Sirenang Lunod

[flawednothing]

When was the last time I was dishonest?

In Life, There are instances that we were impulsive, selfish and undecided. We consider consequences that might happen yet afraid to face it. White lies formed, hurting people become results. In my case, I was capable of the solitude, the walls around my heart stands my ground and he came, My leap of fate. I was overwhelmed with the feeling of his love and affection, It was great falling in love with a friend. I live by days beside him, decided to give the commitment of us being a chance. A chance of these walls around me will go down and let him have what he wants. In just weeks, Things got rough, I easily got tired. I woke up with feeling of being unsure. That these wall never let me go, it was just invisible to the thought I was starting to see him and only him, but no, It was just a facade. It was a lie. I just missed the feeling of having someone around, missed the feeling of someone being constant to my ground. I used him, I gave him the assurance of us being together. It was a big lie that I loved him that much but the truth is I love myself even more. I can't reciprocate the love, the trust and stories he wants to know. I'm still guarded. This is the last time that I was dishonest, to him and for myself. I remember telling him and his friends, that he is my leap of fate and that I'm ready to gamble in the game of love and I will let him win, but no, no one win. I made a decision to and leave him hanging, and I think that it is the only truth that I gave him. I broke his heart because I was stronger when I'm alone and I am afraid to be weaker when someone starting to fill me up. Let the truth be told, my issues never left, so I have to leave him behind. One thing I learned about taking the leap of fate, it may be the truth or the worse it is lie. It looks intentionally to break his heart but I tried my best to keep the relationship going, but it will never gonna work because of me, cheating for myself about pushing him that I love him more than anything is completely dishonesty. Its like a cliche movie line "It's not you, it's me" really sounds stupid, but its the truth. I was the problem, this is far worse than cheating on someone. I broke his heart with the feeling of one day I woke up that I didn't really love him that much.

[flawednothing]

Everything is fucked up. I admit it. I'm okay without Louie, it takes months for me to admit this shit. I'm okay without him, without his touch, his sweet lying words I'm done with him. but I think there is something about the universe that keeps fucking me. and yes I was. I WAS done. Things should've been done with him. but shit happens.

[flawednothing]

Tapos na.

Nasagot na. 

Yung ikaw at ako na inaasahan kong mauulit pa?

Wala na. Tapos na. Nasagot na. 

Siguro nga tanggap ko na, na hindi na mauulit pa

wala na yung sakit, pero hindi ibigsabihin masaya na ako. 

pero magiging masaya din ako. 

[flawednothing]

tapos na akong umasa sa kahapon, babawi na ako sa sarili ko ngayon.

[flawednothing]

TEAM WALANG LABEL?

Ilang beses na tayong lumalabas, so ilang beses nadin ako pala akong nagiging masaya after ng break up... Nakakatawa dapat di ako pumapayag sa ganito eh pero wala eh iba talag pag ikaw yung kaharap ko, ganyan parin pala talaga kita kamahal. Ang dami ng hindi naniniwala sa atin pero lagi kong pinaniniwalaan yung atin, yung ako, yung ikaw na baka hindi lang talaga oras ng “tayo”.. Ang sarap sa pakiramdam makuntento na hindi naman kailangan sabihin palagi yung “i love you” pero nakakamiss. Nung pumunta ako sa gapo, pangalawang beses ko pumunta pero ang pinagkaibahan walang tayo pero parang tayo. Nung pumunta ka sa bahay ng hindi na tayo natakot ako matapos yung gabing yon, actually natatakot talaga ako na matapos yung araw na kasama ka lalo na hindi tayo, nakakatakot baka yun na yung huli.  Unti-unti na akong pumapayag sa ganitong sistema, baka kaya, baka talagang hanggang ganito lang muna tayo ngayon,  “Walang label pero pag magkasama parang tayo”. Ang dami ko ng nasasaktan dahil lagi kitang pinilipili pero wala eh naniniwala ako sayo. Sa tayo, nahindi pa ito yung oras natin pero tayo. Malagpasan lang natin yung mga sarili nating issues sa buhay, alam ko, habang andyan ka maniniwal’t maniniwala ako sa tayo kahit walang label. NO pressure, Mahal na mahal lang talaga kita.

