Help, ik wil mijn verslaving terug
Sinds een paar maanden hou ik me bezig met hardlopen. Niet dat ik veel hardloop, laat staan dat ik hard loop, maar de sport op zich houdt me wel bezig. Ik heb een hardloop-app gedownload met een beetje een suf beginners schema, heb goede schoenen gekocht, ben optimistisch begonnen aan dat suffe beginners schema en raakte al snel geblesseerd. Een droomstart bleek een valse start. Overbelasting van kuitspieren die sowieso al langdurig verkrampt waren, zo vertelde de fysiotherapeut. Nou heb ik in een ver verleden veel aan sport gedaan, en in die tijd kon ik op zich vrij aardig naar mijn lichaam luisteren. Al kon ik toen ook al goed allerlei pijntjes negeren. Dat werkte toen wel goed, maar nu - zoveel jaar later - niet meer. Idioot hoe ik mijn fysiek nog meer dan eens zo hopeloos kan overschatten. Alsof op zo’n moment de tijd in mijn hoofd jarenlang heeft stilgestaan en ik nog steeds achttien jaar ben. De wereld draaide door, mijn lichaam werd ouder en was zelfs al aan de aftakeling begonnen, maar mijn suffe hoofd bleef achttien jaar jong, achttien jaar sterk en vooral heel hard voor het lichaam. Niet handig.
Inmiddels gaat het dan toch langzaamaan de goede kant op. Met rekoefeningen die worden afgewisseld met heel korte loopsessies, kan ik dan eindelijk weer een beetje aan ‘echt hardlopen’ denken, zoals mijn fysio, zelf een fervent atleet, graag mag zeggen. Gewoon schoenen aan, de deur uit en lopen. Na pak ‘m beet een half uurtje eens kijken waar ik ben aanbeland, en dan besluiten of ik nog een stukje verder ga of dat ik toch maar een leuke route naar huis ga zoeken. Dat moet toch een gevoel van vrijheid zijn.
Het is die vrijheid die ik zo graag weer zou ervaren. Vroeger vond ik die in het water. Kilometers maken, elke dag weer. Kop in het water en gaan. Met alleen maar het het geluid van klotsend water wanneer ik een hand voor mijn hoofd in het water stak en bij mijn keerpunten, nadat ik voorover duikelde en mijn voeten over het water heen getild had en ze weer tegen de muur aanzette om mezelf weer de andere kant op te lanceren. Ik en mijn gedachten, en ik en de klok. Dat was dan ook de enige entiteit die mijn gevoel van vrijheid kon beperken. Soms moest ik harder zwemmen dan ik kon opbrengen, maar met name bij duurtrainingen moest ik nogal eens langzamer zwemmen dan prettig voelde. Vanuit mijn ooghoek kijkend naar de secondeklok drong tot me door dat ik moest vertragen. Dat waren momenten waarop ik vrijheid moest inleveren. Langzamer gaan dan prettig voelde, omdat dat het beste was om over een x-aantal maanden, op die ene wedstrijd van het jaar waar het allemaal om te doen was, daadwerkelijk op mijn best te zijn. En ja, zo werkt het echt. Dus dan maar incasseren en inderdaad proberen te vertragen. Nee, ik racete liever tegen de klok. Dat betekende een gegarandeerd verlies, want winnen van de tijd kan niet, maar het zoveel mogelijk beperken van dat verlies gaf mij een bijzonder voldaan gevoel. Ik was verslaafd. Verslaafd aan die vrijheid en voldoening, aan de kick van het trainen, aan de dagelijkse endorfinerush. En het was heerlijk.
Dat was voordat dat paradijs veranderde in mijn kryptoniet. Terugkerende luchtwegontstekingen gooiden flink roet in het eten en snotterig slijm in het water. Nu ben ik al jaren een ontheemd zwemmer, toch nog steeds een beetje wanhopig op zoek naar die voldoening, naar die kick van het trainen, het genieten van die vrijheid en naar die - ok, niet meer - dagelijkse endorfinerush. Want wat was die heerlijk.
dailybridgerton
annaxmalina
tangentwithtanner
2087
discoholicmusic
germansingergirl
