Finlandinya Güncesi @finlandiyaveben - Tumblr Blog

Nerelerdesin neler yapıyorsun neden yazmayacaksın çok eski takipçinim

Merhaba.

Finlandiya’dan ayrıldım, şu an ABD’deyim. Birkaç yıl daha burada olacağım. Ondan sonra ne olacağına dair fikrim yok. Hedefim Kuzey Avrupa’ya geri dönmek; ama gelecek ne getirir bilemiyorum.

Merhaba ben bu sene mezuniyetimde Fin bir çocukla tanıştüm beni dansa kaldırdı vs ama genel olarak çok soğuklar instagramdan konuştuk ama dedikleri beş kelimeyi geçmiyor derken bende konuşmak istemiyor diye ve konu da tıkandığı için cevap vermedim. Oranın erkekleri nasıl? Mesaj atmasını beklemeli miyim yoksa boşuna bir beklememi ayriyetten oradi erkekler burada olduğu gibi bir kız yazınca kendilerine götleri havaya kalkıyor mu ya da öf yine mi sen moduna giriyorlar mı

Her ilişkinin, kişinin dinamikleri farklıdır tabii ki; ancak senin ona mesaj atmaman için hiçbir sebep göremiyorum.

Tabii bu soruyu bana aylar önce yollamış olduğun gerçeği var...

Merhaba, muhtemelen daha önce yazmışsınızdır ama bir türlü bulamadım. Kışın mont ve bot olarak nasıl bir şey önerirsiniz? Örneğin kaşe diye tabir edilen kabanlar işimizi görür mü? Bir de acaba Finlandiya'dan alsam daha ucuza gelir mi? Vaktinizi ayırıp cevap yazdığınız için şimdiden teşekkür ederim.

Merhaba.

Bahsettiğiniz kabanlar (kaşe) işinizi görmez. Ya termal mont almalısınız (The North Face, Jack Wolfskin çok iyi ama sakın Columbia almayın zira çok sıcak tutsa da iki yılda parçalanıyor).

Finlandiya’da çok arasam da termal mont bulamamıştım. Yerel markalar var; sıcak tutan kalın montlar yapıyorlar (X-Sport, Prisma, Karkkainen gibi mağazalarda bulabilirsiniz) ancak bunların sıcak tutma seviyesi termal montlar kadar iyi değil, şimdiden söyleyeyim. Yine de termal mont giymeyip bu bahsettiğim montları Finlandiya’dan alıp kışı geçiren bir sürü tanıdığım oldu. Hatta ben, termal montu olan birkaç kişiden biriydim. Yani yaygın değil o kadar. Pahalı diye sanırım. Ben Columbia omni-heat kullandım mont olarak ve çok çok sıcak tutup hiç üşütmemiş olsa da (-42′de çıktığımda dahi yarım saat kadar beni koruyabildi dışarıda) iki kışta paramparça oldu. Uzun ömürlü değiller.

Önerim ya dünya parayı verip The North Face’ten kaliteli bir termal mont almanız (1000 TL civarı oluyor sanırım -30′a kadar sıcak tutanlar) ya da Finlandiya’ya gittikten sonra 100-200 Euro arasına dediğim montlardan almanız olur. Karar size kalmış.

Ancak ne yaparsanız yapın sakın termal içlik olmadan ülkeye adım atmayın. Eğer Ekim’den sonra gelecekseniz termal içliksiz dışarı çıkmanızı katiyen önermiyorum. Eğer Ülkenin güneyinde bir yerlerde olacaksanız (Turku, Helsinki, Tampere vb.) çok çok soğuk olmayacak zaten. Genelde -10 ile -15 arasında değişecek. Kuzey’de olacaksanız işler farklı. Oulu’da -20 ve altında olan günler Rovaniemi’de yerini -30 ve altına bırakıyor. O yüzden gideceğinzi yere göre termal çorap, termal içlik ve termal tayt almayı ihmal etmeyin. Ben bunları Türkiye’de Black Spade’den aldım ve gayet memnundum.

Ülkenin tadını çıkarın. Ben şimdiden çok özledim.

Edit: Bot kısmını unutmuşum. Sağlam termal çoraplar aldıktan sonra bot o kadar da fark etmiyor. Ben Columbia’nın 60 Euro’luk bir ayakkabısını kullandım (yine omni heat idi) ve gayet sıcak tuttu. Ancak Prisma’da falan 20-30 Euro’ya çok çok kaliteli acayip sıcak tutan botlar göreceksiniz. Oralardan alın. Marka olmuyor; ama zaten kimse umursamıyor da. Yani botu Türkiye’den alırsanız zarar edersiniz ekonomik olarak.