[flawednothing]

Ang bilis ko makontento pagdating sayo

Sabi ng babaeng gusto ng label pero pumasok sa walang kasiguraduhang sitwasyon

[flawednothing]

To the guy who loved me at my worst

.“Thank you. Pinalambot mo puso ko kahit too late na. “

Well, eto talaga gusto kong sabihin. Magsimula tayo sa...

What if I took the risk? What if umamin ako verbally? siguro hell out of the adventure yon; dancing, jamming, watching gigs, having deep talks personally, sasakay sa rollercoasters kahit matatakutin ka sa ganon, drinking away our rants and judgments sa ibang tao. Oo, naisip ko na sya ayoko na lang iopen baka umasa pa tayo makakamit pa nating dalawa yan. Mukang perfect no? pero hindi kasi magkakaroon at magkakaroon ng oras para isipin ko sya, at para mamiss ko sya.  Wala eh hindi lahat ng gusto natin makukuha.Sabi mo Hindi kita pinalayo, pero hindi din kita pinagstay... well that’s true,  okay ng hindi ka nagstay, ayokong dumating yung araw na nagstay ka tas ako na yung nawala. ayokong maramdaman mo na you are not enough, dahil sya parin yung hinahanap ko, you are more than enough. Mas better na yung ganito, walang galit, sama ng loob or kung ano man yon. I’m sorry...

Sorry, hindi ko tinake yung risk.  I was too scared and sa buong buhay ko pinili ko magpakamanhid, magsara sa iba tao, natakot ako na buuin ulit ako ng iba, dahil nga dati binuo nya ako diba kaso wala eh crashed. 

Sorry, hindi ko tinake yung risk. Hindi ko kaya, hindi ko kaya mang-rebound. Unfair sayo yun,  sobrang pinanghahawakan ko na hindi ako gagamit ng iba para lang makalimutan ko sya. Hindi ko kayang ipasok ka sa buhay ko habang mahal ko sya, hindi mo deserve maging second choice, YOU ARE MORE THAN THAT. Deserve mo yung taong ikaw ang unang pipiliin and I’m not that girl.

The pain made me stupid. Tanga na nga, nadagdagan pa.  Alam mo yun, nafeel ko eh and yes, I did have feelings for you, I did have the thoughts of kissing you (that particular night na nagtanong ako na if you have a chance to kiss me gagawin mo ba?), Hugging you and even holding your hand  but I brushed it off kasi umaasa ako sa kanya, tas feeling ko mali na nagkakafeelings ako sayo dahil nandyan ka at wala na sya. Feeling ko mali, Feeling ko ginagamit kita at ayokong mafeel mo yon, di kaya ng pagkatao ko na masaktan ka dahil feeling ko ginagamit kita. pero nasaktan ka parin pala sa bawat kwento ko sa kanya, sa bawat damay mo sakin na wala araw na ang bukang-bibig ay sya. Ang manhid ko nga para marealize ko lang to after natin mag-usap. 

You saw me at my Luhaan, sugatan, di mapakinabangan. Pero pinili mong makita kung gaano ako ka-”amazing” kahit ang nakikita ko kung gaano ako shitty, empty, hopeless and broken. 

Nakita mo yung pain pero pinili mong tignan yung mga ngiti ko. Narinig mo na lahat ng kwento ko pangit man, malaswa man, mga sikreto ko na hindi ko kayang sabihin sa mundo ko at ang malala yung mga kwento ko tungkol sa kanya pero hindi ka lumayo, pinili mong makinig. Nakita mo yung mga bagay na hindi ko makita, at hindi nya nakita. No one ever saw me like you did, not even him, and thank you for that.  Ang kaso nakita mo ko pero pinili kong hindi ka makita. pinili ko paring makita sya. I’m sorry.

Nakakatuwang isipin na totoo nga pwede palang magkafeelings kahit hindi close personally, We never had a chance to talk personally, no joke lang we had a chance pero kamusta-okay-bye ang cycle. We never hugged kahit kiss, kahit nga touch hanggang banggaan lang sa corridor. Pwede palang magkaroon ng something kahit naguusap lang kayo. pero too late na. masaya ka na and ako eto alam mo na mahal parin sya. *feeling ko napasabi ka ng tangina*. 

last sorry ko na to, 

I’m sorry kung too late na and ngayon ko nga lang narealize,

pero thankful ako na too late na. 

