιχνίδι ἦταν στημένο.

[findyourowntree]

#manolisanagnostakis

[findyourowntree]

[ypokeimeno]

Ποιος τις γαμάει τις Πανελλήνιες;

Θέμα παιδείας το ένα, θέμα παιδείας το άλλο, τόσα χρόνια το ίδιο επιχείρημα. Κάποτε το θεωρούσα σαχλαμάρα. Τώρα πια επικίνδυνο. Το επικαλείσαι και ξεμπερδεύεις για να κλείσεις τη συζήτηση. Βρέθηκε πάλι η λύση. Κι ύστερα κοιμάσαι με καθαρή συνείδηση, άνθρωπε. Γιατί δεν τολμάς να ονειρευτείς. Φράζεις τις διόδους της φαντασίας σου. Σε πιάνει τρόμος μη χάσεις τα αποκτήματά σου. Και ξέρεις γιατί; Γιατί είσαι όντως μορφωμένος. Γιατί μορφωμένος πια θα πει πειθήνιος. Να χωνεύεις τον εμετό τού παρόντος. Γιατί σου παρέχει τα προνόμια της περηφάνιας σου. Γιατί σου δημιουργεί προσδοκίες ανέλιξης για να δικαιολογείς την ύπαρξή σου. Αυτό είναι το deal. Οι άστεγοι ας πρόσεχαν. Δεν είχαν παιδεία. Τα θέλαν και τα πάθαν. Έχεις συνηθίσει την ασχήμια της πόλης. Σου αρέσει και λίγο καθώς την προσπερνάς. Νιώθεις μια κρυφή υπεροχή με όλα αυτά που βλέπεις. Γιατί η μόρφωση σού έχει χτίσει έναν ιδανικό μικρόκοσμο. Όλα ξεχνιούνται με γεμάτη την μπανιέρα διαβάζοντας το αγαπημένο σου μυθιστόρημα υπό το φως των κεριών. Γιατί είσαι άνθρωπος της φινέτσας. Αγοράζεις από τα Public. Παιδεία χέρι χέρι με την ύλη. Σκάι TV. Γνώση συγκρατημένης συγκίνησης. Θέμα ντεκόρ. Και το βραδάκι για ένα μορφωμένο ποτάκι. Ποίηση και φιλοσοφία. Κράξιμο και γραβατούλα. Ταγεράκι και ξεμάλλιασμα. Τα στρατόπεδα των μορφωμένων παντού. CV – Παιδεία – Ραδιουργία. Σοβαροφάνεια. Και αριστεία σνομπισμού. Σαν αηδία για τη λαϊκή αγορά. Και ωρύεσαι ολημερίς για τα πιο λαμπρά μυαλά που φύγανε για την Ευρώπη. Μας κλέψανε τους επιστήμονες. Μόνο οι επιστήμονες. Όσο για τους αγράμματους, αυτοί ας μην ξαναγυρίσουν πίσω. Ατόφιο μίσος για τη λαϊκότητα. Κι όμως λατρεύεις τάχα τα φαλάφελ. Κι οι φυλακές να είναι φίσκα. Από τις εντολές των μορφωμένων. Με τα δύο στρέμματα βιβλιοθήκη στο σπίτι τους. Η σιχαμένη ευγένεια του καιρού. Δημουλά και ξαπλώστρα. Ο υπέρμετρος ρομαντισμός, το τέλειο άλλοθι της σκατοψυχιάς. Η Μαίρη Τσώνη κάνει κωλοδάχτυλο στα viral δάκρυα του τσολιά σας. Και τα παιδιά σας σφαχτάρια στις Πανελλήνιες. Προσκυνώντας μηχανογραφικά, τα κωλόχαρτα του θεού. Τα σέρνουν οι γονείς που ευαισθητοποιούνται πολύ με το μπούλινγκ. Τα σέρνουνε με το λουρί. Να τα γεμίσουν τραύματα. Να τους διδάξουν τον ανταγωνισμό. Γιατί πρέπει να λάβουν γνώση τα παιδιά τους. Πρέπει να μάθουν πώς να αποφεύγουν την αυτομόρφωση. Μη χαραμιστούν. Πρέπει να πετύχουνε τους στόχους τους. Μεταπτυχιακό στο Άμστερνταμ. Καπιταλισμός και λίγη τρελίτσα. Αυτό θα πει σταδιοδρομία. Να θαυμάζεις το λουλούδι στο ανθοπωλείο κι όχι εκεί ακριβώς που φυτρώνει. Ευτυχία ελεγχόμενη. Σαν τεχνητή λίμνη στο Ίδρυμα Νιάρχου. Αυτό θα πει μορφωμένος άνθρωπος τούτες τις μέρες. Να πάψεις να ανατριχιάζεις με τον ουρανό. Γιατί η επιτυχία σε θέλει με σκυμμένο το κεφάλι. Πρέπει να πάθεις λουμπάγκο από την κανονικότητα. Και μακριά από την αλληλεγγύη ε; Αυτό σημαίνει προσήλωση. Αυτό σημαίνει περηφάνια της γιαγιάς στο χωριό. Να βγάζεις λεφτά. Να παίζεις την τεχνολογία στα δάχτυλα. Και να μην ξέρεις πού πέφτει η βιβλιοθήκη της πόλης σου. Αλλιώς δεν είσαι πολιτισμένος. Να είσαι καταναλωτής. Αλλιώς δεν έχεις κουλτούρα. Να επισκέπτεσαι το μουσείο της Ακρόπολης με δέος. Να δακρύζεις με τα γλυπτά του Πραξιτέλη. Και στο σπίτι σου να κρέμονται πίνακες απ’ το ΙΚΕΑ. Στάσου. Βγάλε μια κόλλα χαρτί. Γράψε το όνομά σου. Την ηλικία σου. Τα παιδιά σου. Άριστα! Πήγαινε κόλλησέ το τώρα στην κολώνα της ΔΕΗ. Φύτουκλας στη φιλοδοξία. Λευκή κόλλα στη ζωή. * [αφιερωμένο στο κορίτσι που άκουσα να κλαίει απ’ τον φωταγωγό] Σαμσών Ρακάς