Finlandiya için ayrılan sürenin sonuna geldik... Şimdilik.

Bu blog’da çok uzun bir süre bir daha post yayınlanmayacaktır. Belki de bir daha hiç yayınlanmayacak. Sorulara ise cevap vermeye devam edeceğim. Zamanla, tabii, o yetkinlğim de sönüp gidecektir.

...Her şey sona varır.

Sevgiyle kalın,

Gökhan

05.09.2017

Geçen ay abim geldi Almanya'dan. Abimde feci bir Amerika hayranlığı vardır. Tabii ki bunun sebebi ABD'de hiç yaşamamış olması. Zira ABD'ye gidip birkaç ay yaşayan bir insanın ABD'yi Almanya'ya tercih etmesi için çok ciddi teşvikleri olması lazım. Neyse. Bana sürekli "ABD'ye git Gökhan," der durur(du). Ben de her seferinde "Valla abi imkanım olsa Finlandiya'da kalırdım, ABD bana hitap etmiyor," derdim. O da şaşırırdı, hatta inanmazdı ya da atıp tuttuğumu sanırdı, bilemiyorum. Buraya geldiğinin sabahında okuluma götürdüm onu. Yolda yürürken geldiğinden beri dediği "Çok sakin, çok huzurlu"ya ek olarak "Valla şimdi anladım niye burada kalmak istediğini," dedi. Bir gününü aldı adamın ülkedeki huzura kendini kaptırması.

Helsinki havaalanını çok seviyorum. Yani bir havaalanı ne kadar sevilebilirse o kadar seviyorum. Sessiz, küçük, sakin... Ülkenin minyatür bir kopyası gibi. Helsinki havaalanından daha sakin iki havaalanı gördüm; biri Riga diğeri Reykjavik. Oslo, Stockholm falan Helsinki'ye göre daha kötü. ...Bugün hiç güzel değil ama. Kalabalık, sıcak, Asyalı ve Ortadoğulu kaynıyor. Sağlam küfür yedi benden bugün pek çok insan.

Google'dan bulamamıştım küçük bir ihtimal vardır belki diye buraya yazdım en son. Eski Fin Pagan Tanrısı Ukka ile ilgiliydi

Bilgim yok maalesef.

Sayıları az kalmış olsa da anadolu insanındaki samimiyeti, anaç tavrı özlüyor musun?

Arada sırada Üsküdar’daki karşı komşum Deniz teyzeyi anıyorum burada. O kadın (ve kocası) gibi insanlar dünyanın her yerinde sevilir. O kadın ve kocası gibi insanları bulmak dünyanın her yerinde zor. O yüzden yavşak yapmacık samimiyet yerine buradaki soğukluk ve mesafeliliği bin kere tercih ediyorum.

Funlandiya'da 4 Nisan'da özel olarak kutlanan bir şey var mı?

Bilmiyorum. Denk geldiysem de dikkat etmemişim. "Special days and holidays in Finland" diye aratırsan Google'ın yeterli bilgiyi vereceğine inanıyorum.

Sevgili Berikiuraz,

Sabah kar yağdı, ben de fotoğrafladım. Tıpkı söz verdiğim gibi.

Büyük ihtimalle senenin son karı o yüzden kıymetini bilin. Ehehe.

Sevgiler,

Gökhan

Not: Fotoğraf kalitesinin kusuruna bakma lütfen. Yürürken çektim.

İlk olarak ne zaman başladı tam hatırlamıyorum. Lise sonda olduğum seneydi büyük ihtimalle. 2006-2007 yılları civarı işte.

Önce mezarlıklar ile başladı.

...Hep gece yürüyüşlerine çıkardım yaşadığım küçük şehirde. Boğucu, karanlık, yarrak gibi bir yerdi. İyi lise arkadaşlıkları vardı yalnız; hâlâ, ikisi hariç, tüm yakın arkadaşlarım liseden kalma. En yakın olduklarım da hep liseden kalma.