I’m relived na masaya ka na with her. First choice ka nya, at nakita nya yung hindi ko tinignan sayo. Nakita nya yung halaga mo. deserve mo yon at deserve ka nya. Maswerte sya sayo, dahil ganyan ka.  

Ako? wag mo kong alalahanin kaya ko sarili ko, mahahanap ko din yung saya na hindi ko kailangan idepende ang saya sa iisang tao lang. bubuuin ko yung sarili ko mag-isa.

Nagpapasalamat ka na tinuruan kita mag-mahal unconditionally, hindi kita tinuruan, na sayo matagal na.  Salamat binigyan mo ko ng pag-asa makita yung mga nakikita mo sakin. 

Yung gusto mong sabihin sakin kahit too late na? wag na. hindi na kailangan naramdaman ko yon hindi mo kailangan sabihin, eto na yung response ko sayo sa sasabihin mo. Yaan na nating ganito, unsaid. 

Thank you for giving me hope, na may magmamahal at magmamahal pa sakin. Thank you for loving me. Sabi mo nga this means nothing na, Mahal mo sya and yes, alam mo kung gaano ko parin sya kamahal ngayon at alam mo kung gano ako kapursigidong hintayin sya,on the other hand,  you deserve to be written. Eto na lang ata kaya kong ibigay ang isulat ka. 

Thank you, Danielle. 

[flawednothing]

1 month, 28 days.  

Wala paring nagbabago ikaw parin ang laman neto. Ilang beses ko bang pipigilan na hindi kita kausapin, isulat o isipin. Ang hirap mong kalimutan. Ganito ba talaga kahirap kapag masyadong kang naging dependent sa taong mahal mo? Ganito ba talaga kahirap tanggapin na desidido na syang iwan ako? Ganito ba talaga kasakit yun pero at the same time araw-araw kang aasa na babalik sya? Araw-araw kang maghihintay kung nandyan pa ba sya, kahit alam mo sa sarili mo na wala na sya, na sa kanya na mismong nanggaling yung mga katagang “Sorry, hindi ko na matutupad yung pangako ko”. Doon palang alam mo na kung ano na mangyayare.  

Ganito ba talaga kahirap kalimutan yung isang taong naging malaking parte ng buhay mo? yung matutulog ka magpapatugtog para lang hindi sya maisip, yung gagawa ka ng kung ano-ano para lang malibang pero ang ending sya parin yung iisipin mo, kung kumain na ba sya? nasaan kaya sya? kamusta kaya sya? sino kasama nya? Pagkagising mo sa kanya titignan mo kung may message sya nagbabakasakaling namiss ka nya o baka gusto na nya ulit. 

Ganito ba pakiramdam non? yung hindi ka na nasasaktan dun sa huling usap nyo nung nakipaghiwalay sya sayo, nasasaktan ka na lang kasi araw-araw minumulto ka ng mga ala-ala nyong dalawa, totoo pala no halos sa lahat ng bagay maalala mo sya pag nawala sya. Ganito ba talaga yon? yung makakakita ka ng mga videos nyo, pictures, love letter matatawa ka kakatingin pero mapapalitan ng luha at hagulgol. “mapapamura ka ng pakshet malutong”. Pakshet ganito kami kasaya non? Pakshet dumaan kami sa pagkajeje. Pakshet dalawang taon. Pakshet ang dami naming trip. Pakshet ang solid namin. Pakshet wala na kami. pakshet namimiss na kita balik kana. 