[thequotejournals]

Those who do not move do not notice their chains.

Rose Luxemburg (via thatkindofwoman)

[thingstodoindenver]

Με έχει αρπάξει απ’ το λαιμό μια μαύρη μελαγχολία, εντελώς μη αναμενόμενη ή έτσι νόμιζα.

Φευγαλέα μου έρχονται διάφορα, καθώς κάνω τη διαδρομή Αθήνα - Μέγαρα χωρίς διόδια, κανένα τέταρτο παραπάνω δηλαδή και έξι ευρώ πλουσιότερος.

Ιδρωμένο καλοκαίρι, χειμώνας μισοσκότεινος στα μαγαζιά που βρίζεις. Ο Κ. κοροϊδεύει τους στίχους στο r&b που παίζει τρίτη φορά απόψε, ανάμεσα σε δαπίτες και την μπαργούμαν που παραέχει στιλ για να γουστάρει αυτόν ή τον οποιονδήποτε, όμως κάποιοι κουνιούνται αργά με το κομμάτι και τα μάτια τους είναι κλειστά. Κάτι τους έχει πιάσει. Ο άλλος ξερνάει στο πεζοδρόμιο μπροστά στην είσοδο ενός θλιβερού στριπτιζάδικου. Ο πορτιέρης τον κοιτάει και γελάει. Το μαγαζί πάει γαμιώντας απόψε. Ο παιδικός έρωτας με ρουφηγμένα μάγουλα απ’ την πρέζα, όμως είμαι γαϊδούρι και θυμάμαι μόνο έναν κώλο 18 χρονών και τον εαυτό μου κρεμασμένο στο καρτοτηλέφωνο – είναι γλυκό το όχι, μήπως υπάρχουν περιθώρια;  Δυο άνθρωποι χύνουν ο ένας μες στον άλλο σε ένα one night stand, χωρίς προστασίες ή προϋποθέσεις και την επόμενη λένε τι σκεφτόμουν τι έγινε ρε μαλάκα τι έγινε τι έκανα τι έγινε. Είναι αγγελικό και μαύρο το φως απόψε και όντως αυτή εδώ είναι η κόλαση με τέτοιο ακριβώς φως κι όποιος πει ότι το περίμενε λέει ψέματα. Οι φίλοι σου είναι 16 και σου λένε για μια φέρμα μπροστά στο Καλλιμάρμαρο, έτσι έχασε για πάντα το αγαπημένο του μπουφάν, οι γονείς του μάλιστα του το χρέωσαν κατηγορώντας τον με ένα νεφελώδες εμ, δε μ’ ακούς, καλά να πάθεις. Ο Γ., απ’ τη γειτονιά, φευγάτος να τρέχει αργά βουβός προς όλες τις κατευθύνσεις και κυρίως προς ένα περιθώριο δίχως τέλος, ο πατέρας του οικοδόμος, δεν έχεις δει να περπατάει πιο ευθυτενές άτομο καθώς πάει για το ούζο του στο καφενείο. 