Gece yürüyüşlerimin zamanı ve mekanı değişkenlik gösterirdi; ancak yalnız oluşum ve gecenin bir körü olduğu gerçeği bakiydi. Bazen gece on bir civarı çıkardım yürüyüşe bazen sabaha karşı üçte. Birkaç kere sabahın altısında okula gidip gece nöbetçisine kapıyı açtırıp sınıfa gittiğim oldu. Kendi halimde, kendi düşüncelerimde takılıp dururdum işte. Sabah diğer öğrenciler gelince hiçbir şey olmamış gibi güne devam ederdim.

O yürüyüşlerden birinde şehir mezarlığına girdim. Gece vakti mezarlıklar gerçekten çok enfes yerler. Ne kadar inkar edersen et omuriliğinde belli miktarda elektriklenme oluyor. Huşu mu yoksa ölüme bu kadar yakın olmak mı yoksa korku mu, bilemiyorum. Korkmadığımı hatırlıyorum; yani çalıların arasından fare falan çıkar mı korkusu dışında bir korku duymuyordum mezarlıkta olmaya dair.

Şehirdeki fabrikanın uğultusu çok daha etkili oluyordu oradayken. Derin bir sessizlik, garip bir huzur vardı soğuk mermerlerden yayılan. Tevekkeli değil o zamanlar sürekli ölümü düşünüyordum. Düşüncelerimin, varoluşumun yüzde sekseni ölüm ve varoluş arasında gidip geliyordu. Tasniflediğim her bir düşünce ölüme ve/veya varoluşa ait olurdu. Mezarlık ziyaretlerim bunu artırdı büyük ihtimalle. Ya da zaten dolup taştığı için mezarlıkları ziyarete başlamış olabilirim. Bilemiyorum, on yıl öncesinden bahsediyorum. On yıl, neresinden bakarsan bak, çok uzun bir süre.

Tabii ki bir şeylerin yanlış olduğunun farkındaydım. On yedi yaşında oluşum yaşımın çok üstünde bir olgunluğa sahip olduğumu değiştirmiyor. Tabii ki teorik noktada zayıftım: Düşüncelerimi doğru kanalize edebileceğim yeterli bilgi birikimim yoktu. Soru(n)ların derinine inebiliyordum; ancak o derinlikte “intihar” dışında bir cevap bulamadığımdan boğulup duruyordum. Nefes alamamaya başladım. Karanlık sardı her bir yanımı. Arkadaşlarım korktu, annem korktu, öğretmenlerim korktu... Herkes korktu; ama ben sadece hüzünlüydüm. Korku duymuyordum; zira yaşamda beni korkutacak ya da beni umutlandıracak çok bir şey kalmamıştı. Umudu, yaşama hevesi olmayan bir insan neden korksun ki?

Günler haftaları, haftalar ayları kovaladı.

Bir gece mezarlık değil; hastaneye gittim. Düşünce nereden geldi ya da tetikleyicisi ne oldu bilmiyorum/hatırlamıyorum. Belki çok fazla ölü görmüştüm mezarlıkta ancak ölüm görmemiştim. Kim bilir, belki çok fazla son görmüştüm mezarlıkta; ama sona gidilmeyi görmemiştim. Babamın cansız bedeni bu dünyada gördüğüm ilk ve tek ölü insan bedeniydi. (On üç yaşında çocuğu morga sokup babasının cansız bedenini göstermek kadar gerizekalı bir eylemi yaptığı için buradan -o zamanlar- otuz yaşında olan abimi kutluyorum.) Sebebi ne olursa olsun, hastanenin acil servisine gittim bir gece ve insanları izlemeye başladım.

İnanılmaz bir yerdi acil servis. Hastaların yarısından çoğunu kucağında bebekleri ya da küçük çocukları olan ebeveynler oluşturuyordu. Mutlaka ama mutlaka öksürdüğü için ya da bir yerleri ağrıdığı için acile gelen salaklar vardı. Bazen, nadiren, çok ağır durumda olanlar gelirdi (araba kazası genelde). Ölüm görmemiştim. Ölüme gidildiğini de görmemiştim. Ameliyathaneye girme lüksüm yoktu ve acil servisin kapısında kimse yaralılara müdahele etmiyordu. Ancak beklenmedik bir şey oldu: Ölümün başkalarına ne yaptığını gördüm.

Sedyedekiler genelde sessiz, baygın ya da halihazırda ölmüş oluyordu (farkı bilemem). Ancak onların yakınları gürültülü, acı içinde, canhıraş bir halde dolanıyorlardı.