Ganito ba talaga pagnawala na yung isang taong nangakong hindi mawawala sayo? Parang 1/16th lang natira sa pagkatao mo?Magagalit ka kasi makikita mong kabaligtaran ng lahat ng rason nya sankikita mo ngayon, Magagalit ka, maiinis. Magagalit ka sa konseptong “iniwan ka” pero inintindi mo lahat kashit sa tingin mong hindi tumama sa mga sinabe nya yung mga nangyayare ngayon. Tinanggap mo, inintindi mo at umaasa kang babalik sya kasi sinabe nya “mahal kita kaya ko nagawa to”at tinanggap kasi “mahal mo sya”. Iisip ka ng mga bagay na pangit tungkol sa kanya, pati mga away nyo, kung gaano kagago yung buhay, pero bumabalik parin sa aspetong “mahal kita” kasi lahat ng yon minahal at patuloy na minamahal mo parin tungkol sa kanya. 

Ganito ba talaga yon, na sa ilang araw simula ng magsimula ang pagtapos ng “atin” pahirap ng pahirap yung mga nararamdaman? maraming magsasabi na “na kaya mo nga nung una ng wala sya” aminado ako, kaya ko, kakayanin ko, pero kalahati nun ang isasagot parin “hindi ko kaya, pero para sakanya kakayanin ko”. “Kaya pero hindi masaya kasi wala sya” pero syempre pabulong ko na lang sinasagot yon kasi alam kong walanhg maniniwala, kasi ikaw lang naman yung naniwala sakin. 

Ganito ba talaga yon, yung makakaisip ka ng mga paraan para bumangon sa sakit kahit pagpapanggap, wag na lang makita ng iba na nasasaktan ka, na kulang ka, pero at the end of the day halata parin? 

Ganito ba talaga na kahit natakot ka na magmahal ulit pero saknya isang balik lang nya bukas parin yung puso o sakanya, at patuloy mo syang pagbubuksan? hindi man ngayon pero sana sa future. pag- okay na ang lahat, paghanda ka na ulit, pag-sure ka na ulit, pag gusto mo na ulit. okaya kahit pag namiss mo lang ako. 

Ganito ba? Ganito na talaga kita ka mahal? Natatanggapin ka parin ng buong-buo pag bumalik ka. Magsisimula ng panibago, iiwasan yung mga naging mali, mamahalin ang sarili pati ikaw, susuportahan sa lahat ng bagay. Tatanggapin ang lahat kasi naniniwala parin ako sayo, na worth it ang lahat pagdating sayo.

Ganito ako tanga kasi tatapusin ko to na may katagang 

“mahal kita, pag okay ka na balik ka na ulit. Okay?” 

[flawednothing]

Ang dami palang nagbago simula nung naging tayo,

ay hindi tapos na pala dyan, nasulat ko na pala yan.

Mas nagbabago pa pala talaga pag tumatagal na. Tumatagal yung kayo, pero nagiiba yung takbo. Hindi ako nagrereklamo pero sasabihin ko lang yung napapansin ko.

simulan natin sa…

Naalala ko mga panahong mag-isa pa ako, na okay lang na sa akin lang umiikot ang mundo, na hindi ko kailangan ng tao para may magpaikot sa mundo ko, na okay lang na maglakbay na anino lang ang kasabay. Naalala ko,ang tatag ko pala sa puntong nakaya kong magisa, ang tapang ko pala, noon.

tapos dumating ka. tinignan mo ko mula ulo hanggang pa at inikutan kita ng mata kasi akala ko manyakis ka.

Doon nagsimula ang lahat. Dumating ka nga. Hindi na ako nag-iisa. Hindi na sakin umiikot ang mundo, kundi sa tayo. Hindi umikot ang mundo ko sayo, pinatigil mo. Hanggang sa ikaw na ang mundo ko. Hindi na ako naglakbay mag-isa, kasi kasabay na kita. Naalala ko, nagpapakatatag na ang salitang “tayo” at ang tapang ko pala dahil hinayaan ko na ikaw ang maging lakas ko, ngayon.

Dumaan ang mga araw, buwan, umabot sa taon at ngayon nagaabang para sa libong taong kasama ka. pero… Lumalawak na yung mundong iniikutan natin ngayon, Lumalawak na yung espasyo nating dalawa, namamagitan na satin ang oras na dating umiikot lang sating dalawa.

Ang hirap pala pag nakasanayan mong sainyong dalawa lang umiikot ang mundo, Ang hirap pala pag nasanay ka sa bagay na pwede parin palang magbago, Ang hirap pala.