Πιο χωριάτες απ’ τους χωριάτες γονείς μας, η αθηναϊκότητά μας, ήταν μια μαύρη τρύπα. Αντιφάσεις και ανεξήγητα κι όλο να πάμε να φύγουμε στα νησιά και στην Αγγλία.

Ποιος θα το έλεγε, δεν έχουν περάσει πολλά χρόνια από τότε που ήμουν τόσο προκατειλημμένος, ειδικά απέναντι στον the boy. Μεγάλωσα σ’ αυτό το κομμάτι της κοινωνίας που τράφηκε με βρικολακιασμένες μυθολογίες αριστερών και καμιά δεκαριά πεθαμένα λαϊκά τραγούδια που επαναλαμβάνονταν απ’ το πρωί ως το βράδυ. Δε φταίγαν οι αντάρτες, που η εποχή μας έμαθε να μεθάμε στο όνομα τους ανταγωνιζόμενοι σε φοκλόρ τους καταστηματάρχες της Πλάκας. Ή ακόμη χειρότερα ανταγωνιζόμενοι γενικώς με τους πάντες σε αποθέματα μετριοπάθειας και κοινωνικής επιτυχίας. Δεν έφταιγε το τη- δευτερη-φορά-που-θα-ρθω-για-να-ζήσω που το έπαιζαν όλοι οι νταλάρες της οικουμένης απ’ την τηλεόραση μέχρι το φοιτητικό ρεμπετάδικο – 1800 δραχμές πιες όση ρετσίνα θες και ξέρνα τον εαυτό σου, τη νύχτα, την εξεταστική, το άγχος της εισόδου στην αγορά εργασίας. Πέρασαν όμως τα χρόνια και ούτε που κατάλαβα πως μπήκαν σχεδόν ασυνείδητα τόσα τραγούδια mary and the boy στις συλλογές για το αυτοκίνητο και στις συλλογές για το σπίτι και στις συλλογές για το μετρό.

Η σχέση μου με τη μητρόπολη πέρασε απ’ τους Mary and the Boy, απ’ το διεκδικήσιμο για λίγο οδόστρωμα τέλη του 2008, συνάντησε τον David Thewlis γυμνό στο Μάντσεστερ ή το Λονδίνο, στη Σωκράτους σοκαρίστηκε και το ξέχασε παραδίπλα στην Ευρυπίδου πίνοντας, πίνοντας, πίνοντας και οδηγώντας τύφλα μέχρι το σπίτι, να ‘χαμε τώρα ένα βρώμικο απ’ τον Κινέζο, ένα σπίτι στην Καλλιδρομίου, ένα τραπεζάκι στην Ψύρρα, ένα τελευταίο ποτό στο ποπ. Να ‘χαμε μια απάντηση που πήγε το χαμένο κέντρο του κόσμου και γιατί είμαστε μετέωροι με λεφτά και δουλειά, μετέωροι χωρίς λεφτά και χωρίς δουλειά και να μπορούσαμε να δεχτούμε επιτέλους ακούγοντας portishead ότι το χαμένο κέντρο του κόσμου, δεν υπάρχει πουθενά και πως να το βρούμε αφού ρίξαν πάνω του πυρηνική βόμβα και τώρα εμείς πρέπει να μη διστάσουμε, πρέπει να γιορτάσουμε ότι δεν υπάρχει κάτι στο οποίο μπορούμε να επιστρέψουμε – όλα σβήστηκαν στη σκιά του μανιταριού.