Ve ben öleni değil ama yakınlarını izlemeyi tercih ettim.

Uzun geceler, sayısız acil servis ziyaretleri yaptım on yedi - on dokuz yaş arası. Üniversitenin ilk yılında (İzmir) dahi acil servise gidip insanları izlediğim, gözlemlediğim, kendi düşüncelerime dalıp dalıp çıktığım bir dönem oldu hayatımda. Mezarlıkta her şey bitmişti, acil serviste her şey bitmek üzereydi. Beynimde ise hayata tutunacak birkaç parça dal kalmıştı ve ben bunların her biri için var gücümle savaşıyordum. Kazandım savaşı pek tabii. Sonuçta bu satırları burada yazabiliyorum. Ancak savaşı kazanmış olsam da benliğimdeki geri döndürülemez sonuçları çok ağırdı: Yirmi sekiz yaşındayım ve ölümden korkmuyorum. Yirmi sekiz yaşındayım ve yaklaşık on iki yıldır ölümü dost misali görüyorum. Yirmi sekiz yaşındayım ve çok yorgunum.

Lise sonda Guns N’ Roses’ın Estranged’ini dinlerdim. Sözleri nasıl etkilemişse beni yazdırıp dosyama koymuştum. O sözlerin bir kısmı şu şekildeydi (aklımdan yazıyorum bak):

“Young at heart and it gets so hard to wait when no one I know can seem to help me now. Old at heart but I musn’t hesitate if I am to find my own way out.”

(Ruhum genç ama tanıdığım kimse bana yardım edecek gibi gözükmüyorken beklemek çok zor oluyor. Ruhum yaşlı ama eğer çıkış yolumu kendim bulabileceksem tereddüt etmemeliyim) [1].

Aynı şarkıda Axl yirmi sekiz yaşında olduğunu belirtiyordu öncesinde. Dolayısıyla ben, o zamanki on yedi yaş halimle, bu şarkıyı dinleyip “Adamın yirmi sekizde hissettiğini şimdi hissediyorum,” diyordum kendi kendime. Üstelik haklıydım da. Yaşlı, yorgun ve melankolik bir gençtim. Şimdi ise yaşlı, yorgun ve melankolik bir adamım. Her geçen gün daha çok yorulduğumu hissediyorum ve her geçen saniye daha çok sorunla boğuşuyorum. Nereden nereye...

...Tüm bunları nereden çıktı bir anda, değil mi? Tabii ki, bana dair her şey gibi, bunun da bir sebebi var. Sebep - sonuç ilişkisi olmayan her eylemden, her düşünceden tiksiniyorum. “Neden?” sorusuna mantıklı bir cevap verilemeyen her bir düşünce, yorum, fikir, inanış saçmalık benim için. Dünyanın üstüne kurulduğu şey “Neden?” sorusu olmalı. Aksi takdirde kaos, saçmalık, yorgunluk, hüzün...

Ne diyordum? Ha, nereden çıktı tüm bunlar...

Üniversitede bir botanik bahçesi var. Bu botanik bahçesine bağlı bir de doldurulmuş hayvan müzesi (?) var. Genel olarak Finlandiya’ya özgü hayvanlar sergileniyor. Boz ayıdan tut kurda, foktan tut martıya, kelebeğe kadar yüzlerce çeşit. Latince isimleri ve İngilizceleri yazıyor, aynı şekilde İngilizce ve Fince açıklamalar var. Nerede yaşar bu tür, kaç bin yıl önce ilk kalıntısına rastlanmış, ne yer ne içer vb.

Çok sıkıntılı olduğumda giriyorum oraya. Yüzlerce hayvan arasında dolaşıyorum, boş bakışlarına bakıyorum, bilim için olsa dahi öldürülmüş olmalarına hüzünleniyorum. Ama her şeyden öte tıpkı mezarlıktaymışçasına huzur hissediyorum. Üstünden on yıl geçmiş olabilir; hissettiğim hüzün ve huzur hâlâ yerinde.

Bir de tabii, yorgunum. Serde de melankoli var.

[1] “Kalbim” diyor aslında ama Türkçe için anlamı en iyi verecek hali “ruhum” dendiğinde oluyor.

Tam, “Tamam artık bitti, bir daha yağmaz,” dediğimde yine kar yağmaya başlıyor. Bembeyaz bir sabaha uyandım burada.

Sıfır derece sıcaklık ile bahara göz kırpmıyor da değil hani eheh.

Edit: Berikiuraz, seni mi kıracağım... Bir sonraki post'u fotoğraflarla süsleyeceğim ehehehe.

Oulu vs. Helsinki. Sen hangisini tercih edersin ve neden? Çok anket sorusu gibi oldu ama olsun

Helsinki tabii ki. Finlandiya'da yaşanacaksa Helsinki'de yaşanmalı. Oulu ise "gerçek Finlandiya'da yaşamak istiyorum," diyen birinin tercihi olmalı. Bence çok da kasmaya gerek yok Türkiye'den gelen biri olarak. Direkt Helsinki'yi seç.

Isveç'teki terör saldırısının oradaki yansıması nasıl?

“Ah… Vah… Tüh… Ama bunu bir zümereye yıkmayalım, aptal hümanist herekese kucak açan kültürümüzü benimsemeye devam edelim…“

Edit: Ben bu soruyu günler önce cevaplamıştım ama nedense yayınlanmamış ve cevabım yorum gibi gözükmüş. Kopyala yapıştır yaptım.

Referandum muhabbeti ilk ortaya çıktığından beri Türkiye’deki arkadaşlarımla ve ailemle (annemle) konuşurken tek bir şey dedim: “Seçimin hilesiz olmasına imkan yok. Hayır çıkmasının mümkünatı yok.”

Gariptir ki, bu kadar apaçık ortada olan bir gerçek benim dışımdakiler tarafından gözardı ediliyordu. Anneme kalsa “Yok oğlum insanların gözü açıldı, yapamazlar.” Kartal’a göre “Yok abi sanmıyorum ben ya.” Emre’ye göre “Bilmiyorum abi ya cesaret edemezler.” İnsanların Sözlük’te şu kadar hayır çıkacak bu kadar oran olacak falan yazdığını gördükçe hayretler ediyordum. Bu adamların 2002′den sonraki hiçbir seçiminin hilesiz olduğuna inanmıyorum ben. Bu kadar ciddi bir seçimde (resmen o bir kişi için ölüm kalım meslesi bu) bu olayın bir şekilde hilesiz olabileceğine inanacak kadar saf olunmasını aklım hayalim almıyor.

Ama asıl aklımın hayalimin almadığı şey ise muhalefetin bunu göremiyor oluşu. Abi siz nasıl bir salaklık içindesiniz ya? Her bir sandığa, her bir sınıfa onar kişilik ekip koymadıkça, fiziksel üstünlüğü elde etmedikçe, sandıktan hayır çıkartılabileceğine gerçekten nasıl inanabilirsiniz amına kodumun salakları? Sizin ilçe teşkilatlarınız yok mu? Sizin gönüllüleriniz yok mu? “Referandum koordinatörlüğü” adı altında bir merkez oluşturup orada Türkiye’deki her bir oy sandığı için ekip oluşturup, tek tek isim belirleyip, sonra onları oraya yerleştirmek çok mu zor? Ülke söz konusu ya, padişahlık geliyor amına kodumun malları.

YSK’nın açıklamasından sonra bütün bir muhalefet partisi kadrosu olarak o binanın önüne gitmemek neden ya? Ya siz nasıl bir korkak, aciz, gerizekalı insanlarsınız Allah kahretsin ya.

...Hiç çıkıp “Sen uzaktasın, sana giren çıkan yok,” gibi cahil cahil cümleler kurmayın. Ailem orada, sevdiklerim orada, vatandaşlığım oraya ait amına koyım. Ülkeden çıkmakla kurtulunuyor olsaydı bu sikik satırları yazıyor olmazdım.

Nereden estiyse eski blog’umu okuyordum bugün. Bir gönderide şu metni okudum yıllar önce yazdığım: “...Bir şey itiraf edeyim mi? Bunların bir önemi yok. Tüm bu sızlanmam boşa. Kendi adıma intihar etmeyeceğimi kesinleştirdikten sonra yaşamanın pek de bir tadı kalmadı. Her günümün, özgür irademle devam ettirdiğim son gün olma olasılığı hayatımı çok daha yaşanası kılıyordu. Kusura bakmayın.”

Aradan dört yıl geçmiş olabilir; ancak düşünce şeklinin arkasındaki mantığı inkar edemem.

Trending Blogs

Recently Viewed Blogs

Finlandinya Güncesi