Pero huwag ka mag alala,

Nahihirapan man ako pero pinili ko to. pinili kita. at pipiliin at piliin parin kita kahit busying-busy ka na. Pipiliin ko parin manatili kasi iniintindi kita na isa yan sa mga bagay na magpapasaya sayo, pasensya ka na kung ganito ako ha, ikaw lang kasi talaga nagpapasaya sakin. Oo namimiss ko, hindi ko aakalain mamimiss ko yung pag show off mo sakin sa social media noon, na dati ayoko naman talaga ng ganoon nung nagiisa pa ako. Namimiss ko, na ako kasama mo sa mga trip at blog mo, na ngayon madalas na mga katrabaho mo na. Namimiss ko yung dati, pero iniintindi ko kung anong meron tayo ngayon.

Lagi kong pinanghahawakan yung pagdating mo sa buhay ko, yung mga lakad natin, yung mga litrato natin na kahit may magbago, at may magbabago man, pinanghahawakan ko tong “tayo” at ang puso ko naniniwalang pagsubok lang to.

Pero paalala lang, kailangan ko pang patatagin yung sarili ko para sa mga nakaabang pang pagbabago.

Isa pang paalala, hindi na ako matapang kasi takot akong mawala ka.

Huling paalala, Mahal na mahal kita. hanggat nandyan ka hindi ako mauubos.

[flawednothing]

bakit kahit wala ka na hindi parin to ubos?

[flawednothing]

1 month, 28 days.  

Wala paring nagbabago ikaw parin ang laman neto. Ilang beses ko bang pipigilan na hindi kita kausapin, isulat o isipin. Ang hirap mong kalimutan. Ganito ba talaga kahirap kapag masyadong kang naging dependent sa taong mahal mo? Ganito ba talaga kahirap tanggapin na desidido na syang iwan ako? Ganito ba talaga kasakit yun pero at the same time araw-araw kang aasa na babalik sya? Araw-araw kang maghihintay kung nandyan pa ba sya, kahit alam mo sa sarili mo na wala na sya, na sa kanya na mismong nanggaling yung mga katagang “Sorry, hindi ko na matutupad yung pangako ko”. Doon palang alam mo na kung ano na mangyayare.  

Ganito ba talaga kahirap kalimutan yung isang taong naging malaking parte ng buhay mo? yung matutulog ka magpapatugtog para lang hindi sya maisip, yung gagawa ka ng kung ano-ano para lang malibang pero ang ending sya parin yung iisipin mo, kung kumain na ba sya? nasaan kaya sya? kamusta kaya sya? sino kasama nya? Pagkagising mo sa kanya titignan mo kung may message sya nagbabakasakaling namiss ka nya o baka gusto na nya ulit. 

Ganito ba pakiramdam non? yung hindi ka na nasasaktan dun sa huling usap nyo nung nakipaghiwalay sya sayo, nasasaktan ka na lang kasi araw-araw minumulto ka ng mga ala-ala nyong dalawa, totoo pala no halos sa lahat ng bagay maalala mo sya pag nawala sya. Ganito ba talaga yon? yung makakakita ka ng mga videos nyo, pictures, love letter matatawa ka kakatingin pero mapapalitan ng luha at hagulgol. “mapapamura ka ng pakshet malutong”. Pakshet ganito kami kasaya non? Pakshet dumaan kami sa pagkajeje. Pakshet dalawang taon. Pakshet ang dami naming trip. Pakshet ang solid namin. Pakshet wala na kami. pakshet namimiss na kita balik kana. 

Ganito ba talaga pagnawala na yung isang taong nangakong hindi mawawala sayo? Parang 1/16th lang natira sa pagkatao mo?Magagalit ka kasi makikita mong kabaligtaran ng lahat ng rason nya sankikita mo ngayon, Magagalit ka, maiinis. Magagalit ka sa konseptong “iniwan ka” pero inintindi mo lahat kashit sa tingin mong hindi tumama sa mga sinabe nya yung mga nangyayare ngayon. Tinanggap mo, inintindi mo at umaasa kang babalik sya kasi sinabe nya “mahal kita kaya ko nagawa to”at tinanggap kasi “mahal mo sya”. Iisip ka ng mga bagay na pangit tungkol sa kanya, pati mga away nyo, kung gaano kagago yung buhay, pero bumabalik parin sa aspetong “mahal kita” kasi lahat ng yon minahal at patuloy na minamahal mo parin tungkol sa kanya. 

Ganito ba talaga yon, na sa ilang araw simula ng magsimula ang pagtapos ng “atin” pahirap ng pahirap yung mga nararamdaman? maraming magsasabi na “na kaya mo nga nung una ng wala sya” aminado ako, kaya ko, kakayanin ko, pero kalahati nun ang isasagot parin “hindi ko kaya, pero para sakanya kakayanin ko”. “Kaya pero hindi masaya kasi wala sya” pero syempre pabulong ko na lang sinasagot yon kasi alam kong walanhg maniniwala, kasi ikaw lang naman yung naniwala sakin. 

Ganito ba talaga yon, yung makakaisip ka ng mga paraan para bumangon sa sakit kahit pagpapanggap, wag na lang makita ng iba na nasasaktan ka, na kulang ka, pero at the end of the day halata parin? 

Ganito ba talaga na kahit natakot ka na magmahal ulit pero saknya isang balik lang nya bukas parin yung puso o sakanya, at patuloy mo syang pagbubuksan? hindi man ngayon pero sana sa future. pag- okay na ang lahat, paghanda ka na ulit, pag-sure ka na ulit, pag gusto mo na ulit. okaya kahit pag namiss mo lang ako. 

Ganito ba? Ganito na talaga kita ka mahal? Natatanggapin ka parin ng buong-buo pag bumalik ka. Magsisimula ng panibago, iiwasan yung mga naging mali, mamahalin ang sarili pati ikaw, susuportahan sa lahat ng bagay. Tatanggapin ang lahat kasi naniniwala parin ako sayo, na worth it ang lahat pagdating sayo.

Ganito ako tanga kasi tatapusin ko to na may katagang 

“mahal kita, pag okay ka na balik ka na ulit. Okay?” 

[flawednothing]

My first highlight for the year 2017, Our first hike togetheeeer.

Everything felt surreal. I’ve never see myself hiking up on a mountain to someone I truly love.

Being with you was way out of my comfort zone, I’ ve never saw myself being someone I am now, never thought i would risks certain things I’ve never expect. I’ve never see nor plan giving all that I have to someone, but then you happened. Loving you was like me hiking up on a mountain, walking for hours in heat just to reach the summit and to see everything from above; it was tiring but it is worth it, I never thought that I would love you so much that you made me do the things I never thought I can.

Thank you for being a believer, for pushing me to go further, for the “upload mo kasi by, maganda nga!” compliments everytime I show-off my “photography skills”.

Thank you for staying and forgiving me especially the time I used to cut myself because I felt worthless. Thank you for that night, for hugging me so tight, for kissing me goodnight. Thank you for loving me even you saw me at my weakest sight.

and lastly, Thank you for making me trust and love myself. Thank you, you are the reason why I will never do it again.

we’re on our 16th monthsary, baby! To more adventures, non-sense talks, sweet escapes and dreams to come. I Love You.

[flawednothing]

Balik tayo sa ganito :( sa ganito kasaya, sa ganito ako kasaya, kung saan ganyan ako kabuo kapag kasama ka. Balik tayo :(

[flawednothing]

You deserve someone better,

You deserve someone whose not needy

you deserve the stronger one.

The one who isn't afraid of change,

or of the future.

[flawednothing]

Ang dami palang nagbago simula nung naging tayo, ay hindi tapos na pala dyan, nasulat ko na pala yan. Mas nagbabago pa pala talaga pag tumatagal na. Tumatagal yung kayo, pero nagiiba yung takbo. Hindi ako nagrereklamo pero sasabihin ko lang yung napapansin ko. simulan natin sa... Naalala ko mga panahong mag-isa pa ako, na okay lang na sa akin lang umiikot ang mundo, na hindi ko kailangan ng tao para may magpaikot sa mundo ko, na okay lang na maglakbay na anino lang ang kasabay. Naalala ko,ang tatag ko pala sa puntong nakaya kong magisa, ang tapang ko pala, noon. tapos dumating ka. tinignan mo ko mula ulo hanggang pa at inikutan kita ng mata kasi akala ko manyakis ka. Doon nagsimula ang lahat. Dumating ka nga. Hindi na ako nag-iisa. Hindi na sakin umiikot ang mundo, kundi sa tayo. Hindi umikot ang mundo ko sayo, pinatigil mo. Hanggang sa ikaw na ang mundo ko. Hindi na ako naglakbay mag-isa, kasi kasabay na kita. Naalala ko, nagpapakatatag na ang salitang "tayo" at ang tapang ko pala dahil hinayaan ko na ikaw ang maging lakas ko, ngayon. Dumaan ang mga araw, buwan, umabot sa taon at ngayon nagaabang para sa libong taong kasama ka. pero... Lumalawak na yung mundong iniikutan natin ngayon, Lumalawak na yung espasyo nating dalawa, namamagitan na satin ang oras na dating umiikot lang sating dalawa. Ang hirap pala pag nakasanayan mong sainyong dalawa lang umiikot ang mundo, Ang hirap pala pag nasanay ka sa bagay na pwede parin palang magbago, Ang hirap pala. Pero huwag ka mag alala, Nahihirapan man ako pero pinili ko to. pinili kita. at pipiliin at piliin parin kita kahit busying-busy ka na. Pipiliin ko parin manatili kasi iniintindi kita na isa yan sa mga bagay na magpapasaya sayo, pasensya ka na kung ganito ako ha, ikaw lang kasi talaga nagpapasaya sakin. Oo namimiss ko, hindi ko aakalain mamimiss ko yung pag show off mo sakin sa social media noon, na dati ayoko naman talaga ng ganoon nung nagiisa pa ako. Namimiss ko, na ako kasama mo sa mga trip at blog mo, na ngayon madalas na mga katrabaho mo na. Namimiss ko yung dati, pero iniintindi ko kung anong meron tayo ngayon. Lagi kong pinanghahawakan yung pagdating mo sa buhay ko, yung mga lakad natin, yung mga litrato natin na kahit may magbago, at may magbabago man, pinanghahawakan ko tong "tayo" at ang puso ko naniniwalang pagsubok lang to. Pero paalala lang, kailangan ko pang patatagin yung sarili ko para sa mga nakaabang pang pagbabago. Isa pang paalala, hindi na ako matapang kasi takot akong mawala ka. Huling paalala, Mahal na mahal kita. hanggat nandyan ka hindi ako mauubos.

[flawednothing]

Nakakamiss lang yung nasa atin yung oras. 

Nakakamiss lang.

Nakakamiss lang yung may oras tayo sa isa’t isa.

kung sa bagay, may tayo parin naman

wala nga lang oras.  

Namimiss na kita.

[flawednothing]

Ang hirap kalabanin ng oras. 

[flawednothing]

Saludo pero naaawa ako sa taong nagmamahal sakin.

saludo ako sayo, minamahal mo ko kahit hindi ko alam kung paano ko mamahalin ang sarili ko.

Ewan ko ba kung bakit ganito ang hilig-hilig ko magpatalo sa mga naiisip ko. Ang hilig-hilig kong magbabad sa alapaap pero nalulunod na pala ako. Bakit ang hilig kong itapon ang sarili ko sa mga salitang “paano kung?” hanggang sa makita ko na lang nakahimlay na ko sa luha’t hikbing ako naman talaga ang may dahilan. Bakit ba paulit-ulit akong napapapraning, nagsisinungaling sa mga pagkakataong alam kong hindi naman ako magaling. Hindi ako magaling. marunong akong lumangoy pero habang palalim na ng palalim nalulunod na pala ako. hindi pala ako magaling. hindi ako magaling umahon.

Ilang beses ko na sinabi sa sarili ko hindi ako magpapatalo sa mga iniisip ko, na hanggang isip lang sya at hindi ko hahayaang mangyari pero eto umiiyak na naman ako sa tabi, inuunahan ang mga hindi naman sana mangyayari.

Hirap na hirap akong mahalin ang sarili ko, kaya salamat kung minamahal mo parin ako kahit man lang sayo nagkalugar ako sa mundong sobrang lawak pero parang walang ni isang sulok na kasya ako. Hirap na hirap akong mahalin ang sarili ko, ang hirap hirap umahon sa pagkalunod na hhindi ko alam kung paano, kung saan, kung kelan basta hindi ko alam. basta habang tumatagal wala na akong maramdaman,Ni minsan dumating na ako sa puntong ang pagkalunod ko hindi na kinakaya ng mga luha ko, tinutulak na nya ako sa mga matatalim na bagay para isulat ko sa mga balat ko ang mga bagay na nagpapasakit sakin. Dito ko lang nasabi ang “magaling”, ang galing dahil hindi ko maramdaman ang talas ng gunting na pinansusulat ko saking balat, ang galing dumudugo na pala dahil sa lalim pero parang manhid na ang katawan ko. Minsan na isip ko lahat ng bagay , bagay na baka mas maganda ang buhay ng iba pag wala ako. oo, hindi lang ako nalunod, nasugatan pa ko, ay teka hindi nasugatan, sinugatan. hindi ko alam pero naudyok kong saktan ang sarili ko, dun ko nalaman na hindi lang pala ako basta basta sa isip at luha ako nalulunod, nalulunod nadin pala ako sa sariling sakit na ginawa ko, nalulunod na pala ako dugo umaagos at sa mga sugat na namumuo sa katawan ko.

kaya’t nagpapasalamat ako sayo, hindi mo ginagawa ang ginagawa ko. Salamat dahil nandyan ka parin. saludo ako at naaawa sayo dahil pinipilit mong intindihin ang isang tulad, ni sarili ko hindi ko maintindihan. Salamat ngayon sa mga panahon ng pagsagip mo sakin sa tuwing nalulunod ako

Nagmamahal, sirenang lunod.

[flawednothing]

Siguro totoo ngang habang tumatagal nag-iiba na. 

Siguro habang tumatagal napapagod na din syang kausapin ako, 

siguro tinatamad na sya kasi buong gusto ko lang naman ay ang oras nya. 

siguro nakakawalang gana ako kasi parang ang needy ko, parang gusto ko palagi andyan sya, gusto ko palagi mabilis mag reply, gusto ko palagi isang tawag lang nandyan na sya, nandyan na sya para sagutin yung mga tawag ko. 

siguro napapagod na syang intindihin ako, na sa bawat oras kailangan ko sya.

Pucha naman eh, ang hirap-hirap. Alam mo yung gusto mong ipatikim sa kanya yung nararamdamam ko everytime na umaabot ng kalahating araw na hindi sya nagrereply, panay ako sabi sa sarili ko na bukas matitiis ko to, matitiis ko na hindi sya kausapin o ichat, tiisin ko kahit isang araw lang nawala akong ibibigay na oras sa kanya kahit isang minuto lang. Eh pucha, paggising ko palang umaasa na agad ako na may message sya. Ang hirap hirap gawin yung bagay na gagawa nya sakin alam mo yun. Ang hirap hirap na hindi sya kausapin, Ang hirap hirap hindi umasa’t maghintay sa hindi mo alam kung may balak pa bang ichat ka nya. 

Minsan napapatanong na lang ako na baka sobra pa sa sobra yung nabibigay ko kaya pakiramdam ko kulang yung binibigay nya na, hindi naman talaga sya kulang na baka busy lang, na baka gusto lang nya ng “space” o ng katahimikan kasi lagi ako nandyan para sakanya. laging nandyan para mag hinaty sa hudyat kung magkikita ba kami, kung maguusap ba kami, kung kailangan nya ako, o kahit simpleng sabihin lang nya na mahal nya pa ako. 

Kahit pakiramdam ko nabinabalewala na nya ako, nasa hindi naman. Kahit nahihirapan na ako at minsan napapaisip ako na baka gumagawa na sya ng paraan para iwanan ko sya... hindi ko magawa. 

kasi nangako ako sa sarili ko at sakanya na kahit anong mangyare, mapapagod ako pero di ako bibitaw kasi mahal na mahal ko sya.