Και οι συμπότες μας, παλιοί και νέοι επισκέπτες της μητροπολιτικής βάναυσης ομορφιάς, άγνωστες πια φιγούρες που δυσφορούν γύρω απ’ το κέντρο της πόλης, δεν έχουν τι να πουν, διαβάζουν ακατανόητες θεωρίες, τσακίζουν σουβλάκια μετανιωμένοι για τον λιναρόσπορο που περιμένει στο ντουλάπι, προοδεύουν ή απελπίζονται ολοκληρωτικά, χορεύουν, ρωτάνε τι στον πούτσο είναι αυτός ο εφκα, ο εκφα, ο δε γαμιέστε πια, χάνονται ακινητοποιημένοι στην κίνηση, χάνονται ακινητοποιημένοι στο τελευταίο δεκάλεπτο του όγδοου επεισοδίου του τρίτου κύκλου, εντέλει όλο χάνονται. Και ύστερα βρίσκονται ξαφνικά σ’ ένα κοινό πένθος που δεν περίμεναν ότι θα τους πιάσει απ’ το λαιμό στα καλά καθούμενα Μάη μήνα.

[bijouxdekant]

Σ’ αγαπώ

Ρολάν Μπαρτ, Αποσπάσματα ερωτικού λόγου, μτφ. Βασίλης Παπαβασιλείου, Κέδρος, Αθήνα 1977

Το σ’ αγαπώ δεν έχει αποχρώσεις. Καταργεί τις εξηγήσεις, τις διευθετήσεις, τις βαθμίδες, τις λεπτολογίες. Κατά κάποιον τρόπο - άμετρο παράδοξο της γλώσσας- λέγοντας σ’ αγαπώ είναι σαν να παραδέχομαι ότι δεν υπάρχει κανένα θέατρο της ομιλίας, και ότι η λέξη αυτή είναι πάντα αληθής (δεν έχει άλλο αναφερόμενο από την προφορά της: είναι ένας τελεστικός γλωσσότυπος).

Το σ’ αγαπώ δεν έχει πέραν. Είναι η λέξη της δυάδας (μητρικής, ερωτικής)• μέσα της, καμιά απόσταση, καμιά παραμόρφωση δεν έρχεται να χαράξει το σημείοֺ δεν είναι μεταφορά κανενός πράγματος.

Το σ’ αγαπώ δεν είναι φράση: δε μεταβιβάζει ένα νόημα, αλλά αγκιστρώνεται σε μια οριακή κατάσταση: «αυτήν όπου το υποκείμενο αιωρείται σε μια σχέση αντικατοπτρισμού με τον άλλο»1. Είναι μια ολόφραση.

(Μόλο πού λέγεται δισεκατομμύρια φορές, το σ’ αγαπώ κείται εκτός λεξικού• είναι ένα σχήμα λόγου που ο ορισμός του δεν μπορεί να υπερβεί την απλή τιτλοφόρηση.)

[…] Το σ’ αγαπώ είναι ενεργητικό. Επιβεβαιώνεται ως δύναμη έναντι άλλων δυνάμεων. Ποιών δυνάμεων; Χίλιες δυο δυνάμεις υπάρχουν στον κόσμο πού είναι, όλες τους, δυνάμεις μειωτικές (η επιστήμη, η κοινή γνώμη [δόξα], η πραγματικότητα, η λογική, κλπ.). Ή ακόμη: έναντι του γλωσσικού οργάνου. Το αμήν κείται στο όριο του γλωσσικού οργάνου, δε μετέχει στο σύστημα του και του αφαιρεί τον «αντενεργό μανδύα» του. Όμοια και η ερωτική προφορά (σ’ αγαπώ) στέκεται στο όριο της σύνταξης, προσδέχεται την ταυτολογία (σ’ αγαπώ θα πει σ’ αγαπώ), αποκλείει τη δουλικότητα της Φράσης (είναι απλά και μόνο μια ολόφραση). Ως προφορά, το σ’ αγαπώ δεν είναι σημείο, αλλά λειτουργεί εναντίον των σημείων. Αυτός που δε λέει σ’ αγαπώ (που μέσα από τα χείλη του το σ’ αγαπώ δε θέλει να περάσει), είναι καταδικασμένος να εκπέμπει τα πολλαπλά, αβέβαια, αμφίβολα, φειδωλά σημεία του έρωτα, τους δείκτες του, τις «αποδείξεις» του: χειρονομίες, βλέμματα, αναστεναγμοί, υπαινιγμοί, ελλειπτικά σχήματα: πρέπει να παραδώσει τον εαυτό του στην ερμηνεία. Το υποκείμενο αυτό εξουσιάζεται από την αντενεργό διέπουσα αρχή των ερωτικών σημείων, είναι αλλοτριωμένο μέσα στο δουλικό κόσμο της γλώσσας με την έννοια ότι δεν τα λέει όλα (δούλος είναι αυτός που ‘χει κομμένη γλώσσα και δεν μπορεί να μιλά παρά μόνο με νεύματα, εκφράσεις, μορφασμούς). 

Τα «σημεία» του έρωτα εκτρέφουν μια τεράστια αντενεργό φιλολογία: ο έρωτας αναπαριστάνεται, ανάγεται σε μιαν αισθητική των επιφάσεων (σε τελική ανάλυση, ο Απόλλων είναι αυτός που συγγράφει τα ερωτικά μυθιστορήματα). Ως αντισημείο, το σ’ αγαπώ ανήκει στην περιοχή του Διονύσου: το βάσανο δε γίνεται αντικείμενο άρνησης (το ίδιο ισχύει και για το παράπονο, την αηδία, τη μνησικακία), αλλά απλώς, δια της προφοράς, δεν εσωτερικεύεται: λέω σ’ αγαπώ (και το επαναλαμβάνω), σημαίνει εξοβελίζω το αντενεργό στοιχείο, το παραπέμπω στον κουφό και θρηνώδη κόσμο των σημείων - των λεκτικών περιστροφών (κόσμο πού δεν παύω, ωστόσο, ποτέ να διασχίζω)2 .

Ως προφορά, το σ’ αγαπώ ανήκει στην περιοχή της δαπάνης. Όσοι αποζητούν την προφορά της λέξης (λυρικοί, ψεύτες, πλάνητες), είναι υποκείμενα της Δαπάνης: δαπανούν τη λέξη, σάμπως να ήταν ιταμό (ποταπό) πράγμα η επανάκτηση της σε οποιοδήποτε χώρο. Βρίσκονται στο ακραίο όριο της γλώσσας, εκεί όπου η ίδια η γλώσσα (και ποιος άλλος θα το έκανε στη θέση της;) αναγνωρίζει πως είναι ανέγγυος, πως δουλεύει χωρίς προστατευτικό δίχτυ.

[1] Για την οριακή κατάσταση και την ολόφραση: Λακάν,  le seminaire, I, 250 

[2] Το απόσπασμα αυτό έχει, προφανώς, ως αναφορά τις θέσεις του Ντελέζ πάνω στον Νίτσε, ιδιαίτερα 60, 75.

Σημείωση: Οι πηγές παρατίθενται ακριβώς όπως στο πρωτότυπο ακολουθώντας πιστά το πνεύμα του Μπαρτ.

[findyourowntree]

[troposphera]

An elderly woman rests on the ruins after she lost her home during the earthquake in Minxian county in Dingxi, northwest China’s Gansu province, July 23.

AFP/Getty